Ανταπόκριση:Geoff Tate’s Operation:Mindcrime, Illusory @ Gagarin 205, Αθήνα ( 14/02/2019 )

Έχοντας φτάσει στη Λιοσίων καθυστερημένα δυστυχώς, λόγο ανελλιπών
υποχρεώσεων και γυρνώντας με το αμάξι για κάνα τέταρτο για να παρκάρω
(αναμενόμενο θα μου πεις), είμαι μπροστά στην είσοδο του Gagarin και έρχομαι αντιμέτωπος με μία απίστευτη ουρά (γύρω στο μισάωρο αναμονή) για να πάρω την πρόσκληση. Αντιλαμβάνομαι ότι η διοργάνωση έκανε το καλύτερο δυνατό για να τα οργανώσει όλα, για να μη «χαθούν» εισιτήρια και χωρίς να είμαι εγώ ο αρμόδιος για να δώσω λύση σε κάτι τέτοιο, θεωρώ και το αναφέρω εντελώς καλοπροαίρετα ότι ίσως και να υπάρχει και άλλη μέθοδος για την έκδοση των εισιτηρίων, προκειμένου να αποφεύγονται οι ουρές, οι αναμονές, οι καθυστερήσεις και οι γκρίνιες ( έκανε και κρύο!) και γενικά οι υπηρεσίες να είναι βελτιωμένες και να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Απόρροια αυτού ήταν να μην προλάβω να δω το support, που είμαι
σίγουρος θα έδωσαν μία αξιοπρεπή εμφάνιση.

Αρκετά λοιπόν με τα διαδικαστικά, δεν πτοούμαστε καθόλου, μπαίνουμε στον χώρο με την ψυχολογία μας να βρίσκεται στα ύψη. Δικαιολογημένα, η
καθυστερημένη έναρξη του live, για να μπει και ο τελευταίος άνθρωπος μέσα γύρω στις 22:35 κρατώντας ακόμα περισσότερο την αγωνία μας, η οποία κορυφώνεται ακούγοντας το sample του I Remember Now και την drums εισαγωγή του Anarchy X για να αντικρίσουμε ύστερα από τόσα χρόνια αυτόν τον μεγάλο frontman. Τα πρώτα ερωτηματικά αιωρούνται στον αέρα σχετικά με την απόδοση του καλλιτέχνη αλλά αμέσως σπάει ο πάγος ακούγοντας την φωνή του που ήταν σε πάρα πολλή καλή φόρμα τραγουδώντας μαζί του το γηπεδικό ρεφραίν του Revolution Calling.

Συνεχίζεται το set με το Operation: Mindcrime μέσα σε ένα sold out Gagarin κατάμεστο από ταγμένους οπαδούς των Queensryche και όχι μόνο με μέσο όρο ηλικίας 35 plus. Αφού έχουμε συνειδητοποιήσει πλέον ότι θα απολαύσουμε ένα πάρα πολύ καλό live, συνεχίζουμε να τραγουδάμε στα ρεφραίν των Speak και Spreading the Disease, αφού πρώτα έχουμε μείνει αποσβολωμένοι από το δέος που μας προκαλούσε το εύρος της φωνής και η ζεστή και πνευματώδης σκηνική παρουσία του Geoff Tate. Κυριολεκτικά, έχουμε μαρμαρώσει στην άκρως δραματική ατμόσφαιρα και θεατρικότητα του σκηνικού υπό τους ήχους των The Mission, όπου στον ύμνο του Suite Sister Mary μας περιμένει μία ευχάριστη έκπληξη να καταλήγουμε να
τραγουδάμε όλοι μαζί με την μαυροφορεμένη κυρία που βρισκόταν στην σκηνή (η οποία είχε αντικαταστήσει την κόρη του Tate για τις υποχρεώσεις του σκέλους του Ευρωπαϊκού tour) με πάθος το ρεφραίν του τραγουδιού. Μία άψογη και «καθηλωτική» performance.

