Ανταπόκριση: The Handsome Family & Laura Gibson @ Piraeus 117 Academy – Παρασκευή 19/10/2018

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Βράδυ Παρασκευής κι εμείς παίρνουμε την Πειραιώς προς το νούμερο 117 αυτής, για το Academy, δηλαδή, όπου θα εμφανίζονταν για πρώτη φορά στη χώρα μας, οι The Handsome Family, αλλά και η Laura Gibson, που περιοδεύει μαζί τους αυτόν τον καιρό.

Οι πόρτες, θα άνοιγαν στις 19:00, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ενώ η συναυλία, θα ξεκινούσε στις 21:00. Φτάνοντας λίγο μετά τις 20:30, μπαίνω στο venue και η εικόνα που αντίκρισα, ήταν αποκαρδιωτική: γύρω στα 20 – 30 άτομα, σκόρπια στον χώρο.  Ένας φίλος, που συνηθίζει να φτάνει νωρίς στις συναυλίες, μου είπε ότι οι πόρτες, άνοιξαν τελικά, με καθυστέρηση 50 λεπτών. Όχι ότι κράτησε, δηλαδή, το σύσσωμο πλήθος, απ’ έξω, αλλά απλώς λέμε τώρα… Ευτυχώς, λίγο περισσότερος κόσμος (συγκεκριμένα, 70 άτομα), είχαν μαζευτεί όταν με μισάωρη καθυστέρηση, ανέβηκε στη σκηνή η Laura Gibson, με μόνη της συντροφιά, την κιθάρα της, καλώντας μάς να πλησιάσουμε τη σκηνή.

 

Με το ζεστό της χαμόγελο και τη χαρά έκδηλη στο πρόσωπό της, που έπαιζε για εμάς (ακόμα κι αν δεν ήμασταν πολλοί), ξεκίνησε το σετ της, το οποίο διήρκεσε 35 λεπτά και περιείχε 8 κομμάτια, το ένα, καλύτερο από το άλλο. Η Gibson, κατέκτησε την τεράστια σκηνή, χωρίς να μετακινηθεί εκατοστό από τη θέση της, και μόνο με την κιθάρα της και την μαγική φωνή της. Ανήκει στους καλλιτέχνες, που ενώ έχουν ήδη κάμποσες κυκλοφορίες στο βιογραφικό τους, ακόμα δεν έχουν κάνει το μεγάλο ‘μπαμ’ ως προς τη διασημότητά τους, και σε αυτό, δεν ευθύνονται ούτε οι ίδιοι, ούτε το έργο τους – το αντίθετο μάλιστα: η προσωπικότητά τους και τα έργα τους, είναι τα διαπιστευτήρια που καταθέτοντάς τα στο κοινό, θα έπρεπε ήδη να τους είχαν πάει στην κορυφή, όμως το κοινό, κωφεύει επιλεκτικά και όσους αξίζουν πραγματικά, δύσκολα τους οδηγεί εκεί που πραγματικά αξίζουν. Ειδικά όταν μιλάμε για γυναίκες καλλιτέχνιδες, οι οποίες ακολουθούν και έναν μοναχικό δρόμο, χωρίς να διστάσουν να βγάλουν το δικό τους όνομα μπροστά και να πορευτούν με αυτό.

 

