Ανταπόκριση: Summer Nostos Festival 2019 – Soap & Skin (24/06/2019) [Κανάλι], Low (27/06/2019) [Ξέφωτο], Lisa Hannigan & Stargaze band (30/06/2019) [Εθνική Λυρική Σκηνή] @ Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Τελευταία συναυλιακή ανταπόκριση για αυτή τη σεζόν, από μένα και δε θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο από μια αναφορά (και όχι μια τυπική ανταπόκριση), στις ωραίες βραδιές που ζήσαμε στο ΚΠΙΣΝ, στα τέλη αυτού του Ιουνίου. Για 5η χρονιά και για οχτώ ολόκληρες μέρες, διοργανώθηκε από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το Summer Nostos Festival, tτο οποίο, χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου, από το Ίδρυμα, επιτρέποντας, έτσι, την ελεύθερη είσοδο στο κοινό και δίνοντάς του τη δυνατότητα να παρακολουθήσει ζωντανά, πολλούς αγαπημένους, Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Οι συναυλίες, ήταν μέρος των πολλών και διαφόρων δράσεων που διοργανώθηκαν στα πλαίσια του φεστιβάλ, το οποίο και τίμησαν χιλιάδες κόσμου. Εγώ, παρευρέθηκα για σε τρεις συναυλίες, και ήθελα να γράψω δυο λόγια για αυτές, αφενός επειδή είχαν να κάνουν με αγαπημένους καλλιτέχνες, αφετέρου, επειδή δεν καλύφθηκαν από άλλα sites (αν όχι καθόλου, τουλάχιστον όχι επαρκώς), από τη μια λόγω των ημερομηνιών του φεστιβάλ, το οποίο συνέπεσε με πολλά άλλα, μεγάλα φεστιβάλ, αλλά και αρκετές μεμονωμένες συναυλίες, από την άλλη, λόγω του δωρεάν χαρακτήρα του. Πάμε, λοιπόν, να δούμε πιο αναλυτικά, πως έγιναν τα πράγματα, τις τρεις μέρες (τη δεύτερη, την Πέμπτη και την όγδοη), κατά τις οποίες, είχα τη χαρά να βρεθώ στο υπέροχο πάρκο του Νιάρχου.

Η πρώτη μέρα, στην οποία και ήθελα να πάω, η οποία και ήταν η δεύτερη του φεστιβάλ, ήταν η 24η Ιουνίου, ