Ανταπόκριση: Zaum, Lost Arcadia & High On Vigers @ Death Disco – Παρασκευή 12/04/2019

Άλλη μία συναυλία που δε χανόταν, αυτή την εβδομάδα, ήταν εκείνη της πρώτης επίσκεψης των φοβερών Zaum στην Αθήνα. Για αυτόν τον λόγο, βρεθήκαμε το βράδυ της Παρασκευής, στο Death Disco, στου Ψυρρή, για να απολαύσουμε κι από κοντά τους doom metallers Zaum, οι οποίοι, μας είχαν ήδη κερδίσει από την ακρόαση των δύο δίσκων, που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα. Έτσι, φτάσαμε από νωρίς στον χώρο και επειδή η βραδιά είχε διάφορα ενδιαφέροντα σημεία, πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της, από την αρχή:

Ένα τέταρτο μετά τις εννιά και μπροστά σε λιγοστό κόσμο, ανέβηκε στη σκηνή η τετράδα των High On Vigers, μιας σχετικά νεοσύστατης, heavy rock μπάντας, την οποία δε γνώριζα, κι όταν, λίγες μέρες πριν, επιχείρησα να την ψάξω, δε βρήκα δείγμα μουσικής της, προφανώς επειδή ακόμα δεν έχουν βγάλει κάτι επίσημα, ενώ, όπως διάβασα, αυτό τον καιρό, βρίσκονται στη διαδικασία ηχογραφήσεων. Επομένως, δεν είχα ιδέα για το τι να περιμένω και αυτό που είδα και κυρίως, που άκουσα, με κατέπληξε ευχάριστα, καθώς η μπάντα, ήταν εξαιρετική, με κορυφαία, την τραγουδίστριά της, η οποία έχει πραγματικά συγκλονιστική φωνή με τρομερές δυνατότητες, τις οποίες και μας παρουσίασε ανενδοίαστα. Ο ήχος τους, θυμίζει έναν συνδυασμό από Arch Enemy και Blood Ceremony, όπως και η φωνή της τραγουδίστριας, φέρνει σε εκείνη της ομολόγου της, στους Blood Ceremony, με κάτι και από Myrkur! Ακόμα, στον ήχο τους, διακρίνονται ψήγματα από blues, doom (ειδικά στα τύμπανα) και heavy metal. Θα σταθώ, όμως και πάλι, στη φωνή της κοπέλας, που μας άφησε όλους με ανοιχτό το στόμα, ειδικά όταν έπιανε ύψη που παρέπεμπαν στη φωνή της Τάνιας, από τους Universe217.

Πέραν αυτών, όμως, η μπάντα ήταν άψογα δεμένη και ό,τι μας παρουσίασαν, δεν άφησε την παραμικρή αμφιβολία για τις ικανότητές της και για τα όσα μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς – όλα, σπάνια για μια νεότατη μπάντα. Αφού η κοπέλα, μας καλησπέρισε, μετά το δεύτερο κομμάτι και ρώτησε και πώς είναι η διάθεσή μας, συνέχισε να δίνει πόνο, μαζί με όλη την ομάδα και να προλογίζει και κάποια κομμάτια, όπως το ‘Kiss of death’, για το όποιο, είπε χαμογελώντας, πως είναι λίγο ‘κακό’. Μου άρεσαν η αυξομειούμενες ταχύτητες στα κομμάτια τους, καθώς και φυσικά, τα κομμάτια, στο σύνολό τους, πράγμα που κάτι σημαίνει, μιας και γενικά, δεν είμαι και τεράστιος φαν του κυρίως ήχου, στον οποίο, κινούνται. Πριν το έβδομο κομμάτι, μας ευχαρίστησε, είπε πως ακολουθεί το τελευταίο κομμάτι και στη συνέχεια, οι Lost Arcadia. Στο τελευταίο, ο μπασίστας έκανε δεύτερες στο ρεφρέν, ενώ το τέλος, ήρθε στις 21:45, ακριβώς μισή ώρα μετά την έναρξη, με εκείνη να κατεβαίνει, με το ποτό της, πρώτη από της σκηνή, αφήνοντας τα αγόρια να τελειώσουν, και να μας αφήσουν τις καλύτερες εντυπώσεις.

