Ανταπόκριση: Within Temptation & The Silent Wedding @ Τεχνόπολη – Παρασκευή 22/07/2022

 

Φωτογράφος: Thanasis Maikousis

 

Μπορεί άλλες, μεγάλες συναυλίες και φεστιβάλ, να ακούστηκαν περισσότερο, αυτό το καλοκαίρι, όμως μία, ήταν αυτή που πραγματικά ξεχώρισε και που την περιμέναμε τόσο, διότι την περιμέναμε όχι μόνο εδώ και εννιά μήνες, που είχε ανακοινωθεί, αλλά για 14 ολόκληρα χρόνια! Μιλάω φυσικά, για την πολυαναμενόμενη συναυλία που έλαβε χώρα στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι την Παρασκευή, 22 Ιουλίου, αυτή των αγαπημένων Ολλανδών symphonic / goth metallers, Within Temptation, οι οποίοι επισκέφθηκαν ξανά τη χώρα μας, για πρώτη φορά μετά την παρθενική τους εμφάνιση στο Rockwave Festival του 2008, στη Μαλακάσα. Μια συναυλία που όλοι περίμεναν με πραγματικά μεγάλη αγωνία, αφού ύστερα από τόσα χρόνια, ακουγόταν σαν ψέμα η επιστροφή τους στα αθηναϊκά εδάφη, οπότε μέχρι να φτάσει η μέρα και να βρεθούμε εκεί, ώστε να το πιστέψουμε στα αλήθεια, διατηρούσαμε τις αμφιβολίες μας για το αν είναι όντως αλήθεια κι αν θα ξαναβλέπαμε τους Within Temptation ζωντανά ή αν κάποιος, μάς έκανε πλάκα. Ευτυχώς, μόνο πλάκα δεν ήταν. Την πλάκα την πάθαμε εμείς, με τέτοια συναυλία. Πάμε, όμως, να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Προκαλεί πραγματική κατάπληξη το γεγονός πως για 14 ολόκληρα χρόνια, μετά την πρώτη τους, πολύ επιτυχημένη, εμφάνιση στη χώρα μας, οι Within Temptation δεν ήρθαν ξανά από τότε. Αναρωτιόμασταν εύλογα, όχι μόνο επειδή το χρονικό αυτό διάστημα, είναι ίσως από τα μεγαλύτερα που έχουν καταγραφεί ποτέ στη χώρα μας, μεταξύ δύο επισκέψεων ενός συγκροτήματος που εξακολουθεί να είναι ενεργό, τυπικά, μα και ουσιαστικά, αλλά και επειδή ήταν και εξακολουθεί να είναι από τα κορυφαία του είδους του και μάλιστα, με πραγματικά μεγάλο fanbase και στη χώρα μας, ακόμα και σήμερα – και δικαίως. Παρ’ όλα αυτά, η ελπίδα της επιστροφής τους, διατηρήθηκε άσβεστη όλα αυτά τα χρόνια και δεν το πολυψάξαμε παραπάνω, όταν πέρυσι τον Οκτώβριο, ανακοινώθηκε η θριαμβευτική επιστροφή τους, αλλά απλώς αρχίσαμε, από τη μία να ανυπομονούμε, για να περάσει ο καιρός, αλλά από την άλλη, να είμαστε και σε μια αναταραχή, με την ανησυχία του αν όντως θα γίνει, όταν φτάσει η ώρα, και με την έννοια του ότι θα υπάρξει επιθυμία / προπώληση / προσέλευση και δε θα ακυρωθεί αλλά και από την άποψη του να το επιτρέψουν οι συνθήκες και τα μέτρα για την πανδημία, αφού πέρυσι το φθινόπωρο, το καλοκαίρι φάνταζε πολύ μακρινό και κανείς δεν ήξερε πώς θα ήταν τα πράγματα, όταν είχαν προηγηθεί δύο καλοκαίρια χωρίς ίχνος ξένης συναυλίας. Ευτυχώς, όλα πήγαν κατ’ ευχήν, ο καιρός πέρασε πραγματικά γρήγορα, χωρίς καν να το καταλάβουμε, οι περιορισμοί των συναυλιών άρθηκαν ολοκληρωτικά και τελικά, φάνηκε πως πολύς κόσμος ήταν διψασμένος και για συναυλίες γενικά, αλλά και για τη μουσική των Within Temptation, ειδικά, πράγμα που μας έφερε την περασμένη Τετάρτη, σε μια σχεδόν γεμάτη από τέτοιους, διψασμένους ανθρώπους κάθε ηλικίας, Τεχνόπολη, να περιμένουν από κάτω εναγωνίως την έναρξη του live, ώστε να τσιμπηθούν για να το πιστέψουν και να συνειδητοποιήσουν πως οι λατρεμένοι Within Temptation, πάτησαν ξανά τα πόδια τους σε ελληνικό έδαφος, για να παίξουν για αυτούς.

