by Nikos Mathiopoulos
Ο Φλεβάρης ξεκίνησε με σκοτεινές και άγριες μαυρό-μεταλλό διαθέσεις. Η αγέλη των «Λύκων» μαζεύτηκε ξανά για να μας δείξει τα μεγάλα και κοφτερά νύχια και δόντια της. Ακραίοι και συνάμα «εικονοπλαστικοί» μας ταξίδεψαν με κινηματογραφική «Χιτσκοκική» σκηνοθεσία και ακρίβεια στα βάθη της άγονης στέπας με την ατμόσφαιρα της μουσική τους.
Decipher
21:15 η ώρα που ακούσαμε την επιβλητική εισαγωγή. Ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία εξίσου το εγχώριο σχήμα. Ιδιαίτερη εντύπωση επίσης, μου έκανε το γεγονός που ένας οπαδός κράταγε και ανέμιζε μία σημαία από κάτω. Ο ήχος βλοσυρός και «πνιγηρός». Τα φωνητικά ήταν χαοτικά και οι κιθάρες πιο thrashy. H μπότα του drummer έσπερνε επίσης. Ωραίο σημείο ακόμα στο εικοσάλεπτο του σετ με τα απαραίτητα δυνατά black «σκισίματα» του αέρα.
Εμφανισιακά και σαν σκηνική παρουσία έμοιαζαν με Watain. Επιπλέον, ακουγόντουσαν σαν να έχουν σεληνιαστεί οι Moonspell και οι Rotting Christ, εποχής Century Media, μαζί σε συνδυασμό από γερά νορβηγικά ξεσπάσματα τύπου Emperor και Immortal, τόσο στα φωνητικά όσο και στις κιθάρες. Θεωρώ ότι θα τους ταίριαζε επίσης ένας πιο ογκώδης ήχος σε στυλ Samael, έστω και για δοκιμή.
Στο μισάωρο του σετ, λίγο πριν το τέλος, η περιβόητη σημαία, που ξεχώριζε, ξανά υψώθηκε για να ανεμίζει ρυθμικά. Έπαιξαν για σαράντα λεπτά, μιάς και έβγαινε χρονικά, διότι οι Caelestia ακύρωσαν την εμφάνιση τους λόγω τεχνικών προβλημάτων στον εξοπλισμό τους. Στο χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους, σε καμία περίπτωση δεν πέρασαν απαρατήρητοι αφήνοντας έτσι καλές εντυπώσεις με το παίξιμό τους.
Wolves In The Throne Room
Ξεκίνησαν πολύ επιθετικά και ατμοσφαιρικά με το ομότιτλο από το νέο άλμπουμ “Born From the Serpent's Eye”. Δεν θα μπορούσαν να κάνουν ένα καλύτερο ξεκίνημα. Το σετ τους περιλάμβανε κομμάτια σχεδόν από όλη τη δισκογραφία τους με εστίαση κυρίως στο καινούργιο δίσκο, όπου έπαιξαν και το μεγαλειώδες “Angrboda” λίγο μετά τη μέση του σετ. Ο χώρος αρωματισμένος κατάλληλα με τα απαραίτητα θυμιατά και μία σκηνική παρουσία λιτή και ανώτερη ηχητικά από την προηγούμενη επίσκεψή τους, το 2017 στον ίδιο χώρο. Ολοφάνερη η έννοια ότι έχει «μεγαλώσει» η μπάντα από την προσέλευση και προσήλωση του κόσμου ως προς αυτήν.
