Ανταπόκριση: The Gathering & Fragile Vastness @ Gagarin 205 – Σάββατο 24/11/2018

Σε μια ιστορικής σημασίας, βραδιά, βρεθήκαμε το Σάββατο, στο Gagarin. Αυτή, δε θα μπορούσε να ήταν άλλη, από την 7η επίσκεψη των πολυαγαπημένων Ολλανδών The Gathering, στην Αθήνα, 9 χρόνια μετά την προηγούμενη, και μάλιστα, σε ένα χώρο που έχει ταυτιστεί και με τις αφίξεις τους εδώ, μέσα στα χρόνια, καθώς εκτός της πρώτης τους φοράς, προ εικοσαετίας, που εμφανίστηκαν στο πάλαι ποτέ Ρόδον, όλες οι υπόλοιπες, έλαβαν χώρα στο venue της Λιοσίων. Πάμε όμως να τα δούμε όλα αναλυτικά:

 

 

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 20:30 και το support, θα ξεκινούσε στις 21:25. Απρόβλεπτα γεγονότα με καθυστέρησαν και στον χώρο εισήλθα στις 21:35, ενώ το support τελείωνε ένα κομμάτι, το οποίο, όπως αποδείχτηκε, ήταν και το πρώτο του. Η μπάντα, που ανέλαβε τη δύσκολη ευθύνη να ανοίξει τη βραδιά για τους Gathering (μια ευθύνη, που κατ’ εμέ, δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας, επιτυχώς) και να ζεστάνει κατάλληλα το κοινό (πράγμα στο οποίο επίσης απέτυχε), ήταν οι Fragile Vastness, ένα όνομα που κάπου είχα ξανακούσει, αλλά ούτε τους είχα δει, ούτε τους είχα ακούσει ποτέ ξανά, οπότε ήμουν εντελώς απροετοίμαστος για αυτό που θα παρακολουθούσα το Σάββατο – κάτι το οποίο, με απογοήτευσε πλήρως. Η μπάντα αποτελείται από έξι άτομα, τα οποία διαιρούνται σε ντραμς, μπάσο, πλήκτρα, δύο κιθάρες και φωνή. Υποτίθεται πως παίζει progressive rock / metal, κάτι το οποίο δε φάνηκε – χωρίς να σημαίνει πως φάνηκε κάτι άλλο. Απλώς, τα κομμάτια τους αποτελούνται από πολλές διαφορετικές μουσικές ιδέες, που δημιουργούν έναν αχταρμά, ο οποίος ούτε χαρακτηρίζεται μουσικά ως προς κάποιο είδος ή συνδυασμό ειδών, ούτε σε ‘πηγαίνει’ κάπου, ως ακροατή, αφού ακούς το ένα κομμάτι μετά το άλλο, όντας ούτε αδιάφορος, αφού προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς παίζουν, αλλά φυσικά, ούτε όντας ενθουσιασμένος, αφού δεν καθίσταται σαφές το τι παίζουν, για να διαπιστώσεις αν σου αρέσει ή όχι, άρα, η σωστή μετοχή, θα ήταν όντας ενοχλημένος – τουλάχιστον, έτσι ήμουν εγώ και περίμενα να τελειώσουν πώς και πώς, αφού, όλο το προαναφερθέν, σε συνδυασμό με το γεγονός πως η ένταση τους, όταν έπαιζαν, ήταν ιδιαίτερα δυνατή, άνευ λόγου και αιτίας, δημιούργησαν μία ανυπόφορη ηχητική κατάσταση.

 

Αυτή, γινόταν χειρότερη, εξαιτίας της τραγουδίστριας, η οποία νομίζει (λανθασμένα) ότι μπορεί να πάει πολύ ψηλά τη φωνή της, αλλά τελικά, το μόνο που κάνει είναι να φωνάζει, να φωνάζει εκνευριστικά. Όταν δεν κραύγαζε, διαπίστωνες πως υπάρχει μια κάποια καλή φωνή, αλλά χανόταν ξανά πίσω από την επιτήδευση και τα συγκεκριμένα τραγούδια. Πέραν τούτου, κάποιες καλές αρχικές ιδέες στις κιθάρες, υπήρχαν, αλλά χάνονταν στον αχαρτογράφητο δρόμο της αδικαιολόγητης συνέχειας τους, δύο από τα μέλη φαίνονταν σαν να βαριούνται απίστευτα – του τύπου, μας φώναξαν και ήρθαμε, παίζουμε και φεύγουμε, ενώ η frontwoman, απευθυνόταν στο λιγοστό, εκείνη την ώρα, κοινό, λες και ήταν στα μπουζούκια. Ξέρετε, σπάνια, support act που δε θα το ξέρω, θα με εκπλήξει δυσάρεστα (συνήθως το αντίθετο συμβαίνει). Ε, αυτή, ήταν μία από τις σπάνιες φορές, λοιπόν. Ευτυχώς, μετά από οχτώ κομμάτια και σαράντα πέντε λεπτά, το λυτρωτικό τέλος έφτασε και τουλάχιστον εγώ, ηρέμησα. Το υπόλοιπο κοινό, στη διάρκεια του σετ τους, φαινόταν μουδιασμένο και προσπαθούσε, υποτυπωδώς, να ανταποκριθεί στα καλέσματα της μπάντας για συμμετοχής, αλλά χωρίς επιτυχία. Ύστερα, ρώτησα τη γνώμη μερικών γνωστών μου που πέτυχα εκεί (γιατί λέω, εγώ είμαι ο περίεργος;) και οι οποίοι, έχουν όπως κι εγώ, πολυποίκιλα ακούσματα και ξέρουν επίσης να ξεχωρίσουν αυτό που αξίζει, και οι γνώμες μας, ταυτίστηκαν τελικά. Τέλος πάντων, μπροστά σε αυτό που θα ακολουθούσε στη συνέχεια, προτιμήσαμε όλοι να προσπεράσουμε στο μυαλό μας το ό,τι προηγήθηκε.

 

Μετά από 25 λεπτά, ενώ η ανυπομονησία είχε κορυφωθεί και η ώρα έδειχνε 22:40, με τις προετοιμασίες της σκηνές να έχουν τελειώσει, καπνοί, τύλιξαν αυτή, τα φώτα έσβησαν και ο χώρος βυθίστηκε στο σκοτάδι και σείστηκε από το χειροκρότημα (από ένα κοινό, που ναι μεν είχε αυξηθεί, σε σχέση με νωρίτερα, αλλά τελικώς, δεν έφτασε ποτέ σε πραγματικά μεγάλα νούμερα – θα πω και για αυτό, παρακάτω). Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει: ένα – ένα τα μέλη της μπάντας, εμφανίστηκαν και πήραν τη θέση τους. Η πεντάδα, αποτελούμενη από τη Silje (την τραγουδίστρια που προ ετών αντικατέστησε την Anneke), τα αδέρφια Rutten, σε ντραμς και κιθάρα, μαζί με μπασίστα και πληκτρά, γέμισε τη σκηνή, πρώτα με τη φυσική της παρουσία, για να συνεχίσει και με τη μουσική της, η οποία και έφτασε σε κάθε γωνιά του χώρου. Ξεκινώντας με το ‘Black Light District’, από το ομώνυμο EP του 2002, έδειξα από το πρώτο δευτερόλεπτο την υπεροχή τους, τη διάθεσή τους και το τι θα επακολουθούσε: μία από τις καλύτερες alternative rock μπάντες των τελευταίων δεκαετιών, στα καλύτερά της, παρά το τετραετές hiatus τους. Ό,τι ακολούθησε στη συνέχεια, έκανε το παίξιμό τους να μοιάζει σαν να παίζουν ασταμάτητα, όλα αυτά τα χρόνια, σαν να μη σταμάτησαν ποτέ, σαν να μην τους εμποδίζουν σε τίποτα οι προσωπικές τους ζωές, εξαιτίας των οποίων, η συγγραφή νέων κομματιών, καθυστερεί, όπως δήλωσαν σε πρόσφατη συνέντευξη τους.