Η ώρα αυτή, τις έναρξης, έφτασε στις 21:30, όπως και είχε ανακοινωθεί. Νωρίτερα, όμως, τη βραδιά άνοιξε το ελληνικό συγκρότημα The Silent Wedding, του οποίου η προσθήκη στο πρόγραμμα, έγινε λίγες μέρες πριν τη συναυλία. Δυστυχώς, λόγω μιας δυστοκίας στην επικοινωνία σχετικά με τις προσκλήσεις μας, σε συνδυασμό με το βεβαρημένο πρόγραμμα της μέρας, που ήταν καθημερινή, δεν τους προλάβαμε, οπότε, επιφυλασσόμαστε για το μέλλον, ειδικά εφόσον ακούσαμε και τα καλύτερα, για τη μπάντα την ίδια, αλλά και για τη συγκεκριμένη τους εμφάνιση. Την ώρα εκείνη, λοιπόν, τα φώτα χαμήλωσαν, εικόνες άρχισαν να προβάλλονται στο video wall, που ήταν στο πίσω μέρος της σκηνής, η οποία γέμισε καπνό, καθώς τα μέλη της μπάντας, άρχισαν να τη γεμίζουν, σιγά σιγά, παίρνοντας τις θέσεις τους και τα όργανα ανά χείρας. Ο κόσμος χειροκροτούσε για να τους υποδεχτεί, ενώ ακουγόταν το ομώνυμο, εισαγωγικό κομμάτι ‘Intro’ από τον δίσκο ‘The Silent Force’, συνοδεύοντας την άφιξη, στη σκηνή, της σπουδαίας τραγουδίστριας της μπάντας, Sharon den Adel, που εμφανίστηκε φορώντας στο κεφάλι της, το στέμμα (σαν άλλη θεά) που φοράει στο πρόσφατο, νέο, βίντεο κλιπ τους, προκαλώντας πραγματικό πανδαιμόνιο στο κοινό που την είδε κι έτριβε τα μάτια του για να το πιστέψει πως ήταν όντως αυτή, μπροστά του. Ξεκίνησε δυναμικά, μαζί με τα υπόλοιπα πέντε μέλη της μπάντας (πληκτράς, ντράμερ, μπασίστας και δύο κιθαρίστες, αν είδα καλά), γραπώνοντάς μας την ψυχή από την αρχή, με το ‘See Who I Am’, χωρίς να την αφήσει, ως το τέλος.

 

