από Maria Sarantou
Όπως προμήνυαν τα ονόματα που είχαν ανακοινωθεί, οι αισθήσεις μας χάρηκαν και αφέθηκαν στα ανοιξιάτικα ακούσματα που παίχτηκαν στο Fuzz το βράδυ της Παρασκευής 15 Μαρτίου.
Ο κόσμος ήταν ελάχιστος μερικά λεπτά μετά τις 20:30 που άνοιξαν οι πόρτες και όσοι κατέφθαναν τους υποδέχονταν οι ευχάριστες μουσικές που ξεχύνονταν από τα decks του DJ Spector (Pepper 96,6).
Ετερόκλητα μεταξύ τους τραγούδια, ενδεικτικά αναφέρω τα Fly me to the moon, Roxanne, Me gustas tu, συμπλέαν και διαδέχονταν το ένα το άλλο αρμονικά κι όσο περνούσε η ώρα ο ρυθμός γινόταν πιο έντονος, μέχρι που ήρθε το τέλος μιάμιση ώρα μετά και ένιωθες μια όμορφη ενέργεια να έχει κατακλύσει τον χώρο.
Ο κόσμος είχε γεμίσει αρκετά το κάτω μέρος του Fuzz και στις 22:30 ακριβώς - σύμφωνα και με το πρόγραμμα, ανέβηκε στην σκηνή ο Waldeck, που έπαιζε πλήκτρα, μαζί με τους μουσικούς του στις ηλεκτρικές κιθάρες και στα ντραμς. Επίσης, την χάλκινη μαγεία των πνευστών την νιώσαμε από το σαξόφωνο, την τρομπέτα και το τρομπόνι.
Ακούσαμε τραγούδια από το γενικότερο φάσμα της μουσικής πορείας του Waldeck που περιλάμβαναν επιτυχίες του όπως τα Never let you go, Make my day, Freedom.
Η βραδιά ξεκίνησε με instrumental κομμάτια και σε όσα ακούσαμε στην πορεία που παίχτηκαν χωρίς την συνοδεία των πνευστών, άφησαν μια επίγευση λίγο πιο τραχιά, σε σχέση με την άγρια γλύκα της εποχής του swing με τα τραγούδια που ακολούθησαν μετά.
Φωνητικά έκανε η τραγουδίστρια της τζαζ Patrizia Ferrara που με το νάζι της, την αμφίεσή της αλλά και την χροιά της φωνής της, παρέπεμπε, όπως και τα τραγούδια που ερμήνευσε, σε μισοσκότεινο κλαμπ της Αμερικής του ’30.
Χωρίς ιδιαίτερα δυνατές στιγμές που ίσως πυροδοτούνταν από ενδεχόμενα σόλο των πνευστών, αλλά με μουσικές εντάσεις ίσα κατανεμημένες τόσο στα μουσικά όργανα, όσο και στην γλυκιά φωνή της Ferrara, στην μιάμιση ώρα που κράτησε το πρόγραμμα μετέφεραν μια χορευτική και χαρούμενη διάθεση στους παρευρισκόμενους.
Και ο Waldeck χαμηλών τόνων και με μια γλυκιά αμηχανία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του που ήταν εμφανής την ώρα του encore (δεν πρόλαβαν να βγουν και μπήκαν ξανά στην σκηνή), κατάφερε και κέρδισε το κοινό του με τις συνθέσεις του και με τα μαγικά του χέρια που δεν σταμάτησαν λεπτό καθόλα την διάρκεια της συναυλίας να περιδιαβαίνουν τα πλήκτρα.
Φωτογραφίες: Μαρία Σαράντου
