Ανταπόκριση: The Limiñanas & Blame Canada @ Temple – Πέμπτη 11/04/2019

Δύο μέρες μετά τη συναυλία των Suuns, βρεθήκαμε ξανά στο αγαπημένο Temple, στο Γκάζι, για τη συναυλία των Liminanas, αυτή τη φορά, οι οποίοι, επισκέπτονταν τη χώρα μας για τρίτη φορά, μέσα σε πέντε χρόνια. Έχοντας ακούσει πολύ καλά λόγια για αυτούς, και γενικά, στο είδος τους, διεθνώς, αλλά και συγκεκριμένα για τους ίδιους, και εδώ, στη χώρα μας, ειδικά από άτομα που τους είχαν ξαναδεί, στο παρελθόν, δε θα μπορούσαμε να χάσουμε την ευκαιρία να παραστούμε στην επιστροφή τους στα ελληνικά εδάφη. Έτσι λοιπόν, βράδυ Πέμπτης, ξεκινήσαμε για το Temple, για μια εξαιρετική βραδιά, όπως και αποδείχτηκε. Ας τα δούμε, όμως, όλα, αναλυτικά:

Η βραδιά, θα ξεκινούσε με τους Blame Canada, μια ενδιαφέρουσα indie / alternative rock μπάντα που προσωπικά, έχω ξαναδεί, στο παρελθόν, οπότε ήξερα εξαρχής πως θα ήταν μια θετική προσθήκη στο live αυτό, του οποίου, όμως, το χρονοδιάγραμμα, έκανε τους πιο υποψιασμένους να καταλάβουν πως πάλι αυτό θα ξέφευγε και μπορεί να ήταν Πέμπτη, αλλά το τέλος δε θα ερχόταν σε λογική ώρα. Αυτό, γιατί οι πόρτες θα άνοιγαν στις 21:00 και οι Blame Canada, θα έβγαιναν στις 22:00, όπως και μάλλον έγινε, αφού μπαίνοντας στον χώρο, στις 22:15, εκείνοι βρίσκονταν ήδη στη σκηνή και με μπόλικο κόσμο από κάτω. Όταν τελείωσαν το κομμάτι που έπαιζαν την ώρα εκείνη (πρώτο; δεύτερο;), ευχαρίστησαν στον κόσμο, αυτοσυστήθηκαν και ζήτησαν τη βοήθεια μας για το επόμενο κομμάτι, η οποία συνίστατο σε ρυθμικά παλαμάκια στην αρχή του.

Τους Blame Canada, τους είχα ξαναδεί άλλες δύο φορές, μία τον Δεκέμβριο του 2016, σε κοινή παρουσίαση δίσκων με τους 4LT, στο Death Disco, και τον Φεβρουάριο του 2018, στον ίδιο χώρο, όπου μαζί με τον Vagina Lips, αποτέλεσαν τα opening acts στην πρώτη (και μοναδική, ως σήμερα), επίσκεψη των Desperate Journalist στην Αθήνα. Την πρώτη φορά, παρουσίασαν τον πρώτο τους δίσκο, ενώ τη δεύτερη, είχαν καινούργιο τραγουδιστή (αυτόν που έχουν μέχρι σήμερα). Μου είχαν αρέσει και τις δύο φορές. Δε λέω ότι έπεφτα κι ανάσκελα, αλλά δεν ήταν καθόλου κακοί, όπως ακριβώς δεν ήταν και τούτη, την τρίτη φορά, κι έτσι, η ροκ πεντάδα των Blame Canada, θεωρώ πως ήταν καλή ιδέα για να ζεσταθεί κατάλληλα η βραδιά.

Εξαιρετική η φωνή του τραγουδιστή, με πολλές δυνατότητες, κάτι που είχα διακρίνει ήδη από την προηγούμενη φορά. Το κακό ήταν πως ο ήχος ήταν πολύ ψηλά, με αποτέλεσμα να αλλοιώνονται οι μουσικές εξάρσεις και να χάνεται λίγο η φωνή του, κάτι που είναι κρίμα, γιατί έχει και τη δυναμικότητά της, αλλά και την ευαισθησία της. Επίσης, ήταν πολύ δεμένοι και καλοδουλεμένοι, θεωρώ πως με τον καιρό, έχουν βελτιωθεί και ανέβει πολύ από την άποψη της λειτουργίας τους ως σύνολο. Ακόμα, είναι εμφανές πως πλέον, δεν έχουμε να κάνουμε με άλλη μία, νέα, άγνωστη μπάντα, αλλά με μία που έχει βρει τα πατήματά της ξέρει να σταθεί. Είναι ωραίο να βλέπεις εξέλιξη, και ειδικά στη χώρα μας. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως δεν είναι τόσο ξεκάθαρο – όχι μόνο σε εμάς, αλλά και σε αυτούς – το πού και το πώς κινούνται μουσικά, μιλώντας σε πιο συγκεκριμένα πλαίσια, γιατί το γενικό εντάξει, διαφαίνεται. Αν το βρουν κι εκεί, λίγο περισσότερο, θα μιλάμε για μία πλήρως ολοκληρωμένη μπάντα. Και πρέπει, γιατί το αξίζουν να είναι μία τέτοια. Στα τωρινά, τώρα, εγώ ξετρελάθηκα με ένα κομμάτι που έπαιξαν, ορχηστρικό, καθαρή ποστροκιά, μείξη God Is An Astronaut και Explosions In The Sky. Φανταστικό και ευφυές. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα, μήπως να έβγαζαν τα φωνητικά (χωρίς παρεξήγηση στον τραγουδιστή) και να το γυρνούσαν στο post rock; Αφενός, θα τους πήγαινε και μάλλον θα το έκαναν καλά. Αφετέρου, θα ήταν μια ξεκάθαρη μουσική κατεύθυνση. Έπαιξαν και μια διασκευή, ενώ στο τελευταίο, τους πρώτους στίχους τους είπε ο τραγουδιστής μαζί με τον κιθαρίστα. Μας ευχαρίστησαν, είπαν πως είμαστε τέλειοι, συστήθηκαν ως μπάντα και είπαν πως συνεχίζουμε με Liminanas. Τελείωσαν στις 22:47, έχοντάς μας αφήσει μια θετική, αισιόδοξη επίγευση.