Και αυτό ακριβώς, έκανε αυτό το βράδυ, μας έκανε να δούμε ξεκάθαρα ποια είναι, εκτός από μια μεγάλη ερμηνεύτρια και μια σπουδαία φωνή: ένας υπέροχος άνθρωπος, που έδειξε από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, πόσο του είχαμε λείψει και πόσο πολύ γούσταρε, που ήταν εκεί, μαζί μας, ίσως όσο κι εμείς, ίσως κι ακόμα περισσότερο (χωρίς οι υπόλοιποι, να υπολείπονται σε διάθεση). ‘Γεια σου Ελλάδα, πάει τόσος καιρός που έχουμε να τα πούμε, σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε!’ – με αυτά τα λόγια, μας καλωσόρισε μετά το πρώτο κομμάτι, κάνοντας ξεκάθαρη την πρόθεση της να περάσουμε όλοι καλά, κι εκείνοι, κι εμείς. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας, όργωσε τη σκηνή, χαμογελώντας συνεχώς, δε σταμάτησε λεπτό να κουνιέται, να χοροπηδάει, να ανεβοκατεβαίνει – αυτά τα λέμε για άλλους καλλιτέχνες (ή μάλλον, υποστηρικτές της βαρεμάρας εκείνων), που βρίσκουν ως δικαιολογία τις φωνητικές απαιτήσεις των κομματιών, την ηλικία του τραγουδιστή και πόσα ακόμα. Συνέχισε, προτρέποντάς μας να τραγουδήσουμε μαζί της, στέλντοντάς μας φιλιά, ευχαριστώντας μας συνεχώς και ρωτώντας αν είμαστε όλοι εντάξει με τη ζέστη, υπογραμμίζοντας να μη διστάσουμε να της ζητήσουμε λίγο νερό ή οτιδήποτε, καθώς εκείνη, θα τρέξει να μας σώσει (τι γλυκούλα).

Με τα τραγούδια να προχωρούν και τις διαθέσεις μας, να εναλλάσσονται αναλόγως, από την πιο δυναμική, στην πιο συναισθηματική και από τη νοσταλγική στην αισιόδοξη, σε σχέση με το μέλλον (ακόμα κι αν ο κόσμος που ζούμε, είναι τρελός, όπως μας είπε η ίδια), αναλόγως με τα κομμάτια, στα οποία, παλιά και καινούργια, το κοινό συνόδευε τραγουδώντας. Κοινό ηλικίας 30-45 κυρίως, αλλά και τι ωραία, και με αρκετά νέα παιδιά (και μπόλικες νεαρές γκοθομεταλούδες – δεν ξέρω αν στέκει ακόμα ο όρος, αλλά για να υπάρχουν ακόμα – εντύπωση μου έκανε – γιατί όχι). Όλοι μαζί, νοητά αγκαλιασμένοι, συνοδεύαμε τη Sharon, στην καταβύθισή της στον υπέροχο, σκοτεινό, συναισθηματικά φορτισμένο και γεμάτο ψυχή και καρδιά, κόσμο των Within Temptation, στον κόσμο του πειρασμού, στον οποίο, κανείς δεν αντιστέκεται. Καθόλου δε δυσκολευτήκαμε, στην κάθοδο αυτή, παρ’ όλο που ο ήχος ψιλομπούκωνε, λόγω του κακού ηχητικού εξοπλισμού του χώρου, διότι η κρυστάλλινη φωνή της, ακουγόταν ευτυχώς, πεντακάθαρη (ειδικά στα πιο ‘χαμηλά’ κομμάτια), και καθόλου κουρασμένη ή αλλαγμένη με τα χρόνια. Έπαιξαν κάποια κομμάτια από τον προ τριετίας, τελευταίο τους δίσκο, κάποια νέα, που έγραψαν στην καραντίνα, όπως είπαν και που ήλπιζαν να μας αρέσουν (αυτό έλειπε) αλλά και πολλά, παλιά, κλασικά κι αγαπημένα – αν και σίγουρα, έλειψαν κάποια από αυτά, αλλά πόσα να πρωτοπούν; Εξάλλου, είναι λογικό να έχουν προχωρήσει και αρκετά, δισκογραφικά μιλώντας, από όταν πρωτοήρθαν, θα χρειαζόμασταν κανονικά μια τετράωρη συναυλία για να τους χορτάσουμε, όπως και τα παλιά κομμάτια τους, αλλά δεν παραπονιόμαστε καθόλου – αντιθέτως, είμαστε απολύτως ευγνώμονες που είχαμε την τύχη και την τιμή, να μας επισκεφτούν ξανά, έστω και τώρα – ποτέ δεν είναι αργά, για κάτι τέτοια, άλλωστε.

