Οι Belle and Sebastian στην Αθήνα!
«
Did I listen to (pop) music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to (pop) music?*»
Παραφράζοντας ελαφρώς την ατάκα του πρωταγωνιστή του High Fidelity (ενός άλλου τρομερού pop icon, συγγραφέα Nick Hornby), επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε όλα όσα μας έκαναν να αγαπήσουμε την indie pop. Οι B & S, ένα συγκρότημα που στα καλύτερα του έφτιαξε αριστουργηματική pop, ενώ στα χειρότερα απολαυστική, έχοντας αξιοποιήσει όλες τις πιθανές κι απίθανες μουσικές καταβολές των μελών τους, όπως αποκαλύπτονται στους ακροατές μέσα από τα riffs τους.
Η μπάντα δημιουργήθηκε από τον Stuart Murdoch, τον frontman με την βελούδινη φωνή, τον Stuart David, την Isobell Campbell, τη Sarah Martin, τον Richard Colburn, τον Chris Geddes και τον Stevie Jackson. Η αρχική σύνθεση της δημιούργησε και τους 4 (+1) πιο επιδραστικούς δίσκους σε ό,τι γνωρίζαμε μέχρι τότε από indie pop, με τις επιρροές από folk, anorak και guitar pop να δένουν αρμονικά στα αυτιά μας, παράγοντας αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο των B&S:
- Tigermilk(1996)
- If You're Feeling Sinister(1996)
- The Boy with the Arab Strap(1998)
- Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant(2000)
- Storytelling(2002) [στην ουσία πρόκειται για soundtrack της ομώνυμης ταινίας του Todd Solondz]
Οι στίχοι τους είναι ενδεικτικοί της δεκαετίας που ζουν: τα μέλη της μπάντας είναι 25αρηδες, σε μια Σκωτία που ζει διχασμένη ανάμεσα στον καθολικισμό και τον προτεσταντισμό, το Η.Β. και την ανεξάρτητη Σκωτία, την ηγεμονία του βρετανικού στέμματος και την αυτοδιάθεση του πληθυσμού γύρω τους. Εφηβεία, εφήμερες σχέσεις, απογοήτευση, σεξουαλικότητα, θρησκευτικότητα, μοναξιά, κατάθλιψη, ακόμα και ο μαραθώνιος που έτρεχε ερασιτεχνικά ο Murdoch, γίνονται τραγούδια. Όλα ντυμένα με ανάλαφρες κιθάρες, τσέλο που ζωγραφίζουν και τρομπέτες, που δίνουν ένταση σε στροφές και κουπλέ. Το δίπολο «ευχάριστες» μουσικές-«στενάχωροι» στίχοι στα καλύτερά του.
H αποχώρηση αρχικά του David (2000), με τον οποίο συν-δημιούργησαν τους Belle & Sebastian μέσα σε 3 μέρες, κι έπειτα της Campbell (2002) αποτέλεσε σημείο καμπής για το συγκρότημα, καθώς αφαίρεσε λίγη από την αρχική μουσική «δυναμική» του. Ειδικότερα, η επεισοδιακή αποχώρηση της Isobell Campbell μείωσε τον folk ήχο -τον οποίο παρήγαγαν και τα έγχορδά της- και συνδυάστηκε με μια στροφή σε λίγο πιο mainstream μουσικά μονοπάτια, ορίζοντας έτσι το τέλος της πρώτης περιόδου του συγκροτήματος [2003].
