by Πάνος Σταυρουλάκης
Στην τέταρτη εμφάνιση, εντός εννιαετίας, στην Αθήνα, των Φινλανδών melodic death metallers, Wolfheart, βρεθήκαμε το Σάββατο της 10ης Δεκεμβρίου, η οποία έλαβε χώρα στο αγαπημένο Temple, στο Γκάζι. Μια συναυλία που αναμενόταν για καιρό, από πολλούς φίλους της μπάντας, αφού μια ολόκληρη πενταετία, είχε παρέλθει από την προηγούμενη επίσκεψη του συγκροτήματος στη χώρα μας! Η αναμονή, όμως, άξιζε, αφού η βραδιά αυτή, αποζημίωσε το κοινό και με το παραπάνω.
Τη βραδιά, θα άνοιγαν οι δικοί μας, επίσης melodic death metallers, AmongRuins. Δυστυχώς, όμως, λόγω Σαββάτου και μειωμένων δρομολογίων στα μέσα, καθυστέρησα να φτάσω στο κέντρο και έχασα μεγάλο μέρος της εμφάνισής τους. Κρίμα, γιατί ήθελα να τους δω, όπως θέλω πάντα να προλαβαίνω τα opening acts και να ανακαλύπτω, νέα, ενδιαφέροντα, εγχώρια συγκροτήματα και ειδικά τους συγκεκριμένους, οι οποίοι, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ήταν η μπάντα (είτε μόνη της, τώρα, είτε μεταξύ άλλων, τα προηγούμενα χρόνια) που άνοιξε και τα τις τέσσερις εμφανίσεις των Wolfheart, στην Αθήνα, στο An, το 2013, στο Crow, το 2015, στο Modu, το 2017 και τώρα στο Temple, το 2022! Απίστευτο κι όμως αληθινό, πραγματικό ρεκόρ!
Καθώς πρόλαβα την τετράδα να δίνει την ψυχή της πάνω στη σκηνή, σκεφτόμουν πως ήταν όντως κρίμα που δεν πρόλαβα το σετ της εξαρχής, αλλά επιφυλάσσομαι για μελλοντική φορά, μιας και θα χαρώ πολύ να τους ξαναδώ. Πολύ ωραίο, μελωδικό μέταλ με βαριά, μπρουτάλ φωνητικά που έδεναν υπέροχα μαζί της. Αφιέρωσαν κι ένα κομμάτι στον κόσμο, το ίδιο που πάντα, όπως δήλωσαν του αφιερώνουν, ο οποίος κόσμος, τους στήριξε κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος που έκαναν και πως αυτό το βράδυ, τους απέδειξαν πως άξιζε, τελικά, που αποφάσισαν να επιστρέψουν στην ενεργό δράση.
Προφανώς, στην σχεδόν μια δεκαετία που διανύει η μπάντα (έχοντας κυκλοφορήσει και δυο δίσκους, το 2013 και το 2016, αντίστοιχα), δεσμοί αγάπης έχουν δημιουργηθεί με το κοινό (το οποίο εκδήλωνε κι εκείνο την αγάπη του για τη μπάντα) και αυτό αποτελεί πάντα κάτι πολύ όμορφο, ειδικά με εγχώριες, αξιόλογες μπάντες. Και ποτέ δεν είναι τυχαίο, για αυτό και επειδή από το λίγο που πρόλαβα να τους δω κι εγώ, κατάλαβα πως έχουμε να κάνουμε με μια πραγματικά αξιόλογη περίπτωση, τους εύχομαι τα καλύτερα, να επανακάμψουν δυναμικά (κάτι στο οποίο, πιστεύω πως συνέβαλλε και αυτή τους η γεμάτη ενέργεια εμφάνιση και η ανταπόκριση που έλαβαν για αυτήν, από τον κόσμο) και να τους ξαναδούμε ζωντανά, σύντομα!
Ένα μισάωρο μετά το τέλος του σετ τους, η ώρα είχε πάει 22:36, ο χώρος είχε γεμίσει ικανοποιητικά (δηλαδή κατά τα 2/3 περίπου, γύρω στα 300 άτομα), γεγονός που υπογράμμισε το πόσο είχαν λείψει οι Wolfheart από τους Έλληνες ακροατές τους. Αν και με μόλις εννιά χρόνια ύπαρξης ως συγκρότημα, οι Wolfheart έχουν αποκτήσει αρκετούς ακροατές διεθνώς και η χώρα μας, είναι από αυτές με το μεγαλύτερο ποσοστό. Εννιά χρόνια, στα οποία πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν 6 ολοκληρωμένους δίσκους κι ένα ep. Κι ενώ οι τρεις προηγούμενες επισκέψεις τους, το ’13, το ’15 και το ΄17, συνέπεσαν ακριβώς και με εκείνες που είχαν κυκλοφορήσει τον κάθε έναν, από τους τρεις πρώτους δίσκους τους, αντιστοίχως, οπότε περιόδευαν κιόλας για την προώθησή τους, έχοντας έτσι, οι Έλληνες fans, τη χαρά να τους δουν ζωντανά και στις τρεις εκείνες φάσεις, έκτοτε υπήρξε μια κενή πενταετία, χωρίς άφιξη της μπάντας στη χώρα μας.