Δεν περιγράφω καν τον χαμό που έγινε, όταν έριξε τους εμψυχωτικούς στίχους αλληλεγγύης ‘Stand my ground, I won’t give in, I won’t give up, no more denying, I’ve gotta face it, won’t close my eyes and hide the truth inside, if I don’t make it, someone else will’. Και μιας που είπαμε για αλληλεγγύη, στην εκτέλεση του ‘Raise Your Banner’ (όπου ακούγονταν και προηχογραφημένα τα φωνητικά του συμμετέχοντα, όπως και στο προηγούμενο, τα διπλά δικά της και είναι λογικό’, πήγε πιο πίσω και έφερε από εκεί, μπροστά στη σκηνή, μια τεράστια σημαία της Ουκρανίας, που ύψωσε και κούνησε υπερήφανα στον αέρα, επιδεικνύοντας αλληλεγγύη στον δοκιμαζόμενο ουκρανικό λαό, κάνοντας έτσι και μια κίνηση καθαρά πολιτική, χωρίς να φοβηθεί τις όποιες ‘συνέπειες’ και μπράβο της, σε μια εποχή που πολλοί, ειδικά καλλιτέχνες, αδικαιολογήτως και υπόπτως, σιωπούν, μην παίρνοντας ξεκάθαρη θέση σε φλέγοντα, παγκόσμια, κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Όπως και να έχει, ο κόσμος κρίνει και ο περισσότερος, ξέρει να διακρίνει το σωστό, όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Παρά τη ζέστη και το πήγαινέλα της, δεν έχανε ανάσα (αξιοθαύμαστο, πραγματικά) και ενδιάμεσα των τραγουδιών, για να πάρουν μια ανάσα και οι υπόλοιποι, έκανε εισαγωγές στα επόμενα, μιλούσε για κοινωνικά θέματα, αλλά έκανε και πλάκα, όπως όταν είπε για τον μπασίστα τους: ‘Προσέξατε ότι έβγαλε μαλλιά κι έγινε ξανθός;’. Προφανώς, δεν ήταν ο σταθερός τους μπασίστας, αλλά αντικαταστάτης του, καθώς εκείνος, ανέρρωνε από covid, σπίτι του και για αντικαταστάτη, πήραν έναν παλιό τους φίλο, ο οποίος, λέει, ήταν ο πρώτος ντράμερ της μπάντας, πριν πολλά χρόνια και λίγο μετά, έφυγε για να κάνει την δική του, υπέροχη μπάντα. Τι ωραίο να βλέπεις να διατηρούνται σχέσης αλληλοθαυμασμού, μετά από τόσα χρόνια και ξεχωριστούς επαγγελματικούς δρόμους, όταν οι περισσότεροι στον χώρο, πλακώνονται σε τέτοιες περιπτώσεις και είτε δεν ξαναμιλιούνται, είτε αλληλοθάβονται μετά. Έτσι, πολύ γρήγορα πέρασε η ώρα και έφτασε η στιγμή που είπε πως ‘είναι δυνατόν; φτάσαμε κιόλας στο τέλος, δυστυχώς’ , πράγμα που φυσικά, δεν ίσχυε, αφού μετά το υποτιθέμενο τελευταίο κομμάτι, έφυγαν και επανήλθαν αμέσως, για το καθιερωμένο encore, υπό τις ζητωκραυγές του κόσμου που τους καλούσε επιτακτικά πίσω. Γρήγορα ξαναπήραν τις θέσεις τους, κάτω από τον ομολογουμένως, πολύ καλό φωτισμό, για τέσσερα κομμάτια ακόμα. Πριν το encore, μας ευχαρίστησε, είπε πως φτάνουμε στο τέλος και ευχαρίστησε θερμά και το opening act, κάτι που ελάχιστες μπάντες κάνουν, πόσο μάλλον, αναφέροντας και το όνομά του, λέγοντας πως ήταν υπέροχο και πως δεν το είχε ξανακούσει ως τότε, αλλά της άρεσε πολύ (θεάρα)! Πριν το τελευταίο κομμάτι, ζήτησε να της ανεβάσουν στη σκηνή, τρία μικρά κοριτσάκια (ηλικίας κάπου 4-7 ετών), που ήταν μπροστά μπροστά με τους δικούς τους, πράγμα που έκαναν οι υπεύθυνοι και με δική της υπόδειξη, τη συνόδευσαν χορεύοντας, απολαμβάνοντάς το φοβερά, όπως φαινόταν, με τον κόσμο να χειροκροτάει συγκινημένος – τι υπέροχη εμπειρία για τα παιδιά, θα το θυμούνται μετά από χρόνια και θα έχουν να το λένε, όταν μεγαλώσουν και το συνειδητοποιήσουν (θα δουν και τα βίντεο, πλεονέκτημα της εποχής μας).

