Ανταπόκριση: Trisomie 21, Qual, Data Fragments, Waiting For Words @ Temple – Παρασκευή 12/10/2018

Παρασκευή βράδυ, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο Temple, για τη μεγάλη συναυλία των Trisomie 21. Με τις πόρτες να ανοίγουν στις 21:00 – με μισάωρη, δηλαδή, καθυστέρηση, ο χώρος υποδέχτηκε αμέσως τους πρώτους ένθερμους θαυμαστές, οι οποίοι ήδη περίμεναν έξω από νωρίς. Αυτοί, καθώς και η πλειοψηφία όλου του κοινού της βραδιάς, ήταν της μέσης ηλικίας, αποδεικνύοντας σε ποιους ‘μιλάει’ σήμερα μια τέτοια μπάντα, της οποίας τα μέλη της, είναι συνομήλικα του κοινού. Το κοινό αυτό, λοιπόν, διψούσε να δει την αγαπημένη του μπάντα, για αυτό και κατέκλυσε τον χώρο, κάνοντας τη βραδιά sold out – νομίζω, το πρώτου του Temple, για τη νέα σεζόν. Πάμε να τα δούμε, όμως, όλα αναλυτικά.

 

Ιδανικό ξεκίνημα, ένα εικοσάλεπτο μετά, με το τρίο των Γάλλων Waiting For Words, οι οποίοι, ήρθαν στην Αθήνα μαζί με τους Trisomie 21. Aν και με πατημένα τα 50, οι δύο άντρες και η μια γυναίκα, έδειχναν σαν εικοσάρηδες, από άποψη ενέργειας. Με το 35λεπτο σετ τους, το οποίο περιείχε κυρίως κομμάτια από τις τελευταίες κυκλοφορίες τους, μας παρέσυραν στον electro pop κόσμο τους, με πολύ καλό ήχο, άριστη δυναμική στο synth και στα πλήκτρα και μια αξιοζήλευτη παρουσία επί σκηνής, που θα ζήλευαν πολλοί. Η μπάντα, με κυκλοφορίες από τις αρχές των 90s, δεν κατάφερε δυστυχώς να γίνει ποτέ πασίγνωστη, γεγονός ακατανόητο, καθώς φαίνεται να τα έχει όλα.

 

 

Με πολλές κυκλοφορίες ανά τα χρόνια και πλείστες αλλαγές μελών, έχει φτάσει στο παρόν με τον πολυπράγμονα ZeN, ο οποίος δε μπορούσε να σταματήσει να αλωνίζει τη μικρή σκηνή, να ποζάρει για φωτογραφίες να απευθύνεται προς τον κόσμο, καθώς τραγουδούσε ή έπαιζε κιθάρα τον ‘μαζεμένο’ Peter Rainman, ως διακριτική φιγούρα της μπάντας, να δουλεύει ‘αθόρυβα’ πίσω, και την μαγική Soe V, που με την αισθησιακή της παρουσία και τη βαριά φωνή της, μας καθήλωσε, όταν ανάμεσα στην απασχόληση της με τα πλήκτρα, και τα πίσω φωνητικά, πήρε το μικρόφωνο και βγήκε μπροστά σε ένα από τα έξι κομμάτια τους, θυμίζοντας έντονα, από πολλές απόψεις, την τραγουδίστρια των Boy Harsher, με μερικά παραπάνω χρονάκια.  Αυτά, ενώ στο video wall, βλέπαμε τα video clips τους. Εν ολίγοις, μια πολύ καλή εμφάνιση, η οποία τελείωσε με την υπόσχεση του ZeN, ότι θα τους ξαναδούμε, κάτι που δεν ξετρέλανε, το κοινό, αφού στην πλειονότητα του, αδικαιολογήτως, έμεινε ανικανοποίητο από την εμφάνιση των Waiting For Words, με βάση τα σχόλια που άκουσα ύστερα. Τι να πεις. Μάλλον το κοινό είναι ανοιχτό σε νέα πράγματα, μόνο όταν αυτά έχουν ήδη ένα μεγάλο όνομα ή το ακούν κι άλλοι, άρα πρέπει να το ακούσουν κι αυτοί, για να έχουν να λένε.

 

Ένα τέταρτο αργότερα, στις 22.10, στη σκηνή εμφανίστηκε το τρίο των νεοσύστατων Data Fragments, της εγχώριας μπάντας που ξεκίνησε πριν λίγους μήνες, περιλαμβάνει μέλη άλλων μπαντών, ολοκλήρωσε τον Αύγουστο, ηχογραφήσεις πρώτου δίσκου, και αυτή, ήταν, αν δεν κάνω λάθος, η μόλις δεύτερη, ζωντανή εμφάνισή τους. Στην πρώτη, 4+ μήνες πριν, στο Death Disco, άνοιξαν τη συναυλία των Second Still, της εξαίρετης αυτής, post punk μπάντας, που μας επισκέφθηκε φέτος για πρώτη φορά (ενώ, ορίστηκαν ως support και στους Soviet Soviet, οι οποίοι, ύστερα από 4 χρόνια, έρχονται ξανά, σε δυο μήνες, στη χώρα μας, στον προαναφερθέντα χώρο). Οφείλω να πω, πως τότε, φτάνοντας στον χώρο, λίγο αφού είχαν ξεκινήσει να παίζουν, ο ήχος μού ακούστηκε απ’ έξω, τόσο κακός, που δεν μπήκα μέσα, μέχρι να τελειώσουν. Σήμερα, όμως, τα πράγματα ήταν αλλιώς, εγώ ήμουν μπροστά, ήμασταν στη μέση της βραδιάς, οπότε, θέλοντας και μη, λέω ‘ας δούμε λοιπόν αν λένε κάτι’.

Στο 35λεπτο που έκατσαν, έπαιξαν 8 κομμάτια –  νέα, τα οποία θα κυκλοφορήσουν, κάποια στιγμή, σύντομα, θεωρώ. Η εμφάνισή τους, ήταν σχετικά ικανοποιητική. Η μουσική τους, είναι ενδιαφέρουσα, αν και διακρίνονται αμέτρητες επιρροές μέσα της: από τον ήχο του Doric – παρά το γεγονός ότι δεν ασχολείται αυτός, με αυτόν, στο λάιβ, έως τους πρώιμους Joy Division, πχ. Θέλω να πω, ότι το αποτέλεσμα, είναι μεν ακουστικά εύληπτο, αλλά κάθε τι, νιώθεις ότι το έχεις ακούσει ξανά και ξανά στο παρελθόν, απλώς, όπως αναπαράγεται αυτή τη στιγμή μπροστά σου, δε μπορείς να σκεφτείς το από πού και από ποιο το έχεις ξανακούσει, σε καλύτερη και πρωτότυπη μορφή.

Η φωνή του τραγουδιστή, ενώ παρουσιάζει ενδιαφέρον, θεωρώ πως δεν ταιριάζει με τη συγκεκριμένη μουσική κατεύθυνση που έχει επιλέξει να πάει η μπάντα, ενώ αυτή, θαβόταν κιόλας ανά διαστήματα, μιας και ο ήχος, δεν ήταν και ο καλύτερος – από τεχνικής άποψης, κατά την εμφάνισή τους. Σε ένα σημείο, ευχαρίστησαν την παραγωγή που τους προσκάλεσε, και αυτό ήταν όλο. Καμία επικοινωνία με το κοινό, κανένα χαμόγελο, καμία σύνδεση (πέραν της μουσικής, η οποία ήταν και αδύναμη).

Το κοινό ζητωκραύγαζε, αν και θεωρώ, πως αυτό δε συνέβη αποκλειστικά λόγω της εμφάνισής τους, αλλά λόγω του γεγονότος πως τα μέλη της μπάντας, είναι γνωστά στους αθηναϊκούς underground μουσικούς κύκλους. Ό,τι κι αν πω τώρα, όμως, ο καιρός θα δείξει το πώς θα κινηθούν και το αν θα παραμείνουν στα μουσικά δρώμενα. Στο χέρι τους είναι, και εδώ θα είμαστε όλοι για να το δούμε. Θεωρώ πως μπορούν, αλλά θέλουν ακόμη, πολλή προσπάθεια, δουλειά και βελτίωση, σε αρκετά πράγματα.

 

23:00 δείχνει το ρολόι και στη σκηνή, σκάει μύτη ο Qual, ο λατρεμένος William Maybelline (κατά κόσμο, William Moris). Τον William, τον γνωρίσαμε χρόνια πολλά πριν, με τους Lebanon Hanover, το εκπληκτικό του duo με τη Larissa Iceglass, το οποίο έφερε τα πάνω κάτω στην παγκόσμια dark wave σκηνή, από όταν εμφανίστηκε, και έχει παίξει και 5 φορές, μάλιστα, στη χώρα μας, μία, μετά την κυκλοφορία του κάθε τους δίσκου μέχρι τώρα (2012, 2013, 2014, 2015, 2018). Τα τελευταία χρόνια, όμως, ο William, διατηρεί και το δικό του solo project, στο οποίο, κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό, από όλες τις απόψεις: μουσικής, αισθητικής, περιεχομένου, εμφάνισης. Αυτό, έχει το όνομα Qual και μέσω αυτού, εκφράζει μια industrial / minimal / techno / synth πλευρά του. Αν προσπαθούσαμε να τον παρομοιάσουμε με κάποιον άλλον καλλιτέχνη, για να καταστεί σαφές το τι κάνει, θα λέγαμε με ευκολία πως αποτελεί την αρσενική μορφή της Pharmakon. Ως Qual, λοιπόν, έχει παίξει κι αυτός 5 φορές στην Αθήνα (2014, 2015 (Χ2), 2016, 2017), άρα, περιμέναμε με ανυπομονησία την έκτη του. Καλά κάναμε, αφού για άλλη μια φορά, μας δικαίωσε.

 

 

Ο Qual, ντυμένος σαν πρωταγωνιστής του matrix (μάλιστα, όντας μαυροφορεμένος και με τον τρόπο που είχε κάνει τα μαλλιά του, έμοιαζε πολύ με τον George Clarke, τον τραγουδιστή των Deafheaven), κατέκτησε τη σκηνή (που στόλιζε μια μαύρη σημαία με το λογότυπό του) από το πρώτο δευτερόλεπτο που άρχισε να ακούγεται η προηχογραφημένη μουσική του. Στο επόμενο, έγινε πανζουρλισμός, αφού, όποιος τον έχει δει live, ξέρει για τι μιλάω: για τη μοναδική performance του, στην οποία πηγαινοέρχεται τρελαμένος, παίζει με τον εαυτό του, με το κοινό, ουρλιάζει, χτυπιέται, χορεύει, κοπανάει τα απαραίτητα σκηνικά του αντικείμενα (αλυσίδες, ράβδους, σίδερα κλπ) και γενικώς, το γουστάρει πολύ αυτό που κάνει, πρωτίστως ο ίδιος – για αυτό βγαίνει και στον κόσμο. Ο άνθρωπος, κάνει show και καλά κάνει, είναι κάτι που έχει συνδυαστεί με τη μουσική του, οπότε προφανώς τον έχει βοηθήσει στην ανάδειξή της, ενώ ακόμα, έχει συνδυαστεί με αυτή, στο μυαλό του κοινού που τον ξέρει.

 

40 λεπτά έκατσε στη σκηνή και τη διέλυσε, κι αυτή, κι εμάς. Έπαιξε 7 κομμάτια (αφιέρωσε και το ‘Rape Me In The Parthenon’ στη γυναίκα του), περνώντας από όλες τις κυκλοφορίες του, ενώ μας ‘χάρισε’ ακόμα κι ένα κομμάτι ακυκλοφόρητο, από το επερχόμενο ep του. Ο εξαιρετικός ήχος και τα σκοτεινά φώτα, βοήθησαν πολύ στο υπέροχο αποτέλεσμα, ενώ πρέπει να επαινέσουμε και το γεγονός πως πλέον, με την πάροδο των ετών, φαίνεται πως έχει βρει τα πατήματά του και γίνεται πολύ καλύτερος από όλες τις απόψεις. Είναι σημαντικό να βλέπεις πως ένας αξιόλογος καλλιτέχνης δε μένεις στάσιμος, αλλά βελτιώνεται συνεχώς και ασταμάτητα: μουσικά, υφολογικά, ενδυματολογικά, ερμηνευτικά κλπ. Περιττό να πούμε πως ανυπομονούμε να τον ξαναδούμε σύντομα, όπως επίσης, πως αυτός ήταν ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει το βράδυ της Παρασκευής. Συμφωνεί μαζί μου το πολυπληθές κοινό, το οποίο, ναι μεν έδειξε να του αρέσει πολύ ο Qual, καταλαβαίνουμε, όμως, ότι οι περισσότεροι αντέδρασαν υποκριτικά, αφού, στις τόσες φορές που έχει παίξει μόνος του, ήμασταν από κάτω 20-30 άτομα, μόνο (και δε χωρούν δικαιολογίες, αφού από τη μία, πάντα παίζει με πολύ οικονομική είσοδο, ακόμα και ελεύθερη, ενίοτε, από την άλλη, τον ξέρουν και οι πέτρες, δε μιλάμε για κανέναν τυχαίο), αλλά τι να πει κανείς, σημεία των καιρών!