Ένα εικοσάλεπτο αργότερα και με τον κόσμο να έχει γεμίσει τον χώρο, στις 23:08, είχε φτάσει η ώρα για τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τους Liminanas, οι οποίοι μπορεί να έχουν έρθει άλλες δύο φορές στη χώρα μας (Μάιος 2015 & Δεκέμβριος 2016 στο Fuzz), αλλά για διάφορους λόγους, δεν τους είχα δει τότε. Αυτό το αναφέρω, διότι δεν περίμενα ότι on stage, το ντουέτο έχει και tour members, τα οποία φτάνουν σε αριθμό τα πέντε, με αποτέλεσμα, η σκηνή του temple (η μισή κιόλας!) γέμισε, μόλις η επτάδα ανέβηκε σε αυτή, εν μέσω χειροκροτημάτων. Από το ζεύγος, εκείνος φόρεσε την κιθάρα του και στάθηκε κοντά σε ένα μικρόφωνο, ενώ εκείνη, ανέλαβε τη θέση τον ντραμς, επίσης με ένα μικρόφωνο να βρίσκεται. Επιπλέον είχαμε: έναν κιθαρίστα με μικρόφωνο, άλλον έναν κιθαρίστα, τον μπασίστα, μια κοπέλα με μικρόφωνο και ντέφι ανά χείρας και έναν πληκτρά. Το σετ τους, ξεκίνησε με την κοπέλα να τραγουδάει και μετά το πρώτο κομμάτι, να έρχονται και οι ευχαριστίες από την πλευρά της μπάντας. Στο δεύτερο, τραγουδάει ο κιθαρίστας. Ήδη έχουμε μπει σε ένα garage-psychedelic κλίμα και αμέσως, μου έρχεται κατά νου ένας συνδυασμός από Chickn και Wooden Shjips.

Ενώ το σετ προχωράει κι εμείς, βυθιζόμαστε σε ηχητικά χρώματα και τρελή ψυχεδέλεια, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους και κάποια punk ίχνη. Ο πληκτράς, που έχει κι αυτός μικρόφωνο (αλλά και κιθάρα, για να συναλλάσσει με τα πλήκτρα), ξεκινάει το τρίτο κομμάτι με ιαχές, και συνεχίζει ο κιθαρίστας, ο οποίος, μαζί με την κοπέλα με το ντέφι, αποτελούν και τις κυρίως φωνές τις συναυλίες, οι οποίες ακούγονται εκ περιτροπής, μετά από έναν μεταβλητό αριθμό κομματιών την εκάστοτε φορά. Θετική εντύπωση προκαλεί και το γεγονός πως το σύνολο τόσων ατόμων, λειτουργεί πολύ αρμονικά και καλοδουλεμένα, ενώ μοιάζουν σαν μετεφηβική, αμερικανική μπάντα. Ο άλλος κιθαρίστας, εναλλάσσει κιθάρα με μικρό πληκτροφόρο όργανο, το οποίο φέρνει σε ακορντεόν, αλλά χωρίς τη φυσούνα, και στη συνέχεια, με μαράκες, ενώ επιδεικνύει αστείρευτη ενέργεια, παρά το γεγονός πως ηλικιακά, είναι ο μεγαλύτερος. Πλέον, ο ρυθμός τους έχει παρασύρει το πολυπληθές κοινό, το οποίο στην αρχή, έστεκε ακίνητο και ξενέρωτο, σε ξέφρενο χορό και κούνημα. Ο φωτισμός, παραμένει σταθερός σε κάθε τραγούδι και αλλάζει στα επόμενα, ενώ κινείται κυρίως, ανάμεσα σε κόκκινο, κίτρινο και πορτοκαλί, ενώ ακολουθεί πράσινο και γαλάζιο.