Γρήγορα έφτασε το τέλος, μία ώρα και είκοσι λεπτά μετά (και 15 τραγούδια μετά, από τη το σετ των οποίων, εκπροσωπήθηκαν όλοι οι δίσκοι τους, εκτός από τον μακρινό πρώτο), στις 23:55, βρίσκοντάς μας όλους με έναν συνδυασμό χαράς, γέλιου, δακρύων – αυτή η μοναδική, ευφρόσυνη συγκίνηση και ψυχική αγαλλίαση, καθώς η Sharon, αφού μας είχε συστήσει και όλα τα μέλη της μπάντας, ένα ένα ξεχωριστά, με όλα, να εισπράττουν δικαίως, ισχυρό χειροκρότημα, είπε: ‘Είστε υπέροχοι, ευχαριστώ Τεχνόπολη! Σας αγαπώ! Ελπίζω να τα πούμε ξανά σύντομα και όχι μετά από τόσα χρόνια πάλι!’, στέλντοντάς μας φιλιά και δίνοντας το setlist στα κοριτσάκια. Μια κορυφαία εμφάνιση, από μια κορυφαία μπάντα, που σέβεται και αγαπάει το κοινό της, όπως κι αυτό, αυτή. Το επιβεβαίωσαν πλήρως πως το αξίζουν και για εμάς, η μεγαλύτερη χαρά, μετά από αυτή που βιώσαμε, βλέποντάς τους, ήταν εκείνη της παρατήρησης του πόσο το απολάμβαναν κι αυτοί – σπάνιο έγινε αυτό πια, όταν άλλες, μεγάλες μπάντες, έρχονται με πεσμένα μούτρα, λες και με το ζόρι, λες και μας κάνουν χάρη. Απαράδεκτες, ασεβείς συμπεριφορές, προς ένα μεγάλο κοινό που τους λάτρεψε και τους έχτισε – συμπεριφορές, εντελώς άγνωστες στα μέλη των Within Temptation, ου διασκέδασαν και συνομίλησαν μαζί μας άνευ ίχνους ντιβισμού κι ψώνιου (μετά από τεράστια, 26ετή, επιτυχημένη, διεθνή καριέρα, ε) – τους αγαπώ και πλέον, τους εκτίμησα και πολύ, τους βγάζω το καπέλο.

 