 

10 λεπτά τα μεσάνυχτα, η πολυαναμενόμενη στιγμή για τους Trisomie 21, είχε φτάσει. Σε αυτό το σημείο, να μιλήσω για κάτι που είχα θίξει και στο αφιέρωμα. Παντού αναγραφόταν ότι ‘οι Trisomie 21, έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα’, κάτι για το οποίο, για διάφορους λόγους, είχα εκφράσει μεγάλες αμφιβολίες και τελικά, δικαιώθηκα. Όχι, φίλοι, δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά η δεύτερη! Η πρώτη, ήταν 12 χρόνια πριν, στις 06/05/2006, στο Gagarin, στην 5η και τελευταία διοργάνωση  του Elfentanz Festival. Αυτή η αναφορά, για όσους γράφουν ό,τι να ‘ναι, χωρίς να τους ενδιαφέρει και χωρίς να κάνουν τη δέουσα έρευνα πριν. Άρα, οι παλιοί φανατικοί (και λίγοι νεότεροι), ήθελαν πολύ να τους ξαναδούν, πράγμα δικαιολογημένο και μετά την πάροδο τόσων ετών.

 

Ξεκινώντας με το ‘Where Men Sit’, από τον περυσινό τους δίσκο ‘Elegance Never Dies’, (το οποίο ακολούθησαν άλλα 20 (!) κομμάτια), συνέχισαν με αναδρομή στις παλιές τους επιτυχίες, τις οποίες ο κόσμος, είτε τραγουδούσε, από κάτω, είτε χόρευε με αυτές. Κάπου στα πρώτα κομμάτια, προέκυψε ένα τεχνικό πρόβλημα, που οδήγησε σε διακοπή του ήχου, γεγονός που δεν πτόησε το κοινό, που φώναζε, υποστηρίζοντας τη μπάντα, ενώ εκείνη, απολογούταν. Συνέχισε ακάθεκτή, αμέσως μετά, με τον Hervé Lomprez, ντυμένος στα δερμάτινα, στην κιθάρα και στα πλήκτρα, όποτε αυτό ήταν αναγκαίο, να πηγαινοέρχεται και να βάζει τα προηχογραφημένα μέρη, τον Philippe, ντυμένο πιο casual, συνεχώς πίσω από το μικρόφωνο, και τον κομψά μαυροντυμένο μπασίστα τους (μου διαφεύγει τώρα το όνομά του, να κόβει βόλτες στη σκηνή).

 

Γρήγοροι ρυθμοί, αρκετά καλός ήχος, οθόνη με το logo τους, από πάνω, και ένα κοινό που επιδοκίμαζε συνεχώς. Προσωπικά, πρέπει να πω ότι δε με άγγιξαν ιδιαίτερα, χωρίς να είμαι σίγουρος αν για αυτό ευθύνεται η απόδοση τους (η οποία, κατά γενική ομολογία, ήταν καλή) ή η απόστασή των κομματιών από το σήμερα. Μία ώρα και σαράντα λεπτά (με το καθιερωμένο encore και τα τρία τελευταία κομμάτια να ανήκουν σε αυτό) διήρκεσε η εμφάνιση τους, και ο κόσμος, μόνο ενθουσιασμένος έδειχνε –  δεν ήταν ο μόνος, όμως, καθώς και η μπάντα, έδειχνε συγκινημένη από την τόση μεγάλη προσέλευση στη συναυλία τους, αλλά και στην ανταπόκρισή τους, στα κομμάτια τους. Για αυτό και ευχαρίστησαν και υποκλίθηκαν, και παρά το γεγονός πως πρωτύτερα, δεν ήταν ιδιαίτερα επικοινωνιακοί με το κοινό, καταλάβαινες πως οι ευχαριστίες τους, ήταν ειλικρινείς και γεμάτες συναίσθημα, όχι τυπικές και κενές. Μπορεί, λοιπόν προσωπικά να μην ξετρελάθηκα από αυτούς, μουσικά, αλλά δε θα μπορούσα να μην αναγνωρίσω ότι είναι πραγματικοί καλλιτέχνες και πως έχουν ισχυρή επίδραση σε ένα μικρό, αλλά σταθερό fan base.

