από Maria Lezgi
Στον Γιώργο, που θα συνεχίζει να υπάρχει,
γιατί με το φως του μας υπέδειξε πως μπορούμε
να βγαίνουμε κάθε μέρα από την μάχη ΝΙΚΗΤΕΣ…
Δέκα και μισή όταν οι Καλιφορνέζοι, που είναι 2 καλιφορνέζοι και 2 Σέρβοι, όπως μας ενημέρωσε στο τέλος της συναυλίας ο Pall Jenkins, ανεβαίνουν στη σκηνή που έχει γεμίσει πέρα από κόσμο, από σκούρο μωβ φως. Το χρώμα του πένθους που συνοδεύει τη μουσική τους 20 χρόνια τώρα. Οι Black Heart είναι από αυτές τις εξαιρετικές περιπτώσεις μουσικής που σε καθαρίζουν από τη θλίψη, ακριβώς επειδή την αποδίδουν τόσο όμορφα. Ο λυτρωτικός τρόπος που φλερτάρουν με το σκοτάδι, μοιάζει πολύ με τους dead brothers, μονάχα που δεν έχουν τίποτα το διονυσιακό στην παρουσία τους, είναι το απολλώνιο έτερό του. Σεμνοί, λιγομίλητοι, ήρεμες δυνάμεις. Χωρίς καμία επιτήδευση αλλά μια γνήσια αυθεντικότητα του «βάρους» που κουβαλάνε. Είναι αυτό το βάρος που τους κάνει να χαμογελούν ελάχιστα, να μιλάνε ψιθυρίζοντας και εννοούν κάθε λέξη που τραγουδούν. Τα Release My Heart, το Blue Water Black Heart και το A Cry for Love ήταν τα αναμενόμενα αγαπημένα που περιμέναμε να ακούσουμε. Μαζί με το υπόλοιπο setlist εξελίχτηκαν σαν έναν λυπημένο νανούρισμα, σκοτεινό και θλιβερό, σαν τα παραμύθια πριν τα πειράξουν οι Γκριμ. Εκεί που το νόημα όλου του κόσμου ανάγεται σε αρχέγονες αντιθέσεις, καλό-κακό, ζωή-θάνατος. Σε τέτοια αντιθετικά δίπολα έκοψε την ατμόσφαιρα ο Jenkins, όταν με το πριόνι του έπαιξε το Guess I'll Forget You, απόκοσμα και κλειστοφοβικά, όπως του άξιζε. Και γι'αυτές τις αντιθέσεις μίλησε στο τέλος όταν ανέφερε το τείχος του Τραμπ, τον πόλεμο και τη μεταναστευση για να μας εισάγει στο νέο τραγούδι τους με τον τίτλο Borders. Τους Black Heart τους ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ την περασμένη Παρασκευή. Για μένα ήταν η πρώτη συνάντηση μαζί τους, και δεν σταμάτησα σε όλο το live να σκέφτομαι τους ανθρώπους που λείπουν από κοντά μας, και όσους μπορούμε να αγγίξουμε με το χέρι μας και ας στέκουν πίσω μας. Καμιά φορά το βύθισμα στην θλίψη σου προσφέρει αναζωογονητική ένεση, και αυτό είναι η μαγεία της σεμνής αλλά ουσιαστικής τέχνης.
Οι Αppalachian Cobra Worshipers, σήμαναν μια υπέροχη έναρξη με folk americana