Τι να πει τώρα κανείς για τη Sharon και για τη σπουδαία, αυτή, μπάντα, συνολικά; Για την καλλιτεχνική τους πλευρά; Για την ανθρώπινη; Για την επαγγελματική; Πόσο τέλειες είναι όλες τους; Θα έλεγα πως είναι περιττό, αλλά δεν είναι καθόλου, ειδικά όταν μόλις την προηγούμενη μέρα, σε άλλη συναυλία στον ίδιο χώρο, διαπιστώσαμε δυστυχώς, πως είναι να χωλαίνει κανείς σε όλες του αυτές τις πλευρές, οπότε η άμεση σύγκριση, ήταν αναπόφευκτη, όπως και η συνολική συναυλιακή εμπειρία, που την Πέμπτη ζήσαμε ένα φοβερό αίσχος και πήγαμε χωρίς πολλές προσδοκίες την Παρασκευή, για να μείνουμε τελικά έκπληκτοι με τους Within Temptation και τα σαγόνια μας στο πάτωμα, αφού έπεσαν κάτω κι εκείνοι τα πήραν μαζί τους. Να πω εδώ, όπως είπα και για την Πέμπτη, πέρα από την όποια μπάντα, πως ο χώρος της Τεχνόπολης, αν και βολικά χωροθετημένος, στο κέντρο της Αθήνας, είναι δυστυχώς, πλήρως κατάλληλος για να υποστηρίξει τέτοιες μεγάλες συναυλίες σημαντικών ξένων συγκροτημάτων, με τόσο μεγάλη προσέλευση χώρου. Δεν αντέχει να τον χωρέσει, όχι με την τυπική έννοια, αλλά ο κόσμος δεν έχει πού να σταθεί και δε μπορεί να δει, καθώς η θέα δεν είναι απρόσκοπτη, ενώ για αν φτάσει ο ήχος μέχρι τόσο πίσω, βάζουν τα ηχεία της σκηνής στο τέρμα (αφού αλλού δεν έχουν), με τον ήχο να μπουκώνει και εν τέλει, να μην ακούει κανείς καλά (ευτυχώς, τώρα ήμουν σχετικά κοντά στη σκηνή και ήταν κάπως καλύτερα τα πράγματα). Και επειδή αυτή η δοκιμή με τις ξένες συναυλίες στην Τεχνόπολη, έγινε σε μεγάλο βαθμό, φέτος κυρίως, για πρώτη φορά, κατανοώ την αξία του πειράματος, αλλά παρακαλώ, να ληφθούν τα σημαντικά συμπεράσματα που εξάχθηκαν, περί απόλυτης ακαταλληλότητας και την επόμενη φορά, και για τη συγκεκριμένη μπάντα, αλλά και για άλλες που θα έρθουν καλοκαίρι και δεν έχουν ούτε τον ελάχιστο κόσμο, αλλά ούτε τις είκοσι χιλιάδες, ας πούμε, να βρεθεί από του χρόνου, ένα καταλληλότερο μέρος. Για πρώτη φορά φέτος, ήταν λογικό και οι διοργανώτριες εταιρίες, να μη γνωρίζουν πώς θα πάει, πόσος κόσμος θα έρθει, πως θα είμαστε γενικά, μετά από 2,5 έτη πανδημίας. Ευτυχώς, όμως η συνολική εικόνα ανταπόκρισης του κοινού φέτος, στην επιστροφή στη συναυλιακή κανονικότητα, ήταν απρόσμενα θετική κι ενθουσιώδης, φέρνοντας και για τις εταιρίες, τα επιθυμητά αποτελέσματα, το οποίο θα έχει θετικό αντίκτυπο και σε εμάς, αργότερα, με νέα, επίσης πολύ καλά πράγματα, που θα δούμε προσεχώς, πιστεύω.