21:57, ανέβηκε στη σκηνή, η πεντάδα του δεύτερου support σχήματος της βραδιάς, οι Lost Arcadia, τους οποίους επίσης δε γνώριζα και ψάχνοντάς τους, λίγες μέρες πριν, είχα βρει κάποια λίγα κομμάτια τους και μου είχαν φανεί συμπαθητικοί. Περίμενα, λοιπόν, να διαπιστώσω τώρα την αλήθεια, η οποία ήταν, πως δε με ξετρέλαναν. Η φωνή του τραγουδιστή (του οποίου, σημειωτέον, η εμφάνιση, θύμιζε τραγουδιστή της hip hop σκηνής), μάλλον ήταν πειραγμένη (;), και έφερνε σε συνδυασμό χαρακτηριστικών φωνών διαφόρων σκηνών, όπως doom, psychedelic, rock ‘n’ roll και punk. Σίγουρα ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά αυτό, δεν επαρκεί πάντα, αν τα υπόλοιπα, πάνε πίσω. Από κάτω, καμιά πενηνταριά άτομα να παρακολουθούν τη μπάντα αυτή, η οποία, μπορεί να είναι παλαιότερη της πρώτης, αλλά παραδόξως, φαινόταν πιο αδύναμη, παράταιρη και αμήχανη επί σκηνής. Μετά το τρίτο κομμάτι, μας ευχαρίστησαν που ήρθαμε και πήραν λίγο χρόνο για να κάνουν κάποιες επιδιορθώσεις στον ήχο. Η φωνή, ήταν καλή, όπως είπαμε, αλλά χανόταν λίγο στην υψηλή ένταση της μουσικής, θα την ήθελα λίγο πιο ψηλά. Η μουσική τους, τώρα, σε εμένα τουλάχιστον, δεν λέει και πάρα πολλά. Όχι μόνο επειδή δεν είμαι τρελός φαν τέτοιων ειδών, αλλά ακόμα, επειδή νομίζω πως ούτε κι οι ίδιοι δεν ξέρουν τι (θέλουν να) παίζουν, δημιουργώντας ένα συνονθύλευμα ειδών, όπως rock ‘n’ roll, stoner rock κ.ά, το οποίο ναι μεν δεν είναι ενοχλητικό, αλλά δεν είναι και τίποτα συνταρακτικό, άλλον προς το αδιάφορο, τείνει πιο πολύ, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά.

Μετά το πέμπτο κομμάτι, και εν μέσω χειροκροτήματος, μας ευχαρίστησε που ήμασταν εκείνη τη μέρα, μαζί τους και κάλεσε επάνω την υπέροχη τραγουδίστρια της προηγούμενης μπάντας, με σκοπό να τους συνοδεύσει φωνητικά, στα επόμενα δύο κομμάτια, πράγμα το οποίο, με ευχαρίστηση, εκείνη, έπραξε, κάνοντας τα δύο αυτά τραγούδια, να αποτελούν το ας το πούμε, highlight τους σετ της μπάντας αυτής, τη βραδιά εκείνη, αφού με τη μαγευτική φωνή της, τα απογείωσε, και έκανε τα υπόλοιπα στοιχεία των κομματιών, πέραν της φωνής της, να φαίνονται μακρινά και ανούσια, καλύπτοντας τα πάντα και ανασταίνοντας, κάπως, το πολύ χλιαρό κλίμα που επικρατούσε από κάτω. Το ρολόι έδειξε 22:33 και ύστερα από επτά κομμάτια, είχε φτάσει η ώρα για το τέλος, το οποίο υποδεχτήκαμε μάλλον με χαρά, θα έλεγα. Προσωπικά, δε μου είπαν τίποτα σαν εμφάνιση, εκτός από το τέλος, με τη συμμετοχή της κοπέλας, για αυτό και δεν έχω να πω κάτι συγκλονιστικά θετικό, πέραν τούτου, ούτε και να εκφράσω μια κάποια επιθυμία, έστω, για να τους ξαναδώ μελλοντικά. Για μένα, είναι από τις μπάντες που ύστερα από χρόνια, μπορεί να θυμηθώ ότι οι Zaum, ήρθαν κάποτε στην Ελλάδα, αλλά όχι ότι τους άνοιξαν αυτοί. Ένα γεγονός που θα κυλήσει, μη έχοντας σημασία, από τα πλαίσια της μνήμης μου. Και δικαίως.

Στις 23:00 ακριβώς, η μικρή, αλλά παραπάνω από αρκετή, στην προκειμένη περίπτωση, σκηνή του Death Disco, ήταν κατάλληλα προετοιμασμένη για να υποδεχτεί τους Zaum – όπως κι εμείς, άλλωστε, από κάτω της, γύρω στα 70 – 80 άτομα (μόνο, δυστυχώς): Κεριά είχαν ανάψει και απλωθεί παντού τον χώρο της σκηνής, στο πάτωμα, πάνω στα όργανα, στα ηχεία, παντού! – μικρές εστίες φωτός, οι οποίες, τελικά, κρίθηκαν απαραίτητες (και για αυτό, άλλωστε, δεν τοποθετήθηκαν και τυχαία, προφανώς), αφού αφενός, βοηθούν στη δημιουργία ενός συγκεκριμένου κλίματος, ικανό να ταιριάζει με τη μουσική της μπάντας, αφετέρου, ήταν ένα μέρος της ιδιότυπης ατμόσφαιρας, μιας και έπαιζαν με μηδαμινό φωτισμό, ελάχιστες λευκές λωρίδες φωτός και με μια μικρή πηγή κόκκινου. Στο video wall, όπισθεν των οργάνων της μπάντας, το logo με το όνομά της. Η δυάδα, πήρε τις θέσεις της, αφού τα πάντα, ήταν έτοιμα πλέον: ο ντράμερ πίσω από τα τύμπανά του και δεξιά του, ο μπασίστας με το μικρόφωνό του. Η προσμονή όλων, είχε μεγαλώσει και για αυτό, μόλις η μουσική του χώρους σταμάτησε, κόπασαν μαζί της και οι ομιλίες και σιγή απλώθηκε στον χώρο, περιμένοντας την πρώτη τους νότα.

Αυτή, ήχησε όταν ξεκίνησε ένα προηχογραφημένο intro να παίζει, στην οθόνη, άρχισαν να εμφανίζονται διάφορα σύμβολα και στη μέση, κάτι σαν τον δίσκο της Φαιστού, ας πούμε, ενώ πάνω στη σκηνή, ανέβηκε μια θηλυκή παρουσία, πλάτη σε εμάς, με ένα αποκαλυπτικό φόρεμα, η οποία για πρώτη φορά, συνοδεύει τους Zaum σε περιοδεία τους. Ύστερα από λίγα λεπτά, αρχίζουν τα ντραμς, τα οποία και μέλλει να μας συνοδεύσουν σε ήρεμους, λιτανιστικούς ρυθμούς καθ’ όλη τη διάρκεια του live, πράγμα απολύτως λογικό, αφού είναι και αυτά, μαζί με τη φωνή του μπασίστα, που δημιουργούν το ‘mantra doom’, το είδος το οποίο, η μπάντα, αναφέρει πως εκπροσωπεί. Μαζί, ξεκίνησε και το μπάσο και στη συνέχεια, η τύπισσα γύρισε προς εμάς, και πήρε από το πάτωμα, όπου είχε αφήσει νωρίτερα, μια φωτιζόμενη σφαίρα, σαν κρυστάλλινη, αλλά μεγαλύτερη, αρχίζοντας να λικνίζεται αισθησιακά, κάτι που θα έκανε μέχρι το τέλος, αλλάζοντας ρυθμό, τρόπο και ρούχα, αρκετές φορές και φτάνοντας μέχρι και σε χορό της κοιλιάς. Ο μπασίστας τραγουδούσε σε ρυθμό ψαλμού, αλλά η φωνή του, ήταν πιο κάτω από τη μουσική, κάτι που δεν ξέρω αν συνέβη από θέμα στον ήχο ή επίτηδες, για τη δημιουργία ατμόσφαιρας, αλλά για όποιον λόγο κι αν έγινε, ήταν αρνητικό, γιατί η αδυναμία ακρόασης των φωνητικών, μείωνε σημαντικά το τελικό τους σύνολο και την αξία αυτού.

Κατά τη διάρκεια του σετ τους, υπήρχαν στιγμές με κανονικό ή και γρήγορο ρυθμό και άλλες, που αποτελούσαν ανάπαυλα ηρεμίας. Αυτές ήταν και ευκαιρία για την τύπισσα να αλλάξει αμφιέσεις και να επανέρχεται, είτε με πέπλο μπροστά από το κεφάλι της, και μετά γύρω από τη σφαίρα, είτε με το μαύρο ύφασμα που κάλυπτε το πρόσωπό της, ακόμα και με ένα σπαθί, καθώς κουνιόταν, χόρευε και προκαλούσε τα βλέμματα όλων επάνω της. Τα βίντεο, είχαν γίνει εντελώς trippy πια, ενώ οι δυο κύριοι, είχαν χαθεί στον δικό τους κόσμο και τις μελωδίες τους. Έχοντας παίξει τρία κομμάτια – ένα, το μικρότερο σε διάρκεια, ήταν από τον νέο τους δίσκο, που ήταν να κυκλοφορήσει τέλη Απριλίου, αλλά αναβλήθηκε για τις 10/05, έφτασαν στο τέλος του σετ τους, ύστερα από μόνο 44 λεπτά. Σηκώθηκαν, χαιρέτησαν και αποχώρησαν. Προσωπικά, βρήκα τα τρίτα τέταρτα πολύ λίγα και ειδικά στην προκειμένη, όπου δε μιλάμε για κανέναν τυπά που βγάζει τον λαιμό του στο μικρόφωνο και δε μπορεί να τραγουδήσει παραπάνω – αντιθέτως, το πήγαν πολύ στο χαλαρό και δε δικαιολογείται το γεγονός πως δεν έπαιξαν ούτε μία ώρα, τουλάχιστον. Διέκοψαν πάνω στη φάση που είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε στο κλίμα και να κατανοούμε τι θέλουν να πουν, παρά τις δυσκολίες για να γίνει αυτό, αφού ζωντανά, θεωρώ πως δεν κατάφεραν να μεταδώσουν τις ατμόσφαιρες και τα συναισθήματα των δίσκων τους, δυστυχώς.

Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν καλή – ναι απλώς καλή. Οι Zaum, μπορούσαν να τα πάνε πολύ καλύτερα, από πάρα πολλές απόψεις. Παρ’ όλα αυτά, ήταν σχεδόν αξιοπρεπής η εμφάνισή τους, αλλά όχι κάτι το μνημειώδες και αξιομνημόνευτο, και γενικά, αλλά και σε σχέση με άλλες μπάντες, μικρές η μεγάλες, που κινούνται έστω στα ευρεία πλαίσια του είδους τους. Πραγματικά κρίμα, γιατί περίμενα μια συγκλονιστική εμπειρία από το live τους, ειδικά εφόσον είχα ξετρελαθεί με τα studio τους, αλλά δυστυχώς, πέρασαν και δεν ακούμπησαν, που λένε. Το πρώτο support πάρα πολύ καλό και ενδιαφέρον, το δεύτερο, αδιάφορο. Το χρονοδιάγραμμα τηρήθηκε, οι ώρες, ήταν λογικές και μπράβο για αυτό, όπως και στην παραγωγή, γενικώς, φώτα και ήχος, σχετικά καλά. Όχι πάντως μια βραδιά που μας συγκλόνισε, ίσως απλώς, μία που πέρασε κάπως ευχάριστα – κάτι είναι κι αυτό.

ZAUM – setlist

-The Enlightenment
-Pantheon
-The Serpentshrine

***

Σημείωση συντάκτη: Η ανταπόκριση δημοσιεύεται με καθυστέρηση, λόγω τεχνικών μου προβλημάτων. Επίσης, εκείνη την ημέρα, δυστυχώς, δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site μας, για αυτό και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο, είναι δικές μου, ερασιτεχνικές, τραβηγμένες από το κινητό. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

**

Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*

Tags from the story
More from Πάνος Σταυρουλάκης

Batushka – Η μεγάλη επιστρoφή! @ Gagarin 205 (15/09/2018)

  2 ακριβώς χρόνια, ύστερα από τις θριαμβευτικές εμφανίσεις τους στην Ελλάδα,...
Read More