Πιο συγκρατημένοι; Λιγότερο ορμητικοί; Με νέα μέλη πάντως τους Mick Cooke (ήδη από το 1998 με την μπάντα) & Bobby Kildea (2001) και μια επίσης νέα συνεργασία με τη Rough Trade, oι B&S άφησαν πίσω την οικογένεια της Jeepster μια οικογένεια που οι ίδιοι κατάφεραν να γιγαντώσουν μέσα από τις επιτυχίες τους. Ακολούθησαν τρεις (διαφορετικοί) δίσκοι με την Rough Trade, τρεις δίσκοι που αγκάλιαζαν την εμπορικότητα που είχαν εξασφαλίσει μέσα από ένα κοινό που ήταν έτοιμο να τους ακολουθήσει στην επόμενη μέρα:
- Dear Catastrophe Waitress(2003)
- The Life Pursuit(2006)
- Write About Love(2010)
Εμβόλιμα, τo 2005 βγαίνει η συλλογή
Push Barman to Open Old Wounds, από την Jeepster όπου βρίσκεται όλη η αλήθεια των B&S: «
Jonathan David» για την αποχώρηση του αδελφικού φίλου του, Stuart David, από την μπάντα, «
I’m waking up to us» για αυτήν της Isobell Campbell (και από τη ζωή του). O Murdoch παίρνει αποστάσεις από το καθολικό παρελθόν του , ενώ μεσολαβεί και η σχέση του με την Tracyanne Campbell, των επίσης σπουδαίων Σκοτσέζων Camera Obscura. Η μουσική και στίχοι του Murdoch περιγράφουν ίσως μια άλλη δεκαετία στη ζωή του και της μπάντας, τις τύχες της οποίας ορίζει σχεδόν μόνος του. Δε σταματά όμως να γράφει μελωδικά, μελαγχολικά τραγούδια που ακουμπούν το κοινό του συγκροτήματος, διατηρώντας ζωντανή τη διαλεκτική με το κοινό τους. Η ταύτιση είναι εκεί, η θεματολογία ωριμάζει, η επιτυχία πλέον έρχεται γρηγορότερα, από ένα διαρκώς αυξανόμενο κοινό. Το καταλαβαίνει και η μπάντα, που βλέπει να ανοίγει και το εύρος των ερμηνευτών, καθώς εκτελέσεις τραγουδιών στους δίσκους αναλαμβάνουν πλέον και άλλα μέλη του (Sarah Martin-Stevie Jackson), ή ακόμη και guest συμμετοχές όπως oι Norah Jones & Carey Mulligan.
Το τέλος αυτής της δεκαετίας [2003-2013] βρίσκει τους B & S να αντικαθιστούν τον Mick Cooke με τον Dave McGowan στο μπάσο και να υπογράφουν μια νέα συνεργασία με την αμερικάνικη Matador, το πλέον φιλόξενο δισκογραφικό σπίτι της indie rock σκηνής. Οι τρεις τελευταίοι χρονικά (και πιθανότατα ιστορικά) δίσκοι τους:
χαρακτηρίζουν την τελευταία στροφή τους, σε ακόμη πιο uptempo ρυθμούς με την αρχική indie pop διάθεση να μπαίνει με πινελιές πλέον, πάνω στις μελωδικές γραμμές τους. Oι ενορχηστρώσεις ακουμπούν (όχι πάντα με επιτυχία) στην afro, τη lounge, την balkan ακόμη και την electro, ενώ πολλά κομμάτια γίνονται με dance διάθεση. Όλοι κινούνται στον αστερισμό του Murdoch, ο οποίος γίνεται δύο φορές πατέρας (το 2013 & το 2016), αφήνοντας πίσω του πολλές από τις προβληματικές του παρελθόντος. Τα τραγούδια είναι διαφορετικά από την πρώτη εποχή των B&S, ενώ μόνο η φωνή του συνδέει το παρελθόν με το παρόν του συγκροτήματος. Αυτό προαναγγέλλει και ο (κατά δήλωσή τους) τελευταίος δίσκος τους: A Bit Of Previous.
Σε λίγες μέρες δίνεται στο ελληνικό κοινό η ευκαιρία να αποχαιρετίσει τους B&S, λίγο πριν σβήσει εντελώς το αστέρι τους. Ένα αστέρι που μας καθοδήγησε από τις «πληγές» της μετεφηβείας [
Push Barman to Open Old Wounds (2005)], στην ανάληψη των ευθυνών που φέρνει η γονεϊκότητα [
The Third Eye Centre (2013)] και από τις προβληματικές, στην ανάγκη εξεύρεσης λύσης τους [
How to Solve Our Human Problems (2018)].
Καλή αντάμωση στο Anodos.
από Τάσος Αγαπηνός