 

Περνώντας από το ένα κομμάτι στο άλλο, με την τραγουδίστρια να μας ευχαριστεί διαρκώς, σε σπαστά ελληνικά, να μας λέει πόσο χαίρονται που επέστρεψαν στην Αθήνα μετά από τόσα χρόνια και να μας συγχαίρει για τη συνεχή συμμετοχή μας στην εκτέλεση των κομματιών, οφείλω να ομολογήσω πως δεν κατάλαβα για πότε πέρασε μία ώρα και σαράντα λεπτά, μέχρι το τέλος του σετ τους, δηλαδή. Αυτό, έγινε για πολλούς λόγους: Τόσα αγαπημένα τραγούδια, μας συνεπήραν όλους, μας γύρισαν σε προηγούμενα χρόνια, τραγούδια που εκτελέστηκαν άψογα από τη μαγική φωνή της Silje, η οποία ακουγόταν κρύσταλλο, λόγω του εξαιρετικού ήχου του χώρου – και στην κατάλληλη ένταση, με το κοινό να σέβεται και να σιωπά. Όχι πως δε συμμετείχε, εννοώ ότι έλειπαν οι ενοχλητικές, άσχετες και ακατάσχετες συνομιλίες άκυρων ατόμων. Αυτό, εξηγείται πως τα 500-600 άτομα που βρέθηκαν στο Gagarin το Σάββατο, αποτελούσαν φανατικούς ακροατές της μπάντας, ή άλλους, όχι και τόσο, οι οποίοι όμως δεν τους είχαν ξαναδεί και αποπειράθηκαν τώρα – και πολύ καλά έκαναν. Ο κιθαρίστας έκανε μαγικά πράγματα – ενώ στο τελευταίο κομμάτι, πριν το τελικό κλείσιμο, μας τρέλανε με τις ψυχεδελικές διάρκειες που έπαιζε, κάτι στο οποίο συνέδραμε και ο αεικίνητος αδερφός του στα τύμπανα – μαζί,  μας τρέλαναν. Η τραγουδίστρια, έδωσε τόση αγάπη και τόση υπέροχη μουσική, που μόνο να τη λατρέψουμε παραπάνω, μπορέσαμε, ενώ σε κάνα δυο κομμάτια, στο πρώτο και στο τελευταίο, αν θυμάμαι καλά, έδωσε και το στίγμα τη μέσα από τα πλήκτρα. Πέραν αυτής, ο πληκτράς ήταν αξιοθαύμαστος με εναλλαγές και τους συνδυασμούς του, ανάμεσα σε keyboard και synth, ενώ η παρουσία του μπάσου, ήταν εμφανής, αν και αρχικά, χανόταν λίγο – ο μπασίστας, μάλιστα, δήλωσε πως είχε πάρα πολλά χρόνια να έρθει στην Αθήνα (εννοούσε από μόνος του, όχι με τις προηγούμενες εμφανίσεις της μπάντας, στις οποίες, ίσως να μη συμμετείχε και ήταν πολύ χαρούμενος για την επιστροφή του. Εμείς, ας ήξεραν, πόσο χαρήκαμε, με την επιστροφή όλων τους!

 

Με πέρασμα από σπουδαίους μουσικούς τους σταθμούς, όπως από ‘Disclosure’, ‘How to measure a planet?’ (ο οποίος, μόλις έκλεισε και εικοσαετία), ‘Black Light District‘, ‘Ιf then else’, ‘Mandylion’, ‘Nighttime birds’ και ‘Souvenirs’, έπαιξαν δέκα κομμάτια, κλείνοντας με μια συγκλονιστική ερμηνεία του ‘Heroes for ghosts’, πριν αποχωρήσουν και επιστρέψουν για το αναμενόμενο encore, με δύο τελευταία, με τα οποία, και μας αποτελείωσαν – ειδικά με το ‘I can see four miles’, παίρνοντας την καρδιά μας μαζί τους, καθώς υποκλίθηκαν, ευχαρίστησαν και έφυγαν, στις 00:20, αφήνοντάς μας συγκλονισμένους και συγκινημένους, από την τόσο υπέροχη μουσική τους (σίγουρα θα μπορούσαμε να θέλουμε αμέτρητα ακόμα κομμάτια τους, αλλά δε θα είχε νόημα, μόνο ευχαριστημένοι μείναμε από όλο αυτό και με την όποια επιλογή εκείνοι έκαναν για εμάς – τόση ήταν η δίψα μας για αυτούς), η οποία μας ανατρίχιασε στη ζωντανή της εκτέλεση, με την αρτιότητα αυτής, των επαγγελματισμό τους και την αγάπη τους, προς την τέχνη τους και το πιστό κοινό τους. Χρειαζόμαστε περισσότερες μπάντες σαν αυτή και περισσότερο κοινό σαν αυτής, μιας και τα δύο αυτά μέρη, ήταν παράδειγμα προς μίμηση, το Σάββατο. Ας ελπίσουμε να επιστρέψουν σύντομα, γενικά, και όχι μετά από τόσο μεγάλο διάστημα, όπως τώρα, ειδικά. Και βασικά, να συνεχίσουν ξανά, την πορεία τους, κανονικά, κυρίως αυτό. Τέτοιες μπάντες, σπανίζουν (γιατί αξίζουν), και τις θέλουμε, μαζί με τα τόσα που μας δίνουν. Εις το επανιδείν , αγαπημένοι, και σε αντίθεση με τους στίχους σας, we have to love you all the time – και όχι αδίκως, πιστέψτε μας!

 

Συμπερασματικά τώρα, για τη συναυλία, στα υπέρ, προσμετράται η άψογη εμφάνιση του main act, που μας άφησε ενεούς, οι άριστες τεχνικές συνθήκες κατά την προαναφερθείσα εμφάνιση, όπως ήχος και φώτα, η τήρηση του προγράμματος, και κυρίως, η επιλογή της μπάντας, από τη διοργανώτρια εταιρία, την οποία και ευχαριστούμε θερμά για αυτό – σε εμάς, βέβαια, είναι ήδη γνωστή για τις τόσο καλές επιλογές της πάντα. Να πούμε. Βέβαια, πως οι Gathering, είχαν να παίξουν από τα τέλη του 2014, από την 25η τους επέτειο, που γίορτασαν με παλιά και νέα μέλη. Ύστερα από τότε, έκαναν μόνο δύο εμφανίσεις το καλοκαίρι στο εξωτερικό, και τώρα, αυτό: 3 εμφανίσεις στην Ελλάδα, που ζητήθηκαν από τη διοργάνωση, στον ατζέντη της μπάντας, μιας που είχαν και τόσο καιρό να έρθουν, και μιας κι εκείνοι κάνουν σιγά σιγά προσπάθειες επαναδραστηριοποίησης. Άρα, νιώθουμε τυχεροί και ευγνώμονες – μαζί και η Βουλγαρία, που έκλεισε και μία ημερομηνία και για αυτήν, και την οποία, η μπάντα, επισκέφθηκε για πρώτη (!) φορά. Να καταθέσω και την προσωπική μου εμπειρία, επί τη ευκαιρία: τους Gathering, τους ανακάλυψα μόλις το καλοκαίρι του 2014, από μια φίλη που είχε ανεβάσει στο facebook το κομμάτι τους ‘You learn about it’, και από τότε τους αγάπησα και τους περίμενα. Χαίρομαι πολύ που άλλο ένα συναυλιακό όνειρό μου εκπληρώθηκε. Από κει και πέρα, η προσέλευση του κόσμου, ήταν μικρή και ήταν πολύ κρίμα. Εκείνη τη μέρα, είχε και μερικές ακόμα συναυλίες, αλλά καμία τέτοιου επιπέδου και ουσίας, οπότε, θεωρείται απαράδεκτο το γεγονός πως δεν έγιναν sold out Οι Gathering, και ειδικά σε μια πόλη που τους έχει λατρέψει τόσο πολύ κατά το παρελθόν. Βέβαια, λόγοι όπως το ότι δεν ήρθαν με νέο δίσκο (που αν το έκαναν, κλασικά το κοινό θα γκρίνιαζε πως θέλει τα παλιά, λες και θα το χαλούσαν τα νέα ή τώρα θα το χαλούσε το best of setlist), ότι έχει φύγει η Anneke (λες και έφυγε σήμερα ή λες και διαλύονται έτσι οι μπάντες, οι λες και η Silje, δεν είναι παραπάνω από άξια αντικαταστάτρια), είναι οι ψευτοδικαιολογίες που τσαμπουνάει το απολίτιστο κοινό για να αιτιολογήσει την απουσία ορθής σκέψης από το μυαλό του. Βέβαια, δεν πειράζει, αυτό έχασε. Αλλά θεωρώ, πως πρέπει κάποια στιγμή να ξυπνήσει πια και να επαναπροσδιορίσει τις αξίες του μέσα στις προτιμήσεις του και αυτό, μόνο με αξιοκρατικό τρόπο. Δύσκολο, αλλά δεν περιμένω πως θα γίνει εξάλλου, απλώς ανέφερε το τι θα έπρεπε να γίνει, θεωρητικά. Τέλος, πιστεύω πως ήταν άτοπη και λανθασμένη η επιλογή του support. Προφανώς και μια τόσο αξιόλογη και μεγάλη εταιρία, δικαιούται τέτοια περιθώρια, πόσο μάλλον όταν μας έχει δείξει σπουδαία δείγματα επιλογών στο παρελθόν, απλώς το επισημαίνουμε για να αποφευχθούν, όσο γίνεται, αντίστοιχα, στο μέλλον. Τώρα, για το support, τι άλλο να πω; Θεωρώ πως δεν ταίριαζαν ούτε στο ελάχιστο, από όπου κι αν το δει κανείς, και κρίνοντάς τους και μεμονωμένα, τίποτα θετικό δεν είχαν να δείξουν / δώσουν σε εμένα. Είναι η προσωπική μου γνώμη. Αυτό δε σημαίνει πως δεν εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι κάνουν, όπως και στον καθένα, που ασχολείται όπως, και όσο μπορεί με την τέχνη. Απλώς, ας το κάνουν με άλλα, πιο συναφή τους, σχήματα, με το σχετικό, επίσης κοινό. Πληροφοριακά, πάντως, οι μπάντες που άνοιξαν τους Gathering στην Αθήνα, στο παρελθόν (τουλάχιστον, από μετά το 2003, από όπου υπάρχουν και διαθέσιμες πληροφορίες, δεν έχει ξανακούσει κανείς τα ονόματά τους. Τυχαίο; Δεν ξέρω. Αν θέλουν όμως να μη χαθούν κι αυτοί, θα πρότεινα δραστικές, ριζικές, τεράστιες αλλαγές, στα πάντα τους. Δεν είναι όμως αυτό, το θέμα του κειμένου, οπότε θα κλείσω με κάτι θετικό: τη σκέψη του νέου δίσκου των Gathering, που μάλλον θα βγει σε κάνα χρόνο, και της πιθανής, επόμενης επίσκεψής τους με αυτόν, με καλύτερο support και πολύ περισσότερο κόσμο.

