by Maria Sarantou
Το φαινόμενο των Tiger Lillies, στα πλαίσια της περιοδείας τους για τον εορτασμό των 30 χρόνων τους, πραγματοποίησαν συναυλίες σε πέντε μεγάλες πόλεις της χώρας μας. Στην Αθήνα είχαμε την χαρά να τους ακούσουμε στο Fuzz, το Σάββατο 25 Ιανουαρίου.
H μουσική και η σκηνική τους παρουσία είναι ιδιαίτερη και ξεχωριστή και για αυτό το λόγο, η συναυλία που ξεκίνησε στις 22:00 δεν είχε support. Αυτό όμως που μου φάνηκε ταιριαστό, ήταν ένα μεγάλο μέρος της μουσικής που είχε επιλεχτεί να ακούγεται στο background λίγο πριν την έναρξη της μουσικής βραδιάς, με το χαρούμενο πλήθος που συνομιλούσε και είχε γεμίσει τον χώρο να έχει τον πρώτο λόγο. Τα tangos των καταγωγίων με το λυπητερό τόνο του bandoneon, ήταν η καλύτερη μουσική εισαγωγή, για τα υπόγεια καμπαρέ που μας έσυραν έπειτα οι Tiger Lillies.
Το πρόγραμμα τους ξεκίνησε με ρυθμούς σκοτεινούς και αργόσυρτους, όπως η υπέροχη διασκευή του St. James Infirmary Blues που έγινε γνωστό την δεκαετία του ’20 από τον Luis Armstrong. Μια ακόμα διασκευή που είπαν ήταν το Over the Rainbow (που παίχτηκε στην ταινία «Ο Μάγος του Οζ» του 1939 από την Judy Garland) και μια νοσταλγία διαχύθηκε από τις νότες του πιάνου.
Σιγά σιγά και όσο προχωρούσε η ώρα, έφταναν προς το τέλος με τραγούδια σε ρυθμούς καμπαρέ, παιγμένα με διονυσιακή χάρη και μεθυστικό πάθος και κομμάτια όπως το Drugs, να τραγουδιέται και να χορεύεται από το κοινό. Λίγο πριν το τέλος είπαν και το Maria, ρίχνοντας τους τόνους και την μουσική αυλαία έπειτα.
Τα τρία μέλη των Tiger Lillies έπαιζαν ο καθένας τους τον ρόλο ενός μποέμ καλλιτέχνη, που η μουσική σάτιρα και το εκλεπτυσμένο μαύρο χιούμορ πρωτοστατεί στην σκηνή. Οι προβολείς που τους έλουζαν, το βάψιμο των προσώπων τους και το ντύσιμό τους σε στυλ αριστοκράτη παλιάτσου, όπως επίσης και η λυρική φωνή του τραγουδιστή, ήταν το σκηνικό του δικού τους παραμυθιού. Τα μουσικά όργανα μας έβαζαν στον σκοτεινό κόσμο τους, πότε με τους εφιαλτικούς ήχους του μουσικού πριονιού και πότε με την αβάσταχτη μελαγχολία του ακορντεόν. Το γιουκαλίλι και τα διάφορα ευφάνταστα κρουστά, έβαζαν μουσικές πινελιές μιας γλυκιάς παράνοιας, για να φτιάξουν στο τέλος αυτό το ιδιοφυές γκροτέσκο αποτέλεσμα που έφτανε στα αφτιά μας.
Το συγκρότημα ήταν σεμνό κατά την διάρκεια της συναυλίας και δοσμένο στο «μουσικό θεατρικό» τους, με το κοινό να τους ακούσει προσηλωμένο και αφημένο και να συμμετέχει ενεργά την μία ώρα και σαράντα λεπτά που κράτησε το πρόγραμμα και να μη θέλει (δικαίως) να τελειώσει τόσο γρήγορα.
Φωτογραφική ανταπόκριση: Τηλέμαχος Κουκλάκης
Κείμενο: Μαρία Σαράντου