 

Δεν ξέρω αν θα τους ξαναδούμε ποτέ, αλλά αν αυτό γίνει, καλό θα ήταν να μην περάσουν πάλι, τόσα χρόνια. Πάντως, φαίνεται πως και σε αυτούς, αρέσει η χώρα μας, αφού, αφενός, ήρθαν με τις οικογένειές τους, να κάτσουν για μέρες (Αφού δε έχουν και άλλα λάιβ προσεχώς), αφετέρου, την επόμενη μέρα, παρευρέθηκαν και σε πάρτυ προς τιμήν τους που διοργάνωσαν κάποιοι fans (που είχαν και ρόλο djs) για να τους τιμήσουν, κάτι που έκαναν και εκείνοι στο πάρτυ, με την παρουσία τους εκεί. Τέλος, νομίζω ότι η άφιξη τους στην Ελλάδα, συνέβη σε ένα ευρύτερο πλαίσιο επαναδιοργανώσεων συναυλιών περασμένης δόξας και μεγαλείων, που συμβαίνει τα τελευταία κάνα δυο χρόνια στη χώρα μας, με σκοπό να ικανοποιηθούν κυρίως οι παλιοί ακροατές, χωρίς να υπάρχει στόχος από κανέναν για ‘προσηλυτισμό’ νεότερων (βλέπε Chameleons, Meccano, Covenant, And Also The Trees κλπ). Όχι πως είναι κακό, κάθε τι, έχει το κοινό του, μικρό ή μεγάλο, και ο καθένας, τα γούστα του, απλώς σχολιάζουμε σε γενικότερα πλαίσια.

 

 

Συμπερασματικά, η βραδιά σίγουρα κρίνεται επιτυχημένη, και από πλευράς προσέλευσης (sold out είναι αυτό!), αλλά και από τη γενικότερη ικανοποίηση του κοινού, όμως πρέπει να υπογραμμίσουμε και κάποια πραγματάκια:

1) Η καθυστέρηση της εισόδου του κοινού. Να συμβεί μια φορά, το καταλαβαίνω, αλλά όταν αυτό γίνεται συστηματικά, ταλαιπωρεί και κουράζει τον κόσμο. Την Παρασκευή, ήταν μισάωρη, αλλά επειδή βρέθηκα στον χώρο και το Σάββατο, τότε ήταν της μίας ώρας εκείνη. Δηλαδή, εντάξει, ο κόσμος έρχεται την ώρα που ανακοινώνεται ότι θα ανοίξουν οι πόρτες, δεν έρχεται ένα τρίωρο πριν, με απαίτηση να μπει. Αν δεν καθίσταται δυνατόν να υπάρξει ανταπόκριση στην ώρα που η ίδια η παραγωγή έχει ανακοινωθεί, τότε ποιος ευθύνεται; Το κοινό, πάντως, όχι. Και καλά τώρα που ήταν παρασκευοσάββατο και το μετρό λειτουργούσε μέχρι τις 2. Έχουμε βρεθεί την προηγούμενη σεζόν, σε βραδιές καθημερινών ημερών, με τις συναυλίες να τελειώνουν μία το βράδυ και βάλε. Χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια από πλευράς παραγωγής για αυτό, γιατί προφανώς και δεν το κάνει επίτηδες, προβλήματα πάντα προκύπτουν, το θέμα είναι η επίλυσή τους να είναι όσο το δυνατόν πιο ταχύτερη. (Αυτά, φυσικά, δεν γράφονται με κριτική ή αρνητική διάθεση, αλλά με όλη την καλή πρόθεση, αφού σε όλα τα άλλα, παράπονο δεν υπάρχει κανένα, τι να λέμε τώρα).