Δυστυχώς, με την ίδια στον ρόλο του support, ο αριθμός της ήταν περιορισμένος. Αυτό, το λέω, επειδή θα θέλαμε περισσότερα περάσματα στις διάφορες δουλειές της, αλλά κυρίως, επειδή, γενικότερα, θα θέλαμε να ακούσουμε περισσότερο την ίδια, μιας και καθήλωσε τα μάτια και τα αυτιά μας, επάνω της. Πανέμορφη, δωρική, με μαγική φωνή, την οποία βοήθησε και ο καλός ήχος, οπότε είχαμε τη δυνατότητα να την ακούσουμε σε όλο της το εύρος και η οποία αποδείχτηκε πως όχι μόνο δε χάνει κάτι από τις studio versions, αλλά πως είναι και ακόμα καλύτερη – ακόμα κι αν εδώ, ήταν μόνη της, και απέδωσε τα κομμάτια μόνο με την κιθάρα της (μου θύμισε τις unplugged εμφανίσεις (Από βίντεο, γιατί ποιος να φέρει τέτοιες καλλιτέχνιδες στην Ελλάδα;) της αγαπημένης Amy MacDonald! Ο ζεστός φωτισμός, ανέβαζε τη θερμοκρασία (μεταφορικά και κυριολεκτικά), της ήδη θερμής ατμόσφαιρας που είχε δημιουργηθεί από τις ταξιδιάρικες μελωδίες της. Η Laura, μας ευχαριστούσε διαρκώς, ήταν εύθυμη και καλοδιάθετη, γεγονός που έκανε την ακρόαση των υπέροχων κομματιών της, ακόμα πιο απολαυστική, ενώ ακόμα, μας ζήτησε προτάσεις για βόλτα, φαγητό και ποτό στην Αθήνα, και μας προσκάλεσε να τα πούμε μετά τη συναυλία, από κοντά, αλλά και να αγοράσουμε τον νέο της δίσκο ‘Goners’, που είχε μαζί της, με εμάς, να είμαστε οι πρώτοι που θα είχαν αυτή τη δυνατότητα, αφού αυτός, κυκλοφορεί επισήμως στις 26/10 (μπορείτε να τον ακούσετε πρώτοι, εδώ: www.npr.org/2018/10/18/657583356/first-listen-laura-gibson-goners ).

Μας αποχαιρέτησε, ευχαριστώντας μας ξανά, όπως και τους The Handsome Family, που την έχουν μαζί τους, στο τουρ, κι εμείς μείναμε εκεί, μαγεμένοι, να μην ξέρουμε από πού μας ήρθε αυτό το υπέροχο συναίσθημα μέσα μας, που προκλήθηκε από το σετ της! Ας ελπίσουμε να την ξαναδούμε σύντομα στην Ελλάδα, μόνη της, ώστε να την απολαύσουμε ξανά και μάλιστα, ακόμα περισσότερο!

 

35 λεπτά μετά, στις 22:35, είχε φτάσει η ώρα των The Handsome Family, να ανέβει στη σκηνή. Το ζεύγος των Brett και Rennie Sparks, πήρε τις θέσεις του, μαζί και το ντουέτο των άλλων δύο μουσικών, που συνοδεύουν το ζεύγος στις live εμφανίσεις του. Καταχειροκροτούμενοι, από την αρχή έως το τέλος της εμφάνισής τους, από ένα κοινό που μέχρι τότε, είχε φτάσει τα 150 με μάξιμουμ, τα 200 άτομα, ξεκίνησαν το σετ τους με το κομμάτι ‘My Sister’s Tiny Hands’, από τον δίσκο ‘Through The Trees’, που κυκλοφόρησε προ εικοσαετίας – κάτι που ήταν ικανό να ξεσηκώσει τον κόσμο εξαρχής και να θέσει τον θεμέλιο λίθο για μια υπέροχη βραδιά, για αυτό.

Με τον πουκαμισάτο Brett, στο κέντρο της σκηνής, μετά της κιθάρας του, την Rennie, στα δεξιά του – με μπλούζα Motörhead, παρακαλώ! -, να εναλλάσσει μια μικροσκοπική κιθάρα με το μπάντζο της, και τους δυο μουσικούς, κολλητά, στα αριστερά του – ο ένας, ο ντράμερ που χρησιμοποιούσε και διάφορα άλλα όργανα – βοηθήματα, για να πετύχει τον μαγικό ήχο της μπάντας (μουσικά σύνεργα που δε νομίζω ότι έχω ξαναδεί ποτέ, ώστε να μπορώ να τα περιγράψω) και ο άλλος, στο πένταστύλ του, αφήνοντάς το, ενίοτε για να πιάσει τη μικρή κιθάρα της Rennie, που αυτή του έδινε, ή για να ασχοληθεί με την κονσόλα του και να ρυθμίσει τις ελάχιστες λούπες και τους προηχογραφημένους βοηθητικούς ήχους του, η εικόνα, έμοιαζε ξεκάθαρα οικογενειακή συνάντηση!

 

Σαν το ζευγάρι που μετά των παιδιών του, παρουσιάζει σε λίγους και καλούς φίλους, τα υπέροχα τραγούδια του, αυτή ήταν η αίσθηση που είχαμε, βλέποντάς τους, με τη διαφορά πως στην προκειμένη περίπτωση, η οικογένεια, εκτός από όμορφη, όπως δηλώνει και το όνομά τους, είναι και εξαιρετικά ταλαντούχα! Και ποιος θα μπορούσε να το αμφισβητήσει αυτό, όταν μπροστά του ξετυλιγόταν μια folk αποκάλυψη που διατηρείται 25 χρόνια;

 

Πέρα από την άψογη εκτέλεση των κομματιών τους, τα οποία, ως προς την επιλογή τους, δεν νομίζω πως άφησαν κανέναν ανικανοποίητο, αφού αποτελούσαν ένα πέρασμα από τουλάχιστον, οκτώ κυκλοφορίες της μπάντας και με τον ήχο σε εξαιρετικά επίπεδα, πρέπει να υπογραμμίσουμε και κάτι άλλο, σημαντικό: την πρωτοφανή επικοινωνία, απεύθυνση και φιλικότητα προς το κοινό. Έχω περάσει από πολλές συναυλίες, έχω δει φιλικούς και μη καλλιτέχνες, έχω δει δήθεν και μη, αλλά αυτό εδώ, δεν το έχω ξαναδεί. Το ζεύγος, να απευθύνεται συνεχώς στο κοινό, κυρίως μέσω της Rennie, η οποία ξεκινούσε και παραληρηματικούς κωμικούς μονολόγους, οι οποίοι γυρνούσαν και σε διάλογο, καθώς στρεφόταν στον Brett ή αυτός της απαντούσε από μόνος του.

 

Η Rennie, αστειεύτηκε με το γεγονός πως ήταν άρρωστη (το οποίο, δε φάνηκε καθόλου, από εκτελεστικής άποψης, κι αν δε μα το έλεγε η ίδια, ούτε που θα το καταλαβαίναμε), και πως μετά, που θα πηγαίναμε να τους χαιρετίσουμε, αυτή θα ήθελε να μας αγκαλιάσει, αλλά εμείς θα έπρεπε να την σπρώξουμε μακριά, για να μην κολλήσουμε, εξέφρασε τη χαρά της που βρίσκονται στην Αθήνα και παίζουν για εμάς, αστειεύτηκε με τον Παρθενώνα, λέγοντας πως και καλά, κάναμε ένα καλό αντίγραφο του δήθεν πρωτότυπου, του Las Vegas, είπε πως έχουμε καλά ποτά και ναρκωτικά, έκανε χιούμορ με τον σύζυγό της για πόσα θέματα και εκείνος ανταποκρινόταν και πόσα ακόμα… Πραγματικά, είχαν τρελά κέφια και είπαν τόσα πολλά που δεν τα έχω συγκρατήσει όλα, αφενός, λόγω της ποσότητας, αφετέρου, λόγω της ευθυμίας των στιγμών εκείνων, και της μεθυστικής επίδρασης των κομματιών τους.

 

Εκεί που θέλω να καταλήξω, όμως, είναι πως είναι συνηθισμένοι στις σκηνές, ξέρουν πώς να μιλήσουν στο κοινό και να το κάνουν να περάσει καλά (εννοώ, ασχέτως του τι προσφέρουν ως καλλιτέχνες), ενώ πιστεύω, πως άνετα θα μπορούσαν να κάνουν μέχρι και stand up comedy! Το ζεύγος αυτό, είναι πλασμένο για τη σκηνή, από πολλές απόψεις! Μάλιστα, αποπνέουν μια αρχοντιά, ως άνθρωποι, ενώ, αποτελούν την εικόνα των θείων που όλοι θα θέλαμε να έχουμε, να μας έχουν στην παρέα τους, να μας λένε αστεία και τραγούδια. Α, μην παραλείψω να επισημάνω ότι κάθε κομμάτι προλογιζόταν χιουμοριστικά από τη Rennie, λέγοντας μας με τι έχει να κάνει θεματολογικά ή το πώς / γιατί γράφτηκε, ενώ τα φώτα, εκτός του ότι ήταν γενικώς καλά, ήταν και όπως έπρεπε ώστε και να τους βλέπουμε (μιας και δεν είναι μια μπάντα που να θέλει ή να πρέπει να κρύβεται στα σκοτάδια), αλλά και για να αποτυπωθεί δεόντως, σε φωτογραφίες, το μεγαλείο της εμφάνισής τους.

 

Mετά από 13 τραγούδια, και αφού μας σύστησαν του δύο μουσικούς τους (Alex McMahon & Jason Toth – εξαιρετικοί και πολυτάλαντοι και οι δυο τους), το ζεύγος, αποχώρησε, ευχαριστώντας μας, από τη σκηνή, επιστρέφοντας σχεδόν αμέσως, υπό τις φωνές καλέσματος του ενθουσιασμένου κοινού. Επανήλθαν, κάνοντας τα απαραίτητα καυστικά σχόλια για τον θεσμό του encore (όπως μέχρι τώρα, μόνο τον Sivert Hoyem, έχω πετύχει να κάνει, οι άλλοι, τα παίρνουν όλα πολύ σοβαρά) και παίζοντας ακόμα 3 κομμάτια, αφήνοντας μας όλους ικανοποιημένους και με τα χαμόγελα στα πρόσωπά μας.

 

 

Έχοντας παίξει για μία ώρα και ένα τέταρτο και με το ρολόι να δείχνει 23:50, μας αποχαιρέτησαν, το λιγοστό κοινό, εντός λίγων λεπτών, είχε εκκενώσει τον χώρο, ενώ  κάποιοι από αυτό, αγοράζοντας merch έξω, περίμεναν τη μπάντα, η οποία εντελώς φιλική και χαρούμενη, έβγαζε φωτογραφίες, χαιρετούσε, ευχαριστούσε, το ίδιο και η Laura Gibson, της οποίας, κάποιος της έμαθε το ‘κόλλα το’ και μετά το έκανε αυτή και με τους υπόλοιπους. Ό,τι κι αν πούμε για τη συναυλία αυτή, αλλά κυρίως, για αυτούς τους καλλιτέχνες με το κάπα κεφαλαίο, μιας και είναι πρωτίστως, άνθρωποι, θα είναι λίγο. Μεγάλη συγκίνηση και χαρά, περιείχε η βραδιά και κρίμα για όσους την έχασαν.

 

Συμπερασματικά, η βραδιά κρίνεται επιτυχημένη στα εξής μέρη:

1) Διοργάνωση, παραγωγή, εκτέλεση. Μικρές καθυστερήσεις υπήρχαν, αλλά στα όρια του λογικού – ειδικά, μέσα στο venue. Μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες, ίσως ήταν αδικαιολόγητο το πενηντάλεπτο, αλλά συμβαίνουν κι αυτά. Εξαιρετικός ήχος, υπέροχα φώτα. Θα θέλαμε όμως και κλιματισμό, γιατί μέσα, σκάσαμε από τη ζέστη (ενώ έξω, δεν είχε τόση), ειδικά από τα φώτα και το κοινό, ήτα και μικρό, φανταστείτε να ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλον – θα υπήρχαν θέματα.

2) Από πλευράς καλλιτεχνών, performance αυτών και περιεχόμενο αυτών. Όλα υπέροχα. Μόνο θετικά πράγματα μπορούμε να πούμε και μόνο ευτυχία μπορούμε να δηλώσουμε που παρακολουθήσαμε τη συγκεκριμένη συναυλία. Μέσα από την καρδιά μου, ελπίζω να ξαναδούμε στο μέλλον και τους The Handsome Family, και τη Laura Gibson, σε ένα solo show.

 

H βραδιά, ‘έχασε’ λίγο στα εξής μέρη (τα οποία δε μας επηρέασαν, ως κοινό, απλώς τα σχολιάζουμε γενικώς):

1) Ο χώρος. Για τη συγκεκριμένη συναυλία, ο χώρος δεν ήταν ο κατάλληλος. Έχουμε συνηθίσει να το λέμε αυτό, για συναυλίες που τιγκάρουν και λέμε πως θα χρειαζόταν μεγαλύτερος χώρος για να είμαστε πιο άνετα. Στην προκειμένη, συνέβη το ακριβώς αντίθετο – σπάνιο φαινόμενο. Μην ξεχνάμε, όμως, πως το Academy, είναι το μεγαλύτερο συναυλιακό venue της Αθήνας (που χρησιμοποιείται κανονικά, εννοώ, γιατί εντάξει, υπάρχει και το Gazi Music Hall πχ και άλλα συναφή, αλλά εκείνα, είναι εξαιρέσεις ιδιαίτερων περιπτώσεων). Οπότε, δεν έχουμε καν έναν κανονικού μεγέθους χώρο, όπου και πάλι, θα ήταν μεγάλος, έτσι κι αλλιώς, άρα, φανταστείτε πόσο μεγάλος ήταν το Academy, για αυτή τη συναυλία. Όχι πως ως κοινό, μας ενόχλησε. Αντιθέτως, ήμασταν και άνετοι, απλώς είναι κρίμα, από την άποψη πως είναι κάπως θλιβερό το θέαμα (ίσως και για τον καλλιτέχνη, ο χώρος στον οποίο παίζει, να έχει γεμίσει κατά το 1/10, πάνω κάτω), ενώ ένας μικρότερος χώρος, θα ήταν πιο ιδανικός. Και γενικά, αλλά και για ένα τέτοιο live, οικογενειακού τύπου και περιεχομένου, ειδικά. Βέβαια, καταλαβαίνω πως αφού η διοργανώτρια εταιρία διαχειρίζεται κιόλας το Academy, είναι λογικό, να τα κάνει όλα εκεί και να μην νοικιάζει άλλους χώρους – απολύτως κατανοητό. Απλώς, πχ, στην προκειμένη, αναρωτιέμαι αν ένας άλλος χώρος θα ήταν πιο ασύμφορος οικονομικά, από το να λειτουργήσεις τον συγκεκριμένο μεγάλο, και να είναι αυτός σχεδόν άδειος. Anyway, απλώς σκέψεις μου είναι αυτές και ζητήματα που τίθενται σε φιλοσοφικό επίπεδο.