Βέβαια, μεσολάβησε και η πανδημία, αλλά είναι απορίας άξιο, πώς δεν τους έφερε κανείς το 2018/2019, όταν και περιόδευαν για τον τέταρτο δίσκο τους. Μέσα στην πενταετία, αυτή, λοιπόν, κυκλοφόρησαν ακόμα τρεις δίσκους κι ένα ep και με αυτούς στις αποσκευές τους και με προεξάρχοντα, τον φετινό, φρέσκο, έκτο τους δίσκο, κατέφτασαν στην Αθήνα για αν αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο με μια φανταστική εμφάνιση που έκανε τους πάντες να ξεχάσουν την πολυετή τους απουσία.
Έτσι λοιπόν, ενώ μια εισαγωγή έπαιζε από τα ηχεία, η τετράδα ανέβηκε στη σκηνή εν μέσω θερμών επευφημιών και πήρε τις θέσεις της σε αυτή, με τον ντράμερ πίσω στο κέντρο και τους άλλου τρεις, τον ένα κιθαρίστα, τον βασικό τραγουδιστή – κιθαρίστα και τον μπασίστα, στο μπροστινό μέρος, παραταγμένοι στη σειρά και οι τρεις με μικρόφωνα μπροστά τους, αφού πέρα από τον βασικό, ακούσαμε τις φωνητικές ικανότητες και των άλλων δύο, εκ περιτροπής ή και παράλληλα, μεταξύ τους αλλά και με τον βασικό.
Το χεβυμεταλλικό τους παίξιμο, κατέκλυσε στον χώρο και αγκάλιασε τους πάντες, το ίδιο και τα φωνητικά του frontman, που ενώ ήταν βαριά και τσαμπουκαλεμένα, δεν έφτασαν σε βορβορώδη (και ευτυχώς, μιας που τέτοια δεν θα ταίριαζαν, όσο death metal στοιχείο κι αν περιέχει η μουσική τους, ενώ διατήρησαν τη μελωδικότητά τους στο βάθος τους. Πολύ καλοδεχούμενα και τα πιο ‘απλά’, χαμηλότονα φωνητικά των άλλων δύο, που προσέφεραν ευχάριστη ηχητική εναλλαγή ανά σημεία.
Μετά από κάνα δυο κομμάτια, ο μπασίστας μας καλησπέρισε, ρώτησε πώς είμαστε και μας ενημέρωση πως τώρα, αυτή την περίοδο, είναι η πρώτη φορά, μετά από τρία χρόνια (λόγω των διεθνών περιορισμών κατά της πανδημίας) που καταφέρνουν να βγουν εκτός της χώρας τους για κανονική περιοδεία και πέντε χρόνια που από την τελευταία φορά που ήρθαν στην Αθήνα (θα έλεγα πως είναι εντυπωσιακό που το θυμόταν, αλλά όχι τόσο, μιας και μικρότερες μπάντες, τείνουν γενικά να θυμούνται τέτοιες λεπτομέρειες σε σχέση με αγαπημένες τους χώρες – παρ’ όλα αυτά, σίγουρα ήταν θετικό), οπότε αυτή, θα ήταν όλων μας η βραδιά και άρα, ας την απολαύσουμε και προχώρησε σε παρακίνηση του κοινού για συμμετοχή του στη συναυλιακή μέθεξη, κάτι στο οποίο, εκείνο, δεν αντιστάθηκε!
Ωραία δυναμική μουσικής, άρτια, ζωντανή απόδοσή της με πάρα πολύ καλό ήχο (παρά την αναίτια, υψηλή έντασή του και τον συναισθηματισμό να ξεχειλίζει (είναι όμορφο όταν αυτό συμβαίνει από είδη όπως η μέταλ, που σε πρώτη φάση, δεν σου πάει στο μυαλό πως μπορεί να εκπέμψει κάτι τέτοιο). Χάρηκα πολύ που τους είδα από κοντά, γιατί μου είχαν τραβήξει την προσοχή από την αναγγελία της προηγούμενης επίσκεψής τους και ήθελα να τους δω τότε, παρά το γεγονός πως η death metal, δεν είναι αγαπημένη μου υποκατηγορία της μέταλ, αλλά όταν κάτι είναι καλό και σε τραβάει ακουστικά, δεν σε νοιάζουν οι ταμπέλες και οι τυπικοί χαρακτηρισμοί. Τότε, δεν είχα καταφέρει να παρευρεθώ σε εκείνη τη συναυλία τους και τους είχα κατά νου από τότε. Έπρεπε να περάσει ακόμα μια πενταετία, για αν δικαιωθεί η προαίσθηση μου – αυτό και αν είναι ωραίο, να δικαιώνεσαι, ενίοτε, θετικά, για τέτοια πράγματα, μιας και συνήθως το αντίθετο συμβαίνει.