Ωραίο doomy σημείο στο “Angrboda” με τις «πνιχτές» κραυγές και μία κιθάρα να ξύνει τον αέρα με τα riff της. Σαν αγριεμένοι λύκοι εξαπέλυαν με μανία το επιθετικό παγανιστικό epic horror black τους, έχοντας ένα πολύ καλό στήσιμο και εκπέμποντας, με τις φυσιογνωμίες τους μία εικόνα που έδενε άψογα με τη μουσική. Ο φωτισμός ήταν με το μέρος τους. Επίσης, το όλο σκηνικό με το background απαρτιζόμενο από τα αρχαία Βίκινγκ σύμβολα, σε συνδυασμό με το τεράστιο δόρυ/τσεκούρι στη μέση της σκηνής μπροστά, δημιουργούσαν μία επική και ταυτόχρονα τρομακτική ατμόσφαιρα.
Σε ορισμένες δόσεις ήταν τόσο φαντασιακοί που σε ταξίδευαν στα βάθη της έρημης άγονης και άγριας στέπας, βλέποντας λύκους να τρέχουν μέσα στα δάση ή να παραμονεύουν πίσω από τα δέντρα στο απομονωμένο τοπίο του χιονισμένου βουνού - εκεί που δεν πατάει καμία ανθρώπινη ψυχή.
Και εκεί που λες ότι δεν μπορείς να ηρεμήσεις νιώθοντας την καταστροφή, να σου άξαφνα να στάζει, σαν «δάκρυ» η πρώτη ζεστή και υγρή σταγόνα του Αμαζονίου πάνω στο παχύ απέραντο λευκό χιονισμένο στρώμα για να το λιώσει και να το μετατρέψει σε θερμό και πορφυρό, με την εισαγωγή του “Prayer of Transformation”.
Μια εισαγωγή, οπού με όλη αυτή την ατμόσφαιρα με τους καπνούς, ήταν λες και έβλεπες σατανικής μορφής πνεύματα του δάσους να ξεφυτρώνουν και να βγαίνουν αργά και βασανιστικά από τις κουφάλες των δέντρων για να σε αρπάξουν. Εκεί δεν άργησε το άγριο «κοπάνημα» και γρήγορο σαν πυροβολισμός. Με ένα καταπληκτικό ρυθμικό χέρι στις κιθάρες και απόκοσμα φωνητικά να «πατάνε» τέλεια πάνω στη μουσική, αλλά και με ένα μπασίστα να γεμίζει τον ήχο και ένα drummer σαν τέλειος μετρονόμος, πότε να δίνει το έναυσμα και πότε να ακολουθεί τις κιθάρες, όντας απίστευτα δεμένη η μπάντα, έφτασε στο pick της. Highlight σημείο επίσης εκείνη την ώρα, όταν έπαιζαν μπροστά ακριβώς από τα ηχεία για να δεχτούν τα κατάλληλα ντεσιμπέλ και να πάρουν την απαραίτητη δόση ψυχεδέλειας για να τα ξαναδώσουν όλα στο τέλος με το γρήγορο παίξιμο τους.
Encore
Στην μαύρη και «γήινη» ατμόσφαιρα της εισαγωγής, άκουγες να πετάγονται τα τσακάλια και τα νυχτοπούλια να πετάνε, για να ξεφύγουν από το βουητό της καταιγίδας, της φρίκης της φωτιάς, του πολέμου και του θανάτου που ολοένα και πλησίαζε για να κατακλύσει όλο το χώρο. Ήξερες πια ότι δεν μπορούσες να ξεφύγεις από την μαυρίλα και την καταστροφή που προμηνύεται. Πλέον ήταν αργά, αφού το “I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots” κέρδιζε όλο και περισσότερο έδαφος με το trance Satyricon στοιχειωμένο, επικό κλείσιμο του, που σου καρφωνόταν κατευθείαν στο μυαλό. Μία μαγευτική εμφάνιση διάρκειας 75 λεπτών, που σε κάνει να προσμένεις ξανά για την επόμενη φορά!
(Το παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο στα φιλαράκια Παναγιώτη Πομόνη και Μαρία Σκάγκου aka Smerte)
Setlist
- Born From the Serpent's Eye
- Wanderer Above the Sea of Fog
- Queen of the Borrowed Light
- Angrboda
- Prayer of Transformation
- I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots
