by Nikos Mathiopoulos
Κείμενο/Φωτογραφίες: Νίκος Μαθιόπουλος
«Ο Θρίαμβος του Θανάτου!»
Το περασμένο Σάββατο έμελλε να γραφτεί ιστορία στην μεγάλη « ελληνική συναυλιακή βίβλο» του ακραίου ήχου, αφού ο ηγέτης του avant garde μουσικού ρεύματος του Heavy Metal, Thomas Gabriel Warrior μαζί με την tribute μπάντα του, Triumph Of Death, πάτησε το πόδι του επί ελληνικού εδάφους χαρίζοντας μας στιγμές συγκίνησης και δέους, παίζοντας ζωντάνα όλους τους πρώιμους ύμνους των πρώτων του μουσικών «τεκνών» του, τους Hellhammer.
Παρόλο, που ήμουν από νωρίς στον χώρο γύρω στις 19:10, δυστυχώς δεν πρόλαβα το πρώτο συγκρότημα, τους «δικούς» μας Cursed Blood. Ενημερώθηκα όμως, για την άψογη εμφάνισή τους και για το «σάπιο», old school Death Metal, που παίζουν και ορέγομαι να τους δω live στην επόμενη εμφάνιση τους ως opening act στους Midnight! (θα ακολουθήσει φωτογραφικό υλικό από τον φίλο και συνάδελφο Αλέξανδρο Καταστρόφο και τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό!).
Να είμαι ειλικρινής δεν πτοήθηκα για το παραπάνω, αφού γνώριζα τι θα επακολουθούσε και ότι θα ζούσα μία μεγάλη βραδιά! Αυτόν τον ισχυρισμό αμέσως ήρθε να μου τον επιβεβαιώσουν οι πολύ καλοί Triumpher! Επίσης, «δικά μας» παιδιά και αυτοί, ομολογουμένως δεν τους γνώριζα , αλλά μου κίνησαν αμέσως το ενδιαφέρον με το πολύ ωραίο στήσιμο τους και το στιβαρό rhythm section τους. Οι Αθηναίοι Triumpher, παίζουν δυνατό και τίμιο Heavy Metal με Black Thrash πινελιές, έτσι για την «γαρνιτούρα». Έχουν στο ενεργητικό τους μόλις το περσινό ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Storming The Walls” και για συγκρότημα που υφίσταται μόλις ένα έτος, «βάζει κάτω» πολλές άλλες μπάντες με τον δυναμισμό του επί σκηνής! Ο τραγουδιστής τους Αντώνης Βαΐλας, ήταν αεικίνητος πηγαίνοντας πέρα δώθε πάνω στην σκηνή, έχοντας συνεχή «επικοινωνία» με το κοινό και πειράζοντας τα άλλα μέλη της μπάντας κάνοντας χαβαλέ. Τρανή απόδειξη ότι δεν τους απολαμβάναμε μόνο εμείς αλλά και αυτοί το διασκέδαζαν. H highlight στιγμή για αυτούς τους «Metal Warriors», σίγουρα ήταν μία από τις πιο true διασκευές που έχω ακούσει (μετά τους Edge Of Sanity) στο «Blood Of My Enemies» των Manowar!
Διάλειμμα για την πρώτη μπύρα της βραδιάς και μετά όλεθρος, αφού θα ακολουθούσαν οι Ιρλανδοί της καρδιάς μας Primordial. Όλοι, λίγο - πολύ γνωρίζουμε, ότι όταν αυτή η μπάντα ανεβαίνει πάνω στο σανίδι , ο χρόνος ξαφνικά δια μαγείας, είναι σαν να σταματά και να ξεκινά ένα περιγραφικό ταξίδι σε άλλους κόσμους, πιο σκοτεινούς - πίσω στον μεσαίωνα ή στους δύο πρώτους παγκόσμιους πολέμους, οπού επικρατεί η ωμή βία , η δυστυχία και η κακουχία αλλά το πνεύμα της επανάστασης είναι έτοιμο να γεννηθεί εκεί και να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε ένα ελπιδοφόρο και αισιόδοξο μονοπάτι προς την λύτρωση.
Όλα αυτά τα συναισθήματα και οι εικόνες επιτυγχάνονται φυσικά μέσα από τις συγκλονιστικές ερμηνείες του ταλαντούχου frontman τους Allan Averil, αλλά και των ήχων των επών που υπάρχουν στην δισκογραφία τους, όπου είχαμε την τύχη να ακούσουμε - μέσα στην μιάμιση ώρα που έπαιξαν - αρκετούς από αυτούς.
Προσωπικά και χωρίς να ακούγομαι «παραπονιάρης», ήθελα να έπαιζαν και το «Where Greater Men...», αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή την ζωή.. Επίσης μιας και είναι η τρίτη φορά για εμένα που τους βλέπω, θα έλεγα- με βάση πάντα τα δικά μου μέτρα και σταθμά - ότι ήταν η λιγότερη καλή εμφάνιση τους και αυτό μάλλον οφειλόταν στο ότι, δεν ήταν το πρώτο όνομα στο billing order, ο κάπως «μπουκωμένος» ήχος, αλλά και η εμφανής κούραση του (για τα δικά του δεδομένα) Allan ( είχε προηγηθεί ένα eightball στην Θεσσαλονίκη βλέπεις..).
Συνοπτικά, ήταν μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση, απόδειξη τους γεγονότος ότι οι Primordial αποτελούν σταθερή εγγύηση για τις πετυχημένες live εμφανίσεις τους, απλά σε κάποια σημεία στα μάτια μου φάνταζαν λίγο διεκπεραιωτικοί, λιγότερο αυθόρμητοι και περισσότερο επαγγελματίες κάτι που φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά όταν τους έχεις συνηθίσει διαφορετικά - θέλοντας και μη - μπορεί να σου ξενίσει και να προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα.
Σημειωτέων, ότι δεν έχουν πρόβλημα και οι ίδιοι να παραδεχτούν, αν είχαν μία καλή βραδιά ή όχι , αφού έχει τύχει από συνομιλία μου μέσω των social με την μπάντα να μου σχολιάζουν και οι ίδιοι ότι είχαν κακό ήχο, χωρίς κανένα ίχνος κόμπλεξ. Όπως και να έχει ήταν πολύ καλή η εμφάνιση τους και για όποιον δεν τους έχει δει ποτέ, οπωσδήποτε να σπεύσει να το κάνει, γιατί τα live τους αποτελούν μία μοναδική εμπειρία!
Μιας και μιλάμε τώρα για εμπειρίες.. μισή ώρα μετά, οι πύλες της κολάσεως θα άνοιγαν διάπλατα , αφού η άλλη «εμπειρία» του ακραίου ήχου, ο επιβλητικός Thomas Gabriel Warrior, θα εξαπόλυε θάνατο και χάος, με την επιστροφή της Black Thrash επίθεσής του! Περιττό να σημειωθεί ότι έπαιξαν τα πάντα από Hellhammer. Ο ήχος ήταν κρύσταλλό και τα κομμάτια αποδόθηκαν σε πιο βαριά μορφή, προσδίδοντας μία πιο εκμοντερνισμένη εκδοχή τους, που να συνάδει απόλυτα με την σημερινή εποχή. Η διάθεση του εμβληματικού Fischer - όπως και η δική μας - ήταν εκεί μόνο στα ύψη, αφού δεν σταμάταγε να μιλάει για τους συμπαίκτες του, παλιούς και νέους.
Τα υπόλοιπα μέλη επίσης «ψαρωτικά»: από την ασταμάτητη headbanger Jamie Lee Cussigh στο μπάσο, τον «πάνκι» Andre Mathieu στην κιθάρα μέχρι τον «σφυροκόπο» Iso Wey στα τύμπανα. Η «αλητεία» και η γνήσια ροκ εν ρολ "καφρίλα", διάχυτη σε όλο τον χώρο: από την ενδυματολογική εμφάνιση του γκρουπ μέχρι και τις flying V κιθάρες και τα riffs που χύμα "έφτυναν" με αποκορύφωση τα «Messiah», όπου έγινε ο χαμός από pit και crowd surfing, «Visions Of Mortality» - την πρώτη «στιγμή» των μεγάλων Celtic Frost και «Triumph Of Death» κλείνοντας με τον καλύτερο και πιο επικό τρόπο αυτό το ταξίδι πίσω στον χρόνο.
Μα πόσο ωραίο πια, να βλέπεις ένα κατάμεστο Gagarin να χειροκροτεί με όλη του την ψυχή και δύναμη, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο, την βαθιά ευγνωμοσύνη του για την τεράστια μουσική κληρονομιά των Hellhammer και του ιδρυτή τους, καθώς και για την αξέχαστη βραδιά που μας προσέφεραν!
Να είμαι ειλικρινής δεν πτοήθηκα για το παραπάνω, αφού γνώριζα τι θα επακολουθούσε και ότι θα ζούσα μία μεγάλη βραδιά! Αυτόν τον ισχυρισμό αμέσως ήρθε να μου τον επιβεβαιώσουν οι πολύ καλοί Triumpher! Επίσης, «δικά μας» παιδιά και αυτοί, ομολογουμένως δεν τους γνώριζα , αλλά μου κίνησαν αμέσως το ενδιαφέρον με το πολύ ωραίο στήσιμο τους και το στιβαρό rhythm section τους. Οι Αθηναίοι Triumpher, παίζουν δυνατό και τίμιο Heavy Metal με Black Thrash πινελιές, έτσι για την «γαρνιτούρα». Έχουν στο ενεργητικό τους μόλις το περσινό ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Storming The Walls” και για συγκρότημα που υφίσταται μόλις ένα έτος, «βάζει κάτω» πολλές άλλες μπάντες με τον δυναμισμό του επί σκηνής! Ο τραγουδιστής τους Αντώνης Βαΐλας, ήταν αεικίνητος πηγαίνοντας πέρα δώθε πάνω στην σκηνή, έχοντας συνεχή «επικοινωνία» με το κοινό και πειράζοντας τα άλλα μέλη της μπάντας κάνοντας χαβαλέ. Τρανή απόδειξη ότι δεν τους απολαμβάναμε μόνο εμείς αλλά και αυτοί το διασκέδαζαν. H highlight στιγμή για αυτούς τους «Metal Warriors», σίγουρα ήταν μία από τις πιο true διασκευές που έχω ακούσει (μετά τους Edge Of Sanity) στο «Blood Of My Enemies» των Manowar!
Διάλειμμα για την πρώτη μπύρα της βραδιάς και μετά όλεθρος, αφού θα ακολουθούσαν οι Ιρλανδοί της καρδιάς μας Primordial. Όλοι, λίγο - πολύ γνωρίζουμε, ότι όταν αυτή η μπάντα ανεβαίνει πάνω στο σανίδι , ο χρόνος ξαφνικά δια μαγείας, είναι σαν να σταματά και να ξεκινά ένα περιγραφικό ταξίδι σε άλλους κόσμους, πιο σκοτεινούς - πίσω στον μεσαίωνα ή στους δύο πρώτους παγκόσμιους πολέμους, οπού επικρατεί η ωμή βία , η δυστυχία και η κακουχία αλλά το πνεύμα της επανάστασης είναι έτοιμο να γεννηθεί εκεί και να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε ένα ελπιδοφόρο και αισιόδοξο μονοπάτι προς την λύτρωση.
Όλα αυτά τα συναισθήματα και οι εικόνες επιτυγχάνονται φυσικά μέσα από τις συγκλονιστικές ερμηνείες του ταλαντούχου frontman τους Allan Averil, αλλά και των ήχων των επών που υπάρχουν στην δισκογραφία τους, όπου είχαμε την τύχη να ακούσουμε - μέσα στην μιάμιση ώρα που έπαιξαν - αρκετούς από αυτούς.
Προσωπικά και χωρίς να ακούγομαι «παραπονιάρης», ήθελα να έπαιζαν και το «Where Greater Men...», αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή την ζωή.. Επίσης μιας και είναι η τρίτη φορά για εμένα που τους βλέπω, θα έλεγα- με βάση πάντα τα δικά μου μέτρα και σταθμά - ότι ήταν η λιγότερη καλή εμφάνιση τους και αυτό μάλλον οφειλόταν στο ότι, δεν ήταν το πρώτο όνομα στο billing order, ο κάπως «μπουκωμένος» ήχος, αλλά και η εμφανής κούραση του (για τα δικά του δεδομένα) Allan ( είχε προηγηθεί ένα eightball στην Θεσσαλονίκη βλέπεις..).
Συνοπτικά, ήταν μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση, απόδειξη τους γεγονότος ότι οι Primordial αποτελούν σταθερή εγγύηση για τις πετυχημένες live εμφανίσεις τους, απλά σε κάποια σημεία στα μάτια μου φάνταζαν λίγο διεκπεραιωτικοί, λιγότερο αυθόρμητοι και περισσότερο επαγγελματίες κάτι που φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά όταν τους έχεις συνηθίσει διαφορετικά - θέλοντας και μη - μπορεί να σου ξενίσει και να προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα.
Σημειωτέων, ότι δεν έχουν πρόβλημα και οι ίδιοι να παραδεχτούν, αν είχαν μία καλή βραδιά ή όχι , αφού έχει τύχει από συνομιλία μου μέσω των social με την μπάντα να μου σχολιάζουν και οι ίδιοι ότι είχαν κακό ήχο, χωρίς κανένα ίχνος κόμπλεξ. Όπως και να έχει ήταν πολύ καλή η εμφάνιση τους και για όποιον δεν τους έχει δει ποτέ, οπωσδήποτε να σπεύσει να το κάνει, γιατί τα live τους αποτελούν μία μοναδική εμπειρία!
Μιας και μιλάμε τώρα για εμπειρίες.. μισή ώρα μετά, οι πύλες της κολάσεως θα άνοιγαν διάπλατα , αφού η άλλη «εμπειρία» του ακραίου ήχου, ο επιβλητικός Thomas Gabriel Warrior, θα εξαπόλυε θάνατο και χάος, με την επιστροφή της Black Thrash επίθεσής του! Περιττό να σημειωθεί ότι έπαιξαν τα πάντα από Hellhammer. Ο ήχος ήταν κρύσταλλό και τα κομμάτια αποδόθηκαν σε πιο βαριά μορφή, προσδίδοντας μία πιο εκμοντερνισμένη εκδοχή τους, που να συνάδει απόλυτα με την σημερινή εποχή. Η διάθεση του εμβληματικού Fischer - όπως και η δική μας - ήταν εκεί μόνο στα ύψη, αφού δεν σταμάταγε να μιλάει για τους συμπαίκτες του, παλιούς και νέους.
Τα υπόλοιπα μέλη επίσης «ψαρωτικά»: από την ασταμάτητη headbanger Jamie Lee Cussigh στο μπάσο, τον «πάνκι» Andre Mathieu στην κιθάρα μέχρι τον «σφυροκόπο» Iso Wey στα τύμπανα. Η «αλητεία» και η γνήσια ροκ εν ρολ "καφρίλα", διάχυτη σε όλο τον χώρο: από την ενδυματολογική εμφάνιση του γκρουπ μέχρι και τις flying V κιθάρες και τα riffs που χύμα "έφτυναν" με αποκορύφωση τα «Messiah», όπου έγινε ο χαμός από pit και crowd surfing, «Visions Of Mortality» - την πρώτη «στιγμή» των μεγάλων Celtic Frost και «Triumph Of Death» κλείνοντας με τον καλύτερο και πιο επικό τρόπο αυτό το ταξίδι πίσω στον χρόνο.
Μα πόσο ωραίο πια, να βλέπεις ένα κατάμεστο Gagarin να χειροκροτεί με όλη του την ψυχή και δύναμη, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο, την βαθιά ευγνωμοσύνη του για την τεράστια μουσική κληρονομιά των Hellhammer και του ιδρυτή τους, καθώς και για την αξέχαστη βραδιά που μας προσέφεραν!