 

****

SETLISTS:

 

FRAGILE VASTNESS:

1) Wall Of Glass

2) Weep No More

3) World Distorted

4) Love And Loss

5) Frequencies

6) Face In The Mirror

7) Perception

8) From East To West

___

THE GATHERING:

1) Black Light District

2) Paralyzed

3) Meltdown

4) Even The Spirits Are Afraid

5) Probably Built In The Fifties

6) Marooned

7) Paper Waves

8) Saturnine

9) Leaves

10) Heroes For Ghosts

11) Nighttime Birds

12) I Can See Four Miles

___

 

[η αφίσα της συναυλίας, με τη σύγχρονη μορφή μιας κάμερας, στο artwork της – μια πιθανώς, έμμεση αναφορά, στο artwork του εξωφύλλου του δίσκου ‘How To Measure A Planet?’ των The Gathering, ο οποίος έκλεισε τα 20 του χρόνια, πριν λίγες μέρες και αποτέλεσε ένα σημείο – σταθμό στο σύνολο των δισκογραφικών κυκλοφοριών της μπάντας, καθώς άλλαξε σε τεράστιο βαθμό, τα μουσικά τους μονοπάτια, και καθόρισε εκείνα στα οποία κινήθηκαν μετέπειτα]

 

***

Κείμενο και φωτογραφίες: Πάνος Σταυρουλάκης

**

Σημείωμα συντάκτη: Δυστυχώς, λόγω μη διαθεσιμότητας φωτογράφου, από το σάιτ μας, για τη συναυλία των The Gathering, το Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2018, στο Gagarin 205 Live Music Space, το κείμενο δημοσιεύεται μόνο με τη συνοδεία κάποιων ερασιτεχνικών, δικών μου φωτογραφιών, η λήψη των οποίων έγινε από κινητό. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Drew McDowall – Η επιστροφή στα ελληνικά εδάφη, αυτή τη φορά με το ‘Time Machines’

O Drew McDowall, ο 57χρονος Σκωτσέζος πρωτοπόρος της πειραματικής μουσικής σκηνής, έρχεται...
Read More