Η επικοινωνία με το ενθουσιασμένο κοινό ήταν άριστη, ερωτούμασταν αν περνούσαμε καλά, ξεσηκωνόμασταν (και κάποιοι λίγοι, έπαιξαν και λίγο ‘ξύλο’ από κάτω), ενώ έγινε και ενημέρωση για την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου, για όσους δεν το γνώριζαν, καθώς και για την ύπαρξη κάποιων αντιτύπων του στον πάγκο του merch. Στη συνέχεια, προσκάλεσαν μια τύπισσα, που βρισκόταν από κάτω, να κάνει guest φωνητικά σε ένα κομμάτι τους (κάποια ξένη, που την ήξεραν και που μάλλον, κάπου τραγουδάει, δυστυχώς δεν έπιασα πολλά, μιας και τα λόγια χάνονταν στο μικρόφωνο, όπως επίσης δυστυχώς, μεγάλο μέρος των ωραίων φωνητικών εκείνης, θάβονταν κάτω από την υψηλή ένταση της μουσικής), πράγμα που με έκανε να σκεφτώ πως θα ταίριαζε και η προσθήκη μιας γυναικείας φωνής στη μουσική τους (αν όχι παντού, τουλάχιστον σε κάποια κομμάτια και χωρίς φυσικά να εννοώ πως οι ίδιοι δεν τα καταφέρνουν εξαιρετικά).
Την ευχαρίστησαν κι εκείνη κατέβηκε από τη σκηνή, με τον μπασίστα να ενημερώνει πως δυστυχώς, η ώρα περνάει γρήγορα όταν περνάς καλά και το επόμενο θα ήταν το τελευταίο τους κομμάτι, κάτι που φυσικά, δεν ίσχυε, αφού μετά από αυτό, αποχώρησαν από τη σκηνή, για να επανέλθουν σύντομα, υπό τις ζητωκραυγές του κοινού που τους καλούσε πίσω, για το καθιερωμένο encore, με τον μπασίστα να ρωτάει τώρα αν θέλουμε να παίξουν μερικά ακόμα και το κοινό να ανταποκρίνεται παραπάνω από θετικά, στην παιχνιδιάρική, αυτή, ερώτηση. Έπαιξαν δύο κομμάτια ακόμα, με τον μπασίστα να λέει πριν το τελευταίο, πως εκείνο θα ήταν το αποχαιρετιστήριό τους, ‘για καληνύχτα’, πως είναι οι Wolfheart από τη Φινλανδία, ενώ μας ευχαρίστησε που τους καλέσαμε, εμφανώς χαρούμενος, όπως και όλη η μπάντα, όπως και όλος ο κόσμος από κάτω – πόσο όμορφη εικόνα, όλοι μέσα στην καλή χαρά, και οι δυο πλευρές να απολαμβάνουν την συναυλιακή συνάντηση.
Μία ώρα και δέκα λεπτά μετά, ένα τέταρτο πριν τις δώδεκα, το τέλος είχε φτάσει, μετά από τα 11 κομμάτια της setlist, στην οποία εκπροσωπούνταν και οι 6 δίσκοι της μπάντας (μπράβο της για αυτό, δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο). Η μπάντα μας χαιρέτησε, μας ευχαρίστησε ξανά και μοίρασε drumsticks και πένες. Εμφανώς γεμάτοι και ευχαριστημένοι, βγήκαμε από τον χώρο (και μάλιστα σε νορμάλ ώρα, προλαβαίνοντας να γυρίσουμε σπίτι μας), ικανοποιημένοι πλήρως, όχι μόνο από την υπέροχη εμφάνιση των Wolfheart (τους οποίους και ευχόμαστε να ξαναδούμε σύντομα), αλλά από τη βραδιά συνολικά, αφού όλα ήταν προσεγμένα και όπως έπρεπε και κακά τα ψέματα, όλα μετρούν σε μια συναυλία, όχι μόνο οι καλλιτέχνες και η εμφάνισή τους και χαίρομαι που τελευταία, σχεδόν παντού, όλα είναι καλά. Να συνεχιστούν έτσι, ελπίζω!
SETLIST:
1) Skyforger
2) Ghost of Karelia
3) The Hunt
4) Breakwater
5) The King
6) Everlasting Fall
7) Knell
8) Ancestor
9) Aeon of Cold
Encore:
10) Boneyard
11) The Hammer
Κείμενο & Φωτογραφίες: Πάνος Σταυρουλάκης
*
