by Πάνος Σταυρουλάκης
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά διοργανώθηκε στο Temple, το The Room Of Doom Festival, ένα μίνι φεστιβάλ που σκοπό έχει να φέρει συγκεντρωτικά, αξιόλογες μπάντες, ελληνικές και ξένες, της doom, στο αντίστοιχο ελληνικό κοινό, το οποίο μπορεί να μην είναι τεράστιο, αλλά υπάρχει και είναι δυνατό και συσπειρωμένο. Έτσι, λοιπόν, μετά την επιτυχία της πρώτης χρόνιας, φέτος, ανακοινώθηκε νωρίτερα πως headliners θα ήταν οι Βρετανοί Clouds, οπότε αυτή, ήταν μια βραδιά που περιμέναμε καιρό – και όπως φάνηκε, δεν ήμασταν οι μόνοι. Δυστυχώς, λόγω υποχρεώσεων της τελευταίας στιγμής, δεν μπόρεσα να φτάσω στον συναυλιακό χώρο εξαρχής, πράγμα που με στεναχώρησε, όχι απλώς επειδή πάντα, σε κάθε συναυλία θέλω και προσπαθώ να βλέπω κάθε μπάντα, γιατί αυτό είναι το σωστό, αν θέλω να γράψω μετά, αλλά κυρίως, επειδή έτσι ανακαλύπτει κανείς εξαιρετικές, άγνωστες σε αυτόν μπάντες, πόσο μάλλον όταν έχουν να κάνουν και με τη doom, που αγαπώ ιδιαίτερα! Οπότε, απολογούμαι και ελπίζω να δω κάπου αλλού, κάποια στιγμή, τις μπάντες που έχασα.
Ξεκινάω, λοιπόν, λέγοντας πως έφτασα στον χώρο την ώρα που η σκηνή ετοιμαζόταν για να ανέβουν οι Shattered Hope, τους οποίους ανακάλυψα πριν ενάμιση χρόνο, όταν είχαν ανοίξει τους φοβερούς Bell Witch, στην πρώτη τους (και μοναδική, ως σήμερα), επίσκεψη στην Ελλάδα, πάλι στο Temple και μου είχαν αρέσει πολύ, επομένως, χαιρόμουν που θα τους ξανάβλεπα. Στις 21:43, όλα ήταν έτοιμα, για να υποδεχτούν την πεντάδα των Shatered Hope, ενώ στο video wall, φαινόταν το λογότυπό τους. Η βαριά φωνή του τραγουδιστή, άρχισε να καλύπτει αμέσως τον χώρο, ο όγκος της, ήταν εμφανής. Ο ένας κιθαρίστας, συνείσφερε κι αυτός στα φωνητικά, με εκείνου ο ήχος, να είναι λίγο πιο κάτω. Το πρώτο τους κομμάτι, το οποίο κράτησε γύρω στα 13 λεπτά, δε με συνεπήρε τόσο και αναρωτιόμουν γιατί. Η απορία λύθηκε, όταν μετά από αυτό, ο τραγουδιστής καλησπέρισε, ευχαρίστησε και είπε πως αυτό, όπως και το επόμενο (το οποίο ήταν καλύτερο), ήταν κομμάτια από τον νέο, επερχόμενο δίσκο τους.
Εξαιρετικές οι κραυγές του τραγουδιστή, ο οποίος, μετά το δεύτερο κομμάτι, είπε: ‘Να καλωσορίσουμε τον Φιλιππαίο (;), το νέο μέλος της μπάντας (τον ντράμερ) και να πάμε λίγο πίσω, στον δίσκο του ’14 (τον δεύτερο), και θα μας βοηθήσει η Ευγενία σε αυτό’, μια κοπέλα η οποία πήρε θέση στα πλήκτρα, τα οποία πρόσθεσαν κι άλλο στον ήχο τους, ο οποίος, ήταν πραγματικά αβυσσαλέος. Μετά από αυτό και τις δέουσες ευχαριστίες σε διοργάνωση και μπάντες, είπε πως έφτασαν αισίως στο τελευταίο κομμάτι, πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, στον δίσκο του ’07 (τον πρώτο), στο οποίο κομμάτι, παρέμεινε η κοπέλα, όπου σόλαρε υπέροχα σε ένα σημείο ειδικά, όπου οι άλλοι δεν έπαιζαν καθόλου. Αυτό το κομμάτι, ήταν το μεγαλύτερο σε διάρκεια και για μένα, το καλύτερο από τα τέσσερα. Τελείωσαν στις 22:39 (έπαιξαν, δηλαδή, 55 λεπτά και τέσσερα, μεγάλα κομμάτια), ευχαρίστησαν και αποχώρησαν, έχοντας αφήσει θετικότατες εντυπώσεις και ιδανικό το έδαφος για τη συνέχεια.
Στις 23:04, η ώρα για να υποδεχτούμε τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, είχε φτάσει. Ενώ ένα intro, ξεκίνησε να ακούγεται, η εξάδα των Clouds, πήρε τη θέση της στη σκηνή, με το τραγουδιστή να λέει σε άψογα ελληνικά ‘Καλησπέρα Αθήνα’! Ξεκίνησαν να παίζουν και από την πρώτη νότα, η βαθιά τους μελαγχολία, απλώθηκε στον χώρο. Πεντακάθαρη η φωνή του frontman, κάτι που φάνηκε τραγουδώντας χαμηλά, πάνω στη μουσική της εισαγωγής. Μετά το πρώτο κομμάτι, ευχαρίστησε και σήκωσε ψηλά την ελληνική σημαία, ενώ ο κόσμος ούρλιαζε από κάτω και την έδεσε στη βάση του μικροφώνου.
