Ανταπόκριση: Tempers, Vassilina @ Death Disco – Πέμπτη 24/11/2022

Φωτογράφος: Νίκος Γαλανός

Το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου, βρεθήκαμε μετά από καιρό, στο αγαπημένο Death Disco, για μια συναυλία που για χρόνια προσδοκούσαμε να λάβει χώρα στα μέρη μας, αυτή των Αμερικανών Tempers, οι οποίοι, μετά από μια επταετία, από όταν όλοι τους ανακαλύψαμε με τον πρώτο τους δίσκο, μας έκαναν τη χάρη να περάσουν μια βόλτα και από την Αθήνα (κάτι που συνέβη, φυσικά, με της συμβολή της διοργάνωσης του Plissken Festival, που τόσες και τόσες, σπουδαίες μπάντες, μας έχει φέρει μέσα στα χρόνια και την ευχαριστούμε). Ας δούμε, όμως, αναλυτικά, τι συνέβη το βράδυ εκείνης της Πέμπτης, στου Ψυρρή.

 

Φτάνοντας στον χώρο κατά τις 21:00, λίγος κόσμος είχε μαζευτεί και βρισκόταν χαλαρά, μέσα και έξω. Ένα εικοσάλεπτο μετά, παρ’ όλα αυτά, είχε φτάσει η ώρα να ξεκινήσει η βραδιά σιγά σιγά με το opening act της. Αυτό είχε ανατεθεί στη Vassilina, μια νεαρή μουσικό που ζει και πηγαινοέρχεται μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου, έχοντας ήδη δύο δίσκους στο ενεργητικό της, έναν ψηφιακό, του 2018 και τον επίσημα πρώτο της, που κυκλοφόρησε το 2021 από την σημαντική εγχώρια δισκογραφική Inner Ear Records.

Η  μουσική της χαρακτηρίζεται ως avant pop με στοιχεία dark electronical, ένας πολύ ενδιαφέρων συνδυασμός, όχι και τόσο συνηθισμένος στα μέρη μας. Από το λίγο που άκουσα πριν τη συναυλία, μου έκανε καλή εντύπωση η μουσική της και είχα περιέργεια να τη δω κι από κοντά, πράγμα που και έγινε. Ανέβηκε στη σκηνή και πήρε τη θέση της πίσω από λάπτοπ και πλήκτρα και φυσικά, το μικρόφωνο, μαζί της, ανέβηκε μία ακόμα τύπισσα, η οποία έκατσε δίπλα της, και τη συνόδευσε παίζοντας κοντραμπάσο (!), μα και συνεισφέροντας με πίσω φωνητικά, σε κάποια κομμάτια.

Η μουσική, πέραν του κοντραμπάσου (το οποίο, δεν ένιωσα να συνεισφέρει κάτι ουσιαστικό, ηχητικά μιλώντας, ενώ και η επιλογή του οργάνου στη ζωντανή εμφάνιση, ειδικά όταν είναι και τέτοιου είδους η μουσική του καλλιτέχνη, αλλά και όταν το μόνο πραγματικό όργανο εκεί, είναι αυτό, μου φάνηκε κάπως επιτηδευμένη), ήταν προηχογραφημένη, όπως συνηθίζεται σε εμφανίσεις σόλο καλλιτεχνών η ντουέτων και η μουσική του κάθε επόμενου κομματιού, έμπαινε χειροκίνητα από την ίδια, μέσω του λάπτοπ.

Ωραία μουσική, ψιλοσκοτεινή και ψιλοερωτική, που έφερνε και σε τύπου καμπαρέ, ενώ έδενε ωραία με την νεανική φωνή της, η οποία ήταν πραγματικά καλή, κάτι που αποδεικνύεται, θέλοντας και μη, στις ζωντανές εμφανίσεις, το αν μια φωνή είναι ισάξια του δίσκου. Παρ’ όλα αυτά, λίγο χανόταν, αφού ο ήχος ψιλομπούκωνε ανά σημεία. Εκτός αυτού, συνολικά αποτέλεσε μα θεατρική παρουσία επί σκηνής, στην οποία, ναι μεν είχε περιορισμένο χώρο, λόγω του πώς είχαν στηθεί τα πράγματα, ο οποίος φαινόταν πως δεν της αρκούσε, παρ’ όλα αυτά, δεν τον άφησε αναξιοποίητο – πηγαινοερχόταν, ανεβοκατέβαινε τα σκαλιά, καθόταν – ξανασηκωνόταν κλπ.