2) Η προσέλευση. Η οποία προσέλευση, ήταν ΤΡΑΓΙΚΑ μικρή. Θα πει κανείς, ‘και τι σε νοιάζει εσένα, ποσοστά παίρνεις;’. Όχι, αλλά όταν έχουμε την τύχη να έρχονται τέτοιες μπάντες, των οποίων αξίζει και η ύπαρξη, και το καλλιτεχνικό τους έργο, και η περιοδεία τους, και η προσέλευσή τους στη μικρή μας χώρα, θα έπρεπε όχι απλώς να πηγαίνουμε, αλλά να νιώθουμε τυχεροί και ευγνώμονες και να κάνουμε και τεμενάδες στους εκάστοτε διοργανωτές, για το μοναδικό δώρο που μας προσφέρουν. Ειδικά όταν: α) Πέρα από την αξία της συγκεκριμένης μπάντας πχ, δε έχουμε τη χαρά να έρχονται στη χώρα μας, τουλάχιστον πλέον, μπάντες που υπηρετούν τέτοια μουσικά είδη – αντιθέτως, έχουμε πήξει στις ίδιες μπάντες, στις ακριβείς επαναλήψεις συναυλιών τους, καθώς και στα ίδια είδη μουσικής, νισάφι πια! / β) Αποθεώνονται μπάντες χωρίς κανένα νόημα και ουσία και μαζεύουν λαοθάλασσα. Λίγο έλεος κάπου, ας ανοίξει πια, το κοινό, μυαλό, αυτιά και καρδιά και ας καταλάβει ποιοι αξίζουν, ας προχωρήσει μπροστά το ίδιο το κοινό, με το να γίνει το ίδιο καλύτερο και να απαιτήσει ό,τι θα του αξίζει. Μέχρι τότε, είναι και λίγο άξιο της παρούσας μοίρας του. Ακόμα, δεν υπήρχε καμία δικαιολογία για τη μικρή προσέλευση. Δε φταίει η βραδινή απεργία του μετρό (η συναυλία, έχει ανακοινωθεί ένα εξάμηνο, η ανταπόκριση ήταν εξαρχής μικρή, το ίδιο και η προπώληση, σε αντίθεση με την απεργία που ανακοινώθηκε δύο μέρες πριν), αλλά δε φταίει ούτε και κάποια άλλη, μεγάλη συναυλία που γινόταν, πχ, την ίδια μέρα. Τίποτα άλλο δεν έπαιζε. Την επομένη, να το καταλάβω, είχε τουλάχιστον 4-5 μεγάλες συναυλίες, και ο κόσμος πιθανώς να διχάστηκε και να έχασε (και) κάτι άλλο που ήθελε, και να πήγε κάπου αλλού. Την Παρασκευή, δεν υπήρχε καμία άλλη δικαιολογία, πέρα από την εγκεφαλική άγνοια και την πνευματική ένδεια του κοινού, θα το λέω για πάντα αυτό, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, ή τουλάχιστον, μέχρι αυτό, να βάλει μυαλό – αν και δεν το βλέπω, δυστυχώς. Τέλος πάντων, εμείς από πλευράς μας, να ευχαριστήσουμε τη διοργάνωση, αν τη συγχαρούμε που έφερε μια τέτοια μπάντα (μιας και τα τελευταία χρόνια, έχει στραφεί πολύ περισσότερο στον πιο mainstream ήχο – όχι ότι είναι κακό, αλλά ας μη μας ξεχνάει και εμάς. Είμαστε λίγοι, αλλά καλοί!) κα να ελπίσουμε πως η μικρή προσέλευση, δε θα σταθεί εμπόδιο στο να την ξαναφέρει, μελλοντικά ή στο να διοργανώσει αντίστοιχες βραδιές με άλλες, συναφείς μπάντες. Στους υπόλοιπους που έχασαν το live της Παρασκευής, μόνο αυτό έχω να πω: (σας) ΛΥΠΑΜΑΙ.

