by Maria Sarantou
Φωτογραφίες: Καλλιόπη Κατσιδονιώτη
Στην mini περιοδεία που βρίσκονται αυτό το διάστημα οι Underground Youth και έχοντας στις μουσικές αποσκευές τους τo νέο τους άλμπουμ «Montage Images of Lust & Fear» που κυκλοφόρησε φέτος, είχαν συμπεριλάβει στις εμφανίσεις τους πρώτα την Θεσσαλονίκη και έπειτα την Αθήνα.
Η μέρα που θα τους βλέπαμε στο Fuzz είχε φτάσει και το προμήνυμα ήταν ήδη θετικό, μιας και ο κόσμος είχε αρχίσει να καταφτάνει από νωρίς, και επειδή αυτό ήταν κάτι που δεν το πετυχαίνω συχνά, ένιωσα ειλικρινά ευχάριστα τη στιγμή που το σαπόρτ άνοιξε την βραδιά σε ένα αρκετά γεμάτο χώρο.
Ο Οδυσσέας Τζιρίτας μαζί με το συγκρότημά του, στα σαράντα λεπτά περίπου που διήρκεσε το πρόγραμμά τους, μας έπαιξαν κυρίως τραγούδια από το πρώτο του άλμπουμ «Butterflies». Οι αγριεμένες πεταλούδες τους μπορώ να πω, φτεροκοπούσαν σε έναν συνεχές και γρήγορο τέμπο, διαχέοντας στον αέρα μια ροκ χορευτική αύρα. Είχαν μια δυναμική εμφάνιση πάνω στην σκηνή που συνεπήρε το κοινό και στο τέλος της εμφάνισής τους εισέπραξαν ένα θερμό χειροκρότημα.
Στον απόηχο πλέον της ανάμνησης των τραγουδιών που ακούσαμε, το μισάωρο διάλλειμα ήταν αρκετό για να πέσουν οι παλμοί μας, πριν ξεκινήσει η σκοτεινή μουσική κατάβαση που αναμέναμε. Το σκηνικό ετοιμάστηκε, ελάχιστο φως και καπνοί υποδέχτηκαν τους Underground Youth, αλλά και ένα videowall που όπως φάνηκε ήταν συντονισμένο στην punk ψυχοσύνθεση των τραγουδιών τους.
Το πρόγραμμα που είχαν ετοιμάσει περιλάμβανε κομμάτια από αρκετά άλμπουμ τους, δίνοντας μια παραπάνω έμφαση στο τελευταίο τους. Με την επιλογή που είχαν κάνει ξεκίνησαν ομαλά την κατάβαση – Hope and Pray - και όσο μειώνονταν το φως και πλησιάζαμε στο κέντρο του κόσμου τους – Art House Revisited – τόσο μας ενεργοποιούσαν τις αισθήσεις μας – Last Exit to Nowhere.
Στο Fill the void ένιωσα για τα καλά ότι είχαμε εισχωρήσει πλέον στο άδυτο της μουσικής τους ψυχεδέλειας: ένα μικρό τύμπανο εμφανίστηκε μπροστά στην σκηνή με τον έναν μουσικό να το παίζει εκστασιασμένος, ενώ ο τραγουδιστής εκμαίευσε από την κιθάρα του ήχους σκοτεινούς καθώς την έσερνε πάνω στα ηχεία και στο πάτωμα, με τον κόσμο από κάτω να παραληρεί.
Η διαρρύθμιση της σκηνής βοηθούσε τους μουσικούς μπροστά με τα έγχορδα όταν αφήνονταν από την έκσταση της μουσικής τους, γιατί παρασέρνονταν και παραδέρνονταν στον άδειο κεντρικό της χώρο. Ενώ τα τύμπανα στο πίσω μέρος έμοιαζαν αγέρωχα και σίγουρα για το ρόλο τους, με την μουσικό να τους δίνει προσταγές στον αρχέγονο ρυθμό της.
Αυτού του είδους η συνομιλία εντάθηκε στο The death of the author, όταν ο τραγουδιστής και έπειτα ο κιθαρίστας που βρίσκονταν δεξιά της σκηνής, ο ψηλός όπως άκουσα να τον λένε, κατέβηκαν και έπαιξαν μέσα στον κόσμο που τους άκουγαν μαγεμένοι. Οι απελπισμένες κραυγές του τραγουδιστή συναγωνίζονταν το σκληρό παίξιμο των τυμπάνων σαν μια ανέλπιδη προσπάθεια όλη αυτή η ενέργεια να συνεχίζει να πυροδοτεί την ζωή και να μην σβήσει.
Συνέχισαν στον ίδιο δυναμικό τόνο με μερικά ακόμα τραγούδια από τον νέο τους δίσκο (Blind II, I can’t resist), ενώ για το τέλος προτίμησαν να μας αποχαιρετήσουν με τα Mademoiselle και το Heart a chain, κάνοντας όσο μπορούσαν εύκολο τον αποχωρισμό φωτίζοντας την νύχτα που μας περίμενε έξω.
Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που έδειχνε το videowall (πέρα από τα ασυνάρτητα ασπρόμαυρα σχέδια σαν ένα κινηματογραφικό φιλμ που φτάνει στο τέλος του) ήταν κι ένα πλάνο από την ταινία “Persona” του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: ένα παιδί να χαϊδεύει μια οθόνη που έδειχνε το πρόσωπο μιας (και όχι μόνο) γυναίκας.
Ο καθένας μας έχει τις δικές του προσλαμβάνουσες και το μυαλό εγείρει συνειρμικές καταστάσεις που έχουν γραφτεί ήδη: πόση και τι αλληλεπίδραση μπορούν να έχουν δυο διαφορετικά έργα τέχνης (και οι Underground Youth έχουν ένα τραγούδι με τίτλο Persona) και τι υπέροχοι καλλιτεχνικοί συσχετισμοί γίνονται, που εμείς ως θεατές παρατηρούμε και θαυμάζουμε.
Έτσι, την δεύτερη αυτή φορά που παρακολούθησα συναυλία τους ένιωσα για άλλη μια φορά την ξεχωριστή εμπειρία να τους βλέπεις live και είδα επίσης ότι από τότε έως τώρα είχαν προχωρήσει και είχαν βρει νέους δρόμους και νέους τρόπους έκφρασης που μας οδήγησαν στα σκοτεινά μουσικά τοπία τους, με τον κόσμο σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας να τους ακολουθούν μαγεμένοι.
