Baroness, Breath After Coma – 19/10/2019 @ Gagarin 205

Photos by Cristina Alossi

“Βαρόνη μου ,μας κακομαθαίνετε ”

Δεν είναι λίγες οι φορές, που, στο άκουσμα και μόνο  της ανακοίνωσης ενός live που περιμένεις καιρό, και αφού ο αρχικός ενθουσιασμός καταλαγιάσει, προσπαθείς να «ρίξεις» τις προσδοκίες σου, για να αποφύγεις την απογοήτευση αν αυτές δεν ευοδωθούν. Το πραγματικά σπάνιο, είναι όταν αυτό που παρακολουθείς τελικά είναι τόσο διεστραμμένα καλύτερο και ταυτόχρονα καλλιτεχνικά ανώτερο από αυτό που περίμενες, που η κλισέ φράση «δεν περιγράφεται με λόγια» είναι απαραίτητη και την ίδια στιγμή φτωχή για να περιγράψει τα όσα έζησες. Πέφτοντας λοιπόν οικειοθελώς στην κλισέ αυτή παγίδα, ας αποπειραθούμε να περιγράψουμε τα όσα  διαδραματίστηκαν στις 19/10 στο νούμερο 205 της Λιοσίων, παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή.

Breath After Coma

Η ώρα έδειχνε 20:45 όταν οι «δικοί μας» Breath After Coma έκαναν την εμφάνισή τους επί σκηνής , τηρώντας κατά γράμμα το πρόγραμμα, με περίπου 300 άτομα να βρίσκονται εκείνη τη στιγμή στο Gagarin. Η τελευταία φορά που ο γράφων είχε την τύχη να τους δει ζωντανά ήταν στην Πλατεία Νερού το καλοκαίρι, και από την πρώτη νότα, φάνηκε πως η μπάντα είχε έρθει κατάλληλα προετοιμασμένη για τον απαιτητικό ρόλο να προλογίσουν ένα όνομα με την βαρύτητα των Baroness.

Ο ήχος άψογος, η live απόδοση ικανοποιητικότατη και η ενέργεια που μας μετέδωσαν η καλύτερη εισαγωγή για αυτό που θα ακολουθούσε. Κακά τα ψέματα , θέλει  «κάκκαλα» να παίζεις support στους Baroness ,και ,όχι μόνο να κάνεις τον κόσμο να σε προσέξει , αλλά να δείξεις με την εμφάνισή σου πως δεν βρέθηκες καθόλου τυχαία σε αυτή τη θέση. Με τραγούδια κυρίως από τον τελευταίο τους δίσκο “Woke Up In Babel”, και με τον αέρα που έχουν αποκτήσει με τις συνεχείς εμφανίσεις τους , οι BAC έφεραν απόλυτα σε πέρας την αποστολή τους , κερδίζοντας κοινό και εντυπώσεις και προετοίμασαν ιδανικά το έδαφος για τη συνέχεια της βραδιάς.

Baroness

Λίγα λεπτά μετά τις 22:00 και με το χώρο να έχει γεμίσει πλέον, το σχήμα από τη Savanah έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή εν μέσω επευφημιών. Τα πρώτα μέτρα του “A Horse Called Golgotha” δόνησαν το Gagarin, και κάπου εκεί ήρθε το πρώτο «σοκ» της βραδιάς: ο ήχος ήταν ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καλός και το κυριότερο στις σχεδόν ιδανικές εντάσεις. Με τον κόσμο να προσπαθεί ακόμα να συνειδητοποιήσει αυτό που παρακολουθούσε, οι Baroness ξεκίνησαν το set τους με χαρακτηριστική ορμή και καταλυτική σκηνική παρουσία.

Μια θεωρία λέει πως όταν παρακολουθείς χαρισματικούς performers , η ενέργεια που σου μεταδίδουν επιστρέφει σε αυτούς πολλαπλασιασμένη. Αυτοί με τη σειρά τους ανταποδίδουν, και το τελικό αποτέλεσμα βελτιώνεται με γεωμετρική πρόοδο. Κινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ γραφικός δεύτερη φορά, νομίζω πως η εν λόγω θεωρία αποδείχτηκε περίτρανα. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά, όταν ο Nick Jost έδινε το ρυθμό με εκνευριστική πραγματικά άνεση και εξαιρετική τεχνική , ο Sebastian Thomson γκρούβαρε διαρκώς, η Gina Gleason έκανε τον ποδοσφαιρικό όρο «μεταγραφή αεροδρομίου» να φαντάζει πολύ λίγος με τις κιθαριστικές της ικανότητες και τα backing vocals της και ο John Baizley αλώνιζε διαρκώς την σκηνή , με εκρηκτικότητα και ένταση βγαλμένη από σεμινάριο για ιδανικούς frontmen.