3) Η υποστήριξη από τα εγχώρια μέσα. Ελάχιστα σάιτ ενδιαφέρθηκαν να γράψουν για την επερχόμενη εμφάνιση της μπάντας, στην Ελλάδα, σε αυτούς τους έξι μήνες που αυτή, είχε ανακοινωθεί, και ακόμα λιγότερα, ενδιαφέρθηκαν να έρθουν και να καλύψουν τη συναυλία, υποθέτω, αφού μόνο 4-5 φωτογράφοι, ήταν μπροστά, στο pit, για φωτογραφίες (με τους δύο, να είναι του δικού μας). Και ξαναλέω, γιατί έχει σημασία, ότι δεν υπήρχαν άλλες, μεγάλες συναυλίες, εκείνη τη μέρα, να πει κανείς πως η πλειοψηφία, ήταν αλλού. Όχι, απλώς αδιαφόρησαν. Τι να περιμένει κανείς… Βλέπετε, μάλλον αν μια μπάντα δεν είναι πρώτο όνομα (στην Ελλάδα) και δεν έχει την υποστήριξη της μάζας, δε λαμβάνει τύχης, ακόμα κι αν αξίζει όσο όλες οι άλλες μαζί. Τραγικό. Εμείς, ως sinavlia.gr, πάντως, νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή που ήμασταν εκεί, μπροστά μπροστά, στο κάγκελο του Academy, και βιώσαμε μια μοναδική εμπειρία, που δε θα ξεχάσουμε ποτέ (και τη μεταφέρουμε στους όσους, μπορεί να νοιάζονται). Οι άλλοι, αγρόν ηγόραζαν εκείνοι την ώρα. Δεν πειράζει, έκαστος εφ’ ω ετάχθη, αυτό έχω μόνο να πω εγώ, για να κλείσω, όχι εστιάζοντας στους πτωχούς τω πνεύματι, αλλά στον συγκλονισμό της Παρασκευής, γιατί αυτό μετράει στην τελική. Τα συναισθήματα από την τέχνη και τους πραγματικούς εκπροσώπους της!

 

____

THE HANDSOME FAMILY

 

SETLSIST:

1) My Sister’s Tiny Hands

2) So Much Wine

3) Stalled

4) Weightless Again

5) Octopus

6) Tesla’s Hotel Room

7) Little Sparrows

8) Far From Any Road

9) Back in my Day

10) Gold

11) Frogs

12) The Bottomless Hole

13) The Loneliness of Magnets

14) In the Air

15) When That Helicopter Comes

16) No One Fell Asleep Alone

 

 

Σημείωση: Υπάρχει μια επιφύλαξη στο setlist, ως προς το κατά πόσο εκτελέστηκε το έκτο κομμάτι. Θέλαμε να προσθέσουμε και στο setlist της Laura Gibson, αλλά μιας που δεν το είδαμε εκείνη τη βραδιά (είχε ένα χαρτί, αλλά το πήρε μαζί της, φεύγοντας), ήρθαμε σε επικοινωνία μαζί της, αργότερα, και μας είπε ότι δεν το θυμόταν, ενώ το χαρτί, το είχε δώσει σε κάποιον fan, οπότε λυπούμαστε που δεν είμαστε σε θέση να το προσθέσουμε και αυτό. Στο μεταξύ, η Laura, ήθελε καιρό να έρθει στην Ελλάδα, πράγμα που καταλαβαίνουμε και από τον ενθουσιασμό της, που εκδηλώθηκε επί σκηνής με χαμόγελα και ερωτήσεις προτάσεων μαγαζιών, αλλά και από το γεγονός ότι τις μέρες μετά τη συναυλία, βρέθηκε για μίνι διακοπές στην Ύδρα, ‘στο νησί που έζησε μέχρι και ο Leonard Cohen’, όπως έγραψε η ίδια. Λέτε από Νοέμβριο, που αρχίζει περιοδεία για την προώθηση του δίσκου να μας ξανάρθει; Μακάρι! Ευχής έργο, θα ήταν κι αυτό, τόσο σύντομα! Είδομεν!

 

 

_____

Συντάκτης: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογράφοι: Θανάσης Μαϊκούσης & Καλλιόπη Κατσιδονιώτη

___

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Οι Trisomie 21 έρχονται στην Ελλάδα!

Ένα όνειρο του κοινού του σκοτεινού ήχου, πραγματοποιείται αυτή την Παρασκευή, 12...
Read More