Από το δεύτερο, όμως, κομμάτι, άρχισε να φαίνεται η αμέτρητων δυνατοτήτων φωνή του τραγουδιστή, η οποία ναι μεν μαγεύει και από το studio, αλλά αλλιώς είναι να την ακούς και να διαπιστώνεις την ύπαρξή της και το εύρος αυτής, ζωντανά. Είναι φοβερό γιατί μπορεί και πιάνει και ψηλά σημεία, αλλά και βαριά, με τη φωνή είτε να ακούγεται ψιλή, είτε σαν ογκόλιθος. Μετά το δεύτερο, ευχαρίστησε το κοινό (το οποίο, ήταν γύρω στα διακόσια άτομα), που είναι τόσο υπέροχο, και κάλεσε μια κοπέλα πάνω που όπως είπε, ίσως κάποιοι τη γνώριζαν από άλλες της δουλειές. Εκείνη, ίσως και Ελληνίδα, δεν ξέρω, είχε απίστευτη φωνή και απογείωσε το τρίτο κομμάτι, στο οποίο, δίπλα της, εκείνος έβγαζε μικρά ουρλιαχτά στο μικρόφωνο.
Αφού την ευχαρίστησε κι εκείνη κατέβηκε, ο τραγουδιστής είπε τα εξής: ‘Σας ευχαριστούμε πολύ όλους, το εκτιμούμε πολύ που είστε εδώ. Ξέρετε, δεν κάνουμε πολλές συναυλίες και κανονικά, σήμερα, δε θα έπρεπε να ήμουν εδώ, αλλά σπίτι, με τη μητέρα μου. Πριν έξι εβδομάδες, πέθανε ο πατέρας μου, από καρκίνο, και σήμερα, είναι το μνημόσυνο. Όμως εγώ, επέλεξα να είμαι εδώ, μαζί σας, αυτό ήθελα και χαίρομαι για αυτό, Ελλάδα. Κάποιοι από εσάς, θα έχετε ακούσει τους δίσκους μας. Ο πρώτος, λέγεται ‘Doliu’, που είναι αυτό εδώ (και δείχνει κάτι σαν μαύρο κομποσκοίνι, που φορούσε στον καρπό του, σε ένδειξη πένθους, προφανώς, κάτι σαν ο δικό μας περιβραχιόνιο). Στη χώρα μου, στις έξι εβδομάδες, το βγάζουμε αυτό, οπότε θα το βγάλω εδώ, μαζί σας (το έβγαλε και το πέρασε κι αυτό στη βάση του μικροφώνου). Ακόμα κάποιοι, ξέρετε πως γράφουμε καινούργιο δίσκο. Ένα από τα τραγούδια αυτού, έχει τίτλο ‘Death of a father’ και θα το παίξουμε τώρα, ζωντανά, για πρώτη φορά, Το αφιερώνω στον πατέρα μου’. Τα λόγια του, ακολούθησε εκτεταμένο χειροκρότημα σεβασμού από το κοινό και αυτό, ακολούθησε το συγκλονιστικό, συγκινητικό νέο τραγούδι, που μάς έκανε να δακρύσουμε.
Έπαιξαν μερικά ακόμα κομμάτια, όλα από τους καταπληκτικούς και ήδη τέσσερις, υπάρχοντες δίσκους τους, με όλη τη μπάντα, να είναι πολύ δεμένη και ιδιαίτερο βάρος να προστίθεται από την ύπαρξη του βιολιού, ένα φανταστικό όργανο που όμως, σπάνια βλέπουμε ζωντανά, ειδικά σε μπάντες οι οποίες δεν είναι καθαρά ορχηστρικά πχ. Εδώ, κιόλας, του ταιριάζει πάρα πολύ του είδους και πραγματικά είναι τεράστιο συν η προσθήκη του. Η συγκίνηση ήταν εμφανής και στις δυο πλευρές, κοινό και μπάντα.
Σε κάποια φάση, ο τραγουδιστής ενημερώνει πως το επόμενο θα είναι το τελευταίο για απόψε, ένας από το κοινό φωνάζει ‘σας αγαπάμε!’ κι εκείνος του απαντάει ‘κι εμείς σας αγαπάμε!’. Το έπαιξαν, ευχαρίστησαν, αποχώρησαν και επέστρεψαν για το καθιερωμένο encore, με ένα ακόμα κομμάτι, το οποίο έκλεισε και αυτή την υπέροχη συναυλία, αλλά και τη βραδιά στο σύνολό της, στις 00:06, αφού πρώτα με κάλεσαν επάνω, μιας που ήμουν δίπλα στη σκηνή, για να τους φωτογραφίσω, με το κοινό από πίσω και την ελληνική σημαία στα χέρια τους.
Συμπερασματικά, ήταν μια φοβερή βραδιά. Μπορεί να έχασα μεγάλο μέρος της, αλλά αυτό δε λέει κάτι, με την έννοια πως δε μειώνεται η αξία της βραδιάς, αλλά και η ιδέα διοργάνωσής της. Το μεταλλοντούμ κοινό στην Ελλάδα, υπάρχει και γουστάρει και στηρίζει, και είναι ευχάριστο που οι ευχές του, εισακούγονται (μιας και προσωπικά, δεν περίμενα ποτέ να έρθουν οι Clouds στη χώρα μας, παρά το γεγονός πως το ήθελα πολύ – για του χρόνου, θα ευχηθώ και θα προτείνω τους Βέλγους SLOW). Οι μπάντες έπαιξαν εξαιρετικά, τα ωράρια τηρήθηκαν και όλοι, περάσαμε υπέροχα. Μακάρι να είμαστε καλά και να ξαναγίνονται τέτοιες φάσεις, για να είμαστε όλοι εκεί!
___
Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.
*