Συνεχίζουμε δυνατά με την καταπληκτική μελωδία του The Needle Lies με τα χέρια ψηλά από την πώρωση. Η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που δημιουργεί το Electric Requiem για να μπει το υπέρτατο ριφ του Breaking the Silence, το οποίο σου καρφώνεται στο μυαλό μία για πάντα και έχει επηρεάσει τόσα μα τόσα συγκροτήματα με πρώτους και καλύτερους τους Stratovarius. Ήχος αψεγάδιαστος ανεπανάληπτο κομμάτι λες και άκουγες το CD. Αμέσως μετά ο επόμενος ύμνος μία ωδή μάλιστα και για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, που συμπτωματικά έγινε η συναυλία, το I Don’t Believe In Love που κυριολεκτικά έγινε ο χαμός. Σύσσωμο όλο το κοινό να τραγουδάει και να το ζει εξ ολοκλήρου. Χαλάρωση με τα Waiting for 22
και My Empty Room, που και εκεί ο Tate έκανε φωνητικά μέχρι που μπαίνει η τρομερή εισαγωγή του Eyes Of The Stranger. Ο επίλογος ενός μεγαλειώδους άλμπουμ που αποδόθηκε άριστα λίγο σε πιο mid tempo ρυθμό, προκειμένου να αποδοθεί περισσότερο ο πομπώδης χαρακτήρας του τραγουδιού.

Παύση για το δεύτερο μέρος της συναυλίας με άλλα τέσσερα hits από το επόμενο επιτυχημένο άλμπουμ των Queensryche το Empire. Ξεκίνημα με το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ το Best I Can, που το live και ο Tate έχουν περάσει σε επίπεδα στρατόσφαιρας από απόδοση και μαγεία. Συνέχεια με το καταπληκτικό Silent Lucidity, ένα κομμάτι που όπως είπε και ο ίδιος ταιριάζει με όλα: χαρές, λύπες, έρωτα, τρυφερότητα και μάλιστα επιβεβαιώθηκε κιόλας αφού φίλος στην παρέα μου
είπε ότι με αυτό το τραγούδι νανούριζε τα παιδιά του..Το συναίσθημα της νοσταλγίας κατά την διάρκεια του τραγουδιού να είναι διάχυτο μέσα στον χώρο και να εξαργυρώνεται σε θερμό χειροκρότημα από το κοινό. Ύστερα από αυτό, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο κλείσιμο της συναυλίας με τα Empire και Jet City Woman, που τα δώσαμε όλα!

Ένα ανατριχιαστικό live, μία συναυλία όλη ένα highlight, που στην
κυριολεξία υπήρξαν στιγμές που ανατριχιάσαμε. Ο ήχος πάρα πολύ καλός σχεδόν σε όλο το σετ πιο heavy και πιο μπασάτος με έναν απολαυστικό, που να μην τον χορταίνεις, Tate, παιχνιδιάρη, ζεστό, σε πάρα πολύ καλή φόρμα (και λόγω της μακροσκελούς περιοδείας του), να βάζει τα πράγματα στην θέση τους και ας μου επιτραπεί η έκφραση να βουλώνει αρκετά στόματα με την άψογη απόδοση του. Δικαιωματικά, ανήκει ανάμεσα στις πέντε καλύτερες φωνές του metal. Άλλωστε, πλέον και ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος με αποτέλεσμα οι μεγάλες φωνές να δίνουν τα δυνατά τους για να διατηρήσουν το επίπεδο που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν όλα αυτά τα χρόνια. Το κοινό απόλυτα εναρμονισμένο με την μουσική έδωσε και αυτό τον καλύτερο εαυτό του να ζει εικόνες εφηβικές. Σε ευχαριστούμε Geoff που μας προσέφερες αυτό το όμορφο μουσικό ταξίδι αναμνήσεων.

Setlist: