by Καλλιόπη Κατσιδονιώτη
Συντάκτης: Θωμάς Σταματάκης
Όσοι βρεθήκαμε στο υπεργεμάτο Temple την Πέμπτη είμαστε εκτός από πολλοί και πολύ τυχεροί. Το κοινό διαφορετικών ηλικιών με πλειοψηφία της κατηγορίας 30 με 40. Την sold out συναυλία των Xylouris White άνοιξαν, οι άγνωστοι σε εμένα, αλλά εξαιρετικοί Καθαρός Χαλκός με “τριπαριστά”, σχεδόν εικοσάλεπτης διάρκειας ψυχεδελικά, βιομηχανικού ήχου κομμάτια που ήταν, το λιγότερο, εντυπωσιακά και για σαράντα περίπου λεπτά έχτισαν μια ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα.
Οι Xylouris White εμφανίστηκαν λίγο μετά. Ο Ψαρογιώργης και το λαούτο του όπως τα ξέρουμε αλλά με τον Jim White κουρεμένο να δείχνει νεότερος, πιο αδυνατισμένος και να μην παρουσιάζει την οικεία εικόνα τροφίμου σε άσυλο του 18ου αιώνα που όλοι αγαπάμε.
Μιας και οι μουσικοί παίζουν κυρίως κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ, είχα πάει με κάποιο δισταγμό και την εύλογη απορία τι θα ακούσω καθώς το Forest In Me περιλαμβάνει οργανικά κομμάτια με μέση διάρκεια μικρότερη των τριών λεπτών και συνολική τριάντα λεπτών οπότε δύσκολα θα υποστήριζε μια συναυλία των 90 λεπτών.
Ο δισταγμός εξαφανίστηκε από την αρχή της συναυλίας, οι Xylouris White ξεκίνησαν με τό "Ascension" από το The Sisypheans και μετά με το "Red wine" από το Forest In Me τοποθετώντας εμβόλιμα και με τρόπο δεξιοτεχνικό τα καινούρια κομμάτια τους μεταξύ παλαιότερων και πιο γνώριμων. Ταυτόχρονα έπαιζαν με την διάθεσή μας, αλλά και την δική τους, εναλλάσσοντας μουσικές ευλαβικής και γιορτινής ατμόσφαιρας.
Το κοινό ήταν εντυπωσιακό και σαφέστατα πιστό καθώς φαίνεται να γνώριζε καλά τα πιο πολλά κομμάτια τραγουδώντας μαζί με τον Ψαρογιώργη.
Στην “Μαύρη κορφή”, σε στίχους του Μήτσου του Σταυρακάκη, ο κόσμος χοροπηδούσε σαν τρελός στον ελάχιστο διαθέσιμο χώρο που είχε μείνει στο
Temple ευχόμενος να είχε λίγη τσικουδιά και τον Jim White να ξεσαλώνει στα ντραμς.
Τώρα αν έχουμε ακούσει την “Μαύρη κορφή” ξανά, πχ από τον Ψαρογιώργη και τους τους Xylouris Ensemble ή πάλι τον Ψαρογιώργη και τους Αγγελάκα, Βελιώτη και Χαιρέτη, θα καταλάβουμε ξεκάθαρα πως οι σημαντικοί μουσικοί μπορούν να παίζουν το ίδιο κομμάτι εκπληκτικά και διαφορετικά ταυτόχρονα, κυρίως στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Μετά την “Μαύρη κορφή” να πω την αλήθεια θυμάμαι ελάχιστα τον χρόνο ως το τέλος αυτής συναυλίας που κανένας δεν έδειχνε να θέλει να φύγει.
Η βραδιά ήταν μια ματιά στους Ψαρογιώργη και Jim White ή “μυρωδιά”, μια “πρέζα” για το τι σημαίνει “μουσική” και τι “μουσικός”. Ευχόμαστε στους Xylouris White κάθε επιτυχία στην ευρωπαική περιοδεία τους και σε εμας να τους ξαναδούμε σύντομα.
Όσοι βρεθήκαμε στο υπεργεμάτο Temple την Πέμπτη είμαστε εκτός από πολλοί και πολύ τυχεροί. Το κοινό διαφορετικών ηλικιών με πλειοψηφία της κατηγορίας 30 με 40. Την sold out συναυλία των Xylouris White άνοιξαν, οι άγνωστοι σε εμένα, αλλά εξαιρετικοί Καθαρός Χαλκός με “τριπαριστά”, σχεδόν εικοσάλεπτης διάρκειας ψυχεδελικά, βιομηχανικού ήχου κομμάτια που ήταν, το λιγότερο, εντυπωσιακά και για σαράντα περίπου λεπτά έχτισαν μια ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα.
Οι Xylouris White εμφανίστηκαν λίγο μετά. Ο Ψαρογιώργης και το λαούτο του όπως τα ξέρουμε αλλά με τον Jim White κουρεμένο να δείχνει νεότερος, πιο αδυνατισμένος και να μην παρουσιάζει την οικεία εικόνα τροφίμου σε άσυλο του 18ου αιώνα που όλοι αγαπάμε.
Μιας και οι μουσικοί παίζουν κυρίως κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ, είχα πάει με κάποιο δισταγμό και την εύλογη απορία τι θα ακούσω καθώς το Forest In Me περιλαμβάνει οργανικά κομμάτια με μέση διάρκεια μικρότερη των τριών λεπτών και συνολική τριάντα λεπτών οπότε δύσκολα θα υποστήριζε μια συναυλία των 90 λεπτών.
Ο δισταγμός εξαφανίστηκε από την αρχή της συναυλίας, οι Xylouris White ξεκίνησαν με τό "Ascension" από το The Sisypheans και μετά με το "Red wine" από το Forest In Me τοποθετώντας εμβόλιμα και με τρόπο δεξιοτεχνικό τα καινούρια κομμάτια τους μεταξύ παλαιότερων και πιο γνώριμων. Ταυτόχρονα έπαιζαν με την διάθεσή μας, αλλά και την δική τους, εναλλάσσοντας μουσικές ευλαβικής και γιορτινής ατμόσφαιρας.
Το κοινό ήταν εντυπωσιακό και σαφέστατα πιστό καθώς φαίνεται να γνώριζε καλά τα πιο πολλά κομμάτια τραγουδώντας μαζί με τον Ψαρογιώργη.
Στην “Μαύρη κορφή”, σε στίχους του Μήτσου του Σταυρακάκη, ο κόσμος χοροπηδούσε σαν τρελός στον ελάχιστο διαθέσιμο χώρο που είχε μείνει στο
Temple ευχόμενος να είχε λίγη τσικουδιά και τον Jim White να ξεσαλώνει στα ντραμς.
Τώρα αν έχουμε ακούσει την “Μαύρη κορφή” ξανά, πχ από τον Ψαρογιώργη και τους τους Xylouris Ensemble ή πάλι τον Ψαρογιώργη και τους Αγγελάκα, Βελιώτη και Χαιρέτη, θα καταλάβουμε ξεκάθαρα πως οι σημαντικοί μουσικοί μπορούν να παίζουν το ίδιο κομμάτι εκπληκτικά και διαφορετικά ταυτόχρονα, κυρίως στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Μετά την “Μαύρη κορφή” να πω την αλήθεια θυμάμαι ελάχιστα τον χρόνο ως το τέλος αυτής συναυλίας που κανένας δεν έδειχνε να θέλει να φύγει.
Η βραδιά ήταν μια ματιά στους Ψαρογιώργη και Jim White ή “μυρωδιά”, μια “πρέζα” για το τι σημαίνει “μουσική” και τι “μουσικός”. Ευχόμαστε στους Xylouris White κάθε επιτυχία στην ευρωπαική περιοδεία τους και σε εμας να τους ξαναδούμε σύντομα.