Το “March To The Sea” που ακολούθησε , έφερε μαζί του τα πρώτα sing alongs που θα συνεχίζονταν σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς, με το «ξεψαρωμένο» πλέον κοινό, να μη σταματά λεπτό να αποθεώνει τους Αμερικανούς. Το οριακά έκπληκτο ύφος του Baizley , μαρτυρούσε πως , παρόλη την βαρύτητα του ονόματος τους, οι Baroness μάλλον δεν περίμεναν την καθολική αποδοχή που απολάμβαναν. Με το χαμόγελο «κολλημένο» στο πρόσωπό του, ο ιθύνων νους του group , οδήγησε την παρέα του σε tracks από το πρόσφατο (και εκπληκτικό) “Gold And Grey” , μη χάνοντας ευκαιρία να ευχαριστεί τον κόσμο και να δείχνει εμπράκτως την ικανοποίησή του.

Η συνέχεια αποδείχτηκε εξίσου εντυπωσιακή μιας και περιελάμβανε κομμάτια από την εκπληκτική πραγματικά παλαιότερη δισκογραφία του συγκροτήματος. Ο Baizley δεν παρέλειψε να αφιερώσει και ένα track στις οικογένειες των μελών του group, που , όπως μας πληροφόρησε πέρασαν μια καταπληκτική εβδομάδα στη Ελλάδα με την ευκαιρία της εμφάνισής τους. Επίσης ,αξίζει να σημειωθεί πως , στο ενδιάμεσο των τραγουδιών και κατά τη διάρκεια της εναλλαγής οργάνων ή της εκάστοτε ρύθμισης κάποιου εφέ, η προσμονή του κόσμου ήταν τέτοια, που η «ησυχία» που επικρατούσε στο κοινό ήταν εκκωφαντική! “Eula”, “If I Have To Wake Up” και “Shock Me” μας θύμισαν και τα υπόλοιπα χρώματα της παλέτας των Baroness , ενώ το “The Gnashing” από το personal favorite “Blue Record” έκλεισε ιδανικά το κανονικό setlist του σχήματος .

Εν μέσω διαρκών επευφημιών και «γηπεδικών» συνθημάτων , οι Baroness επέστρεψαν από το απαραίτητο διάλειμμα για το καθιερωμένο encore. “The Sweetest Curse” και “Isac” , και η ισοπεδωτική εμφάνιση συνεχίστηκε , για να έρθει η ώρα του τελευταίου “Take My Bones Away” με ολόκληρο το Gagarin να τραγουδάει μαζί με τον ακούραστο πραγματικά Baizley τον άκρως συναυλιακό αυτό ύμνο.

Φτάνοντας στο τέλος και σαν άλλη μια απόδειξη πως και οι ίδιοι το διασκέδασαν πραγματικά , η Gina Gleason βούτηξε στον κοινό εν μέσω αποθέωσης, και ο John Baizley μας αποχαιρέτισε υποσχόμενος φυσικά πως αυτή δεν επρόκειτο να είναι η πρώτη και τελευταία φορά που το τεράστιο αυτό σχήμα θα επισκεπτόταν τη χώρα μας. Ένα ιδανικό κλείσιμο σε μια εκπληκτική εμφάνιση που θα συζητείται σίγουρα για καιρό, και ένα για πολλούς συναυλιακό απωθημένο που εκπληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Αντί επιλόγου, στη σημερινή εποχή που συχνά το hype αποδεικνύεται υπερβολικό και παραπλανητικό, μπορούμε να πούμε πως όσο υπάρχουν εκεί έξω μπάντες σαν τους Baroness και καλλιτεχνικές διάνοιες όπως ο Baizley, το σύγχρονο metal/rock θα παραμένει ζωντανό και ακμαίο, και, το κυριότερο από όλα, θα συνεχίσει να δίνει νόημα σε αγαπημένες κλισέ φράσεις. Όπως το «Δεν περιγράφεται με λόγια» για παράδειγμα…

Setlist:

A Horse Called Golgotha

March to the Sea

Borderlines

Seasons

Green Theme

Tourniquet

Can Oscura

Front Toward Enemy

Eula

Throw Me an Anchor

If I Have to Wake Up (Would You Stop the Rain?) / Fugue

Shock Me

Broken Halo

The Gnashing

Encore:

The Sweetest Curse

Isak

Take My Bones Away

More from Nikos Korakianitis

Release Athens Festival : Disturbed, Anthrax, SixForNine, Need, Breath After Coma – Πλατεία Νερού, 30/06/19

By Nikos Korakianitis Photos by Tilemachos Kouklakis Στις 30 Ιουνίου, στην Πλατεία...
Read More