Αξιοσημείωτες οι αλλαγές ήχων, ειδών και υφών, κατά τη διάρκεια του σετ, με το όλο κλίμα να είναι γιορτινό, τα τραγούδια να παρουσιάζουν μια συνεχή ροή, με το ένα να παίζεται σερί μετά το άλλο και όλα τα μέλη της μπάντας, να είναι με ένα τεράστιο χαμόγελο, συνεχώς, επάνω τους, κάτι που αυτομάτως, γινόταν μεταδοτικό και κολλούσε κι εμάς. Ο μεγάλος τυπάς, παίρνει κι αυτός το ντέφι σε κάποια φάση, και δίνει πόνο, η βασική, στα ντραμς, τραγουδάει κι αυτή σε ένα κομμάτι, αποκαλύπτοντας την υπέροχη, μελωδική φωνή της, ενώ η κιθάρες πηγαίνουν προς την πιο rock ‘n’ roll πλευρά τους και αργότερα, το μουσικό κλίμα γυρνάει σε καθαρό garage προηγούμενων δεκαετιών. Ακόμα, ακούσαμε και ένα κομμάτι χωρίς φωνητικά, στο οποίο όλοι τζάμαραν για ώρα και το απογείωσαν, δυνάμωσαν εντάσεις και έβγαλαν και έναν πιο drone εαυτό. Ύστερα από αυτό, το δέκατο ένατο, νομίζω, κομμάτι, μας ευχαρίστησε ο βασικός τυπάς της μπάντας και αποχώρησαν για λίγο. Επανήλθαν, όμως, για το καθιερωμένο encore και για τέσσερα, ακόμα, κομμάτια, με το τελευταίο, να είναι κι αυτό ορχηστρικό και με ένα ‘περίεργο’ κουτί που παρήγαγε ή αναπαρήγαγε ιδιαίτερους, αυξανόμενης έντασης ήχους, ώστε να φτάσουν όλοι μαζί σε ένα φοβερό ξέσπασμα και τον ήχο τους να φέρνει σε Underground Youth. Τελείωσαν κάπου κοντά στη μία παρά είκοσι, ευχαρίστησαν θερμά, υποκλίθηκαν και κατέβηκαν, εν μέσω θερμού χειροκροτήματος που τους αποδόθηκε και το οποίο, σαφώς τους άξιζε, μετά από τέτοια ζωντανή και καθηλωτική εμφάνιση – και το λέω εγώ, παρ’ όλο που δεν είμαι τρελός φαν των μουσικών ειδών που παίζουν, αλλά η αλήθεια, πρέπει να λέγεται! Και αυτή, δεν είναι άλλη από το ότι ζήσαμε ένα εκρηκτικό, χρωματιστό, λικνιστικό, τρομερό βράδυ που θα θυμόμαστε για καιρό!

Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν άκρως επιτυχημένη: η κυρίως μπάντα ήταν στα κέφια της και είχε άψογη απόδοση ξεσηκώνοντας τους πάντες με το γεμάτο καλές επιλογές setlist της, η επιλογή του support νομίζω ήταν σωστή και αυτό, έβαλε τα δυνατά του και δε μας άφησε παραπονεμένους, ενώ η προσέλευση του κόσμου, ήταν αρκετά μεγάλη, υπογραμμίζοντας το γεγονός πως ήταν σωστή η επιλογή, να παίξει αυτή η μπάντα σε αυτόν τον χώρο, ο οποίος ήταν τόσος όσος. Το μόνο αρνητικό, ήταν το χρονοδιάγραμμα, το οποίο, οδήγησε πάλι τα πράγματα στο να τελειώσουν αργά. Είναι κρίμα να ταλαιπωρείται ο κόσμος καθημερινιάτικα, επειδή οι διοργανωτές ανοίγουν τις πόρτες στις 21:00, αντί στις 20:00 πχ, καθώς αν το πρόγραμμα, ήταν όλο μία ώρα πίσω, αυτή η αναφορά δε θα υπήρχε και θα ήταν τα πάντα υπέροχα, αλλά μάλλον το κάνουν γιατί τους αρέσει να γκρινιάζω και λίγο… Όσο για τους Liminanas, εννοείται πως τους περιμένουμε ξανά και μάλιστα πιο σύντομα, την επόμενη φορά!

Σημείωση συντάκτη: Η ανταπόκριση, δημοσιεύεται με μια κάποια χρονική καθυστέρηση, λόγω τεχνικών προβλημάτων μου. Επίσης, τη μέρα της συναυλίας, δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site μας, για αυτό και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο, είναι δικές μου, ερασιτεχνικές, τραβηγμένες από κινητό. Απολογούμαστε για όλα και ευχαριστούμε για τη θερμή κατανόηση κοινού, παραγωγής και καλλιτεχνών.

Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia,gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Οι Dirtmusic έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!

Την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα, στην Αθήνα, θα...
Read More