Άλλα έτσι γίνονται τα πράγματα, δοκιμάζουμε και μαθαίνουμε. Και ελπίζω να γίνει κατανοητό και πόσο αρνητικό, αχρείαστο, υποτιμητικό και ταξικό, είναι το θέαμα της μπροστινής, ακριβότερης ζώνης και να μην το δούμε ξανά, ειδικά σε τέτοιες, ανοιχτές συναυλίες, που δεν κάνει καμιά διαφορά θετική, μόνο αρνητική. Παρ’ όλα αυτά, να ευχαριστήσουμε θερμά τη διοργανώτρια εταιρία Eventation Greece, μία από τις εταιρίες – νεοσσούς της χώρας, οι οποία όσο έχει προλάβει, έχει επιδείξει πολύ θετικά δείγματα γραφής και της ευχόμαστε τα καλύτερα για το μέλλον, θα είμαστε όλοι εκεί, να στηρίξουμε κάθε άξια προσπάθεια, όπως ήταν και η συγκεκριμένη, η οποία είχε ρίσκο θεωρητικά, το να τολμήσουν να ξαναφέρουν μια μπάντα που όλοι είχαν, αδίκως, γραμμένη, αλλά πιστεύω πως τους βγήκε (το άξιζαν, είναι σπουδαίο το ότι φαίνεται πως έχουν ανοιχτές κεραίες και αντιλαμβάνονται τι θέλει το κοινό και τι του έχει λείψει – βαρεθήκαμε συνεχώς τα ίδια, από ΄άλλους, ξανά και ξανά, άνευ ίχνους φρεσκάδας) και πως δικαιωθήκαμε όλοι: διοργανωτές, μπάντα και κυρίως, το διψασμένο κοινό. Ευχαριστούμε γενικά, αλλά ευχαριστώ και προσωπικά, τους αγαπώ χρόνια τους Within Temptation (που τους ευχόμαστε τα καλύτερα, τώρα που πάνε περιοδεία με τους Iron Maiden και αργότερα με τους Evanescence) και ήθελα πολύ να μας έρθουν. Κι αν μας διαβάσει η Eventation, που φαίνεται ήδη, τολμηρή και άξια, εγώ προσωπικά τη συγχαίρω και ζητώ να πάρει το θάρρος, να φέρει οποτεδήποτε, τη σπουδαία Amy MacDonald, που εδώ και 15 χρόνια κάνει μια σπουδαία καριέρα σε όλο τον κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη, παίζοντας σε αμέτρητες χώρες και τεράστια φεστιβάλ και εδώ πέρα, την έχουν γραμμένη. Την παρακαλώ να το σκεφτεί κι εγώ θα έρθω προσκυνώντας. Για την ώρα, να πω πως η συναυλία των αγαπημένων Within Temptation (που όταν τραγούδησαν το ‘Paradise – What About Us?’, αναρωτιόμουν αν θα πεταχτεί από πουθενά η υπέροχη Tarja, με την οποία έκαναν το ντουέτο και μας έχει λείψει πολύ – 5,5 χρόνια έχει να έρθει), εκτός από to γεγονός ότι θα μείνει ως ιστορικό ορόσημο, στον συναυλιακό χάρτη της μουσικής Αθήνας και του αντίστοιχου ημερολογίου της (ως την επόμενη, που ελπίζω να μην αργήσει πολύ), μα πρωτίστως, στη μνήμη μας, ήταν ο καλύτερος τρόπος να κλείσει το φετινό, συναυλιακό καλοκαίρι. Το απολαύσαμε και χαρήκαμε, το ευχαριστηθήκαμε και συγκινηθήκαμε και αυτές οι όμορφες στιγμές και εμπειρίες, είναι που μένουν, εν τέλει, στη μνήμη. Ραντεβού το επόμενο, αλλά και στο ενδιάμεσο, τον χειμώνα, στα αγαπημένα μας, κλειστά venues!

 

SETLIST:

 

Intro (The Silent Force)

1) See Who I Am

2) In the Middle of the Night

3) Paradise (What About Us?)

4) The Purge

5) Faster

6) Stand My Ground

7) Entertain You

8) And We Run

9) Raise Your Banner

10) Supernova

11) The Reckoning

Encore:

12) Our Solemn Hour

13) Stairway to the Skies

14) Ice Queen

15) Mother Earth

 

 

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Θανάσης Μαϊκούσης

 

*

 

More from Πάνος Σταυρουλάκης
Ανταπόκριση: Whores & Last Rizla @ Κύτταρο – Πέμπτη 04/10/2018
Πέμπτη βράδυ, κατηφορίσαμε την Ηπείρου για το γνώριμο στέκι του Κυττάρου. Πρώτη...
Read More
0 replies on “Ανταπόκριση: Within Temptation & The Silent Wedding @ Τεχνόπολη – Παρασκευή 22/07/2022”