 

Ωραίες εναλλαγές ήχου μεταξύ τον κομματιών που ακούσαμε, με την pop να επικρατεί ως είδος, είτε ως avant pop, είτε ως synth pop, αλλά και με το πειραματικό στοιχείο, να έχει την τιμητική του. Ενδιαφέρουσα μουσική, παρουσία και παρουσίαση, θα χαρώ να την ξαναδώ μελλοντικά. Αφού μας συστήθηκε και ευχαρίστησε κοινό και διοργάνωση, σε ελληνικά και αγγλικά, μας αποχαιρέτησε, παίζοντας το τελευταίο κομμάτι από το σετ των 11, που είχε ετοιμάσει για εμάς, το οποίο και διήρκεσε ένα πενηντάλεπτο σχεδόν, μέχρι τις 22:10.

 

Μόλις ένα τέταρτο αργότερα, όλα ήταν έτοιμα για να υποδεχτούμε, επιτέλους, τους Νεουορκέζους Tempers. Η σκηνή είχε στηθεί πλήρως, με όρθιες μπάρες φωτών περιμετρικά της, ενώ ο κόσμος, είχε γεμίσει τον χώρο, πάνω και κάτω, αλλά ευτυχώς, όχι σε ασφυκτικά σημείο. Ήμασταν όλοι μια χαρά άνετα, έτοιμοι να τους απολαύσουμε. Έτσι, στις 22:25,  ο Eddie και η Jasmine, ανέβηκαν στη σκηνή φορώντας τα καπελάκια τους, υπό τα χειροκροτήματα του κόσμου. Στάθηκαν και οι δυο πίσω από τα μικρόφωνα τους (εκείνος με την κιθάρα του, η οποία ήταν η μόνη ζωντανή προσθήκη στην προηχογραφημένη μουσική τους) και η Jasmine, πριν ξεκινήσει το σετ τους, απευθύνθηκε σε εμάς, λέγοτας ‘Γεια σου, Αθήνα! Πόσο χαιρόμαστε που είμαστε εδώ και που σας βλέπουμε!’.

Ο ήχος, εξακολουθούσε να έχει λίγα θεματάκια στην αρχή, με αποτέλεσμα να μπουκώνει λίγο τη φωνή της, τα οποία, όμως, ευτυχώς ξεπεράστηκαν στη συνέχεια και μπορέσαμε να την ακούσουμε πεντακάθαρα, όπως και τη χαμηλότερη δική του, στα δεύτερα, σε κάποια κομμάτια. Στην αρχή, δεν βοήθησε κι ο κόσμος, ο οποίος, στην πλειοψηφία του, νεαρής ηλικίας, επιδόθηκε στις διαχρονικές, αχαρακτήριστες συνομιλίες του. Με αυτό, εννοώ το κλασικό που πάνε στις συναυλίες, πληρώνουν και μπαίνουν μέσα και μόλις αρχίσει στο σετ του καλλιτέχνη, αρχίζουν κι αυτοί να μιλούν ασταμάτητα, λες και πήγαν εκεί για να πουν τα νέα τους, ενοχλώντας τους άλλους που θέλουν να παρακολουθήσουν και πλήρωσαν για αυτό, για να δουν ένα αγαπημένο τους συγκρότημα, με τους υπόλοιπους να μην τους σέβονται, όπως δεν σέβονται και τους καλλιτέχνες.

Ευτυχώς, γρήγορα σταμάτησαν, όχι επειδή ξαφνικά σεβάστηκαν τους υπόλοιπους, αλλά επειδή τους παρέσυρε κι εκείνους η μουσική και επιδόθηκαν στον χορό κι έτσι, μπορέσαμε κι εμείς να απολαύσουμε με την ησυχία μας τη μπάντα που περιμέναμε να δούμε επτά ολόκληρα χρόνια. Μπορεί το βάρος της setlist, να έπεσε στον νέο τους δίσκο, τον φετινό ‘New Meaning’, αλλά ακούσαμε κομμάτια από ολόκληρη την πλούσια (για τα χρόνια τους) δισκογραφία τους (3 προσωπικοί, ολοκληρωμένοι δίσκοι και ένα ep, εκτός των άλλων). Είχε γίνει εξαιρετική επιλογή κομματιών, όχι μόνο με βάση τους τίτλους της δισκογραφίας τους, αλλά δημιουργώντας μία πολυποίκιλη, μουσικά μιλώντας, setlist, με κομμάτια διαφορετικά μεταξύ τους.