2) Ο υπερβολικό αριθμός συγκροτημάτων. 4 μπάντες, είναι πολλές, ειδικά όταν δεν πρόκειται για φεστιβάλ. Δε χρειάζεται όλες οι μέρες να φορτώνονται. Το να ανακοινώνεται μια συναυλία, στην προκείμενη, η των Trisomie, και μετά να προσθέτουμε και να προσθέτουμε μπάντες, ονομάζοντας τη βραδιά φεστιβάλ, δε βοηθάει κανέναν. Ο κόσμος, δεν έχει αντοχές ή υπομονή, να κάτσει τόσες ώρες σε έναν χώρο, πόσο μάλλον, όντας όρθιος και περιμένοντας ήδη και απ’ έξω, μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες. Στην προκειμένη, είχαμε τους Trisomie. Πες ότι μπήκαν και οι Waiting For Words, αφού, από ότι, έμαθα, προστέθηκαν από τον μάνατζερ της μπάντας. Δεν είναι ήδη αρκετό; Εντάξει. Άντε, διαλέξτε άλλο ένα, μη μου βάζετε δύο, όμως. Οι Data Fragments, είναι εγχώρια μπάντα, ενώ ο Qual, μένει πλέον στην Ελλάδα (και ούτως ή άλλως κάνει ήδη δικά του live), άρα, δεν υπήρχε κάποια ανάγκη προσθήκης τους, ή τουλάχιστον και των δυο. Όχι επειδή δεν ήταν καλοί, αλλά από τις 21:20 που ξεκίνησαν οι πρώτοι, μέχρι τη 01:50, που τελείωσαν οι τέταρτοι, είναι πολλές ώρες, ενώ απλώς έτυχε να είναι Παρασκευή…

Αυτά ως καλόβουλες σκέψεις – παρατηρήσεις, κατά τα άλλα, όλα ήταν καλά, η διοργάνωση εξαιρετική, τα τεχνικά μέρη πολύ καλά, και οι συνθήκες, παρά τον πολύ κόσμο, αξιοπρεπέστατες. Και εις άλλα, με υγεία.

——

SETLISTS (2/4):

DATA FRAGMENTS

1) Grown Men

2) Distant Lies

3) Drawning Lines

4) Falsifies The Fact

5) Walking In The Rain

6)No Sign Of Life 6)

7) Dance

8) Nothing There

TRISOMIE 21

1) Where Men Sit

2) Waiting For

3) The Camp

4) Sharing Sensation

5) Soft Brushing Speed

6) Midnight of My Life

7) Rebirth

8) Hear Me Now

9) Glistering Like Gold

10) Djakarta

11) Remember Me

12) Breaking Down

13) Il se noie

14) Betrayed

15) Again And Again

16) La fête triste

17) No Search for Us

18) Tender Now

19) One Last Play

20) Johburg

21) The Last Song

_________________

Σημείωση συντάκτη: Όπως ενημερώθηκα κατά τη συγγραφή και δημοσίευση της ανταπόκρισης, δεν υπήρξε διαθέσιμος φωτογράφος του site μας, ώστε να παραστεί στη συναυλία. Επομένως, οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται εδώ, δεν είναι επαγγελματία φωτογράφου, αλλά δικές μου, ερασιτεχνικές, από την κάμερα του κινητού μου. Αυτές, είχαν ληφθεί από εμένα με την ιδιότητα του fan και όχι με αρχικό σκοπό να προστεθούν στο κείμενο, καθώς δε γνώριζα πως δε θα είχα φωτογράφο μαζί. Απλώς, μόλις έμαθα πως δεν υπάρχουν επαγγελματικές φωτογραφίες, σκέφτηκα να προσθέσω αυτές που έχω εγώ, ακόμα κι αν δεν είναι της καλύτερης ποιότητας. Ευχαριστούμε για την κατανόηση.

_____

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Οι Trisomie 21 έρχονται στην Ελλάδα!

Ένα όνειρο του κοινού του σκοτεινού ήχου, πραγματοποιείται αυτή την Παρασκευή, 12...
Read More