Από τις πιο μπιτάτες φάσεις, στις πιο αργές, από τον χορό, στο μελαγχολικό λίκνισμα, από τη χαρά στη θλίψη, κάθε επόμενο κομμάτι, χτυπούσε κέντρο, με τον τρόπο του, εξαρχής. Μάλιστα, σε κάποια πιο αργά κομμάτια, διαπιστώσαμε κιόλας την πλήρη φωνητική έκταση της Jasmine. Το εύρος της φωνής της, είναι, τελικά, μεγάλο, ακόμα κι αν δεν διαφαίνεται με την πρώτη, μιας και δεν ευνοεί και ο χαμηλότονος τρόπος με τον οποίο αποδίδει τα κομμάτια τους. Υπήρξαν, όμως, στιγμές, όπως στο εντέκατο κομμάτι, στο οποίο, απλώς μείναμε έκπληκτοι με τις φωνητικές της ικανότητες και πιστεύω πως θα μπορούσε να τις αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο σε μελλοντικούς δίσκους.

Λίγο πριν το τέλος, μας ενημέρωσε πως το επόμενο κομμάτι, θα ήταν το τελευταίο τους. Ακολούθησε ένα πολύ ωραίο, μουσικά computer based, χορευτικό κομμάτι, στο τέλος του οποίου, ο κόσμος άρχισε να χειροκροτά και αναφωνεί, εκείνοι να χαίρονται για τον ενθουσιασμό του και να λένε πως εντάξει, θα έπαιζαν ακόμα ένα, προχωρώντας, έτσι, σε ένα άτυπο encore, αφού το έκαναν χωρίς να κατέβουν και να ανέβουν ξανά στη σκηνή. Το τέλος, αναπόφευκτα έφτασε στις 23:25, μετά από μία ώρα και δεκατρία κομμάτια ακριβώς. Ούτε πως καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα, βλέποντας τους. Μας ευχαρίστησαν θερμά, κατέβηκαν από τη σκηνή, οδηγήθηκαν στα καμαρίνια και μόλις ανέβηκαν ξανά, πολύ θερμοί και φιλικοί, δέχτηκαν τις ευχαριστίες του κόσμου, συνομίλησαν και φωτογραφήθηκαν με ευχαρίστηση μαζί του. Μια σπάνια και πολύ όμορφη εικόνα, αυτή των καλλιτεχνών που χωρίς να είναι σνομπ και ψηλομύτες, είναι κοντά στο κοινό τους.

Μια συνολικά πολύ όμορφη βραδιά, προσεγμένη σε όλα τα επίπεδα, έφτασε στο τέλος της, σε λογική ώρα, με τον κόσμο να μπορεί να επιστρέψει σπίτι του και χωρίς παράπονα από κανέναν, από τα περίπου διακόσια άτομα που είχαν καταφτάσει στον χώρο. Υπάρχουν, βλέπετε, κι αυτές οι ξένες μπάντες, που έχουν ένα τέτοιο κοινό, αριθμητικά μιλώντας, στη χώρα μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως το ελληνικό κοινό, πρέπει να αγνοείται, επειδή αλλού, είναι μεγαλύτερο. Θέλω να πω πως συγχαίρω διοργανώσεις που τολμούν και φέρνουν και τέτοιους καλλιτέχνες που δεν θα γεμίσουν στάδια πχ, αλλά ένας μικρός πυρήνας κοινού, πάντα θα υπάρχει. Οπότε, συγχαίρω και το αγαπημένο Plissken, που για άλλη μια φορά, τόλμησε και έκανε τη διαφορά, φέρνοντάς μας τους Tempers (τους οποίους, ελπίζουμε να ξαναδούμε), σε μια άψογη διοργάνωση. Να συνεχίσουν έτσι, εύχομαι!

 

 

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Νίκος Γαλανός

 

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης
Οι Molchat Doma, για πρώτη φορά, ζωντανά στην Αθήνα!
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, νέες μπάντες της post punk, οι Molcath...
Read More
0 replies on “Ανταπόκριση: Tempers, Vassilina @ Death Disco – Πέμπτη 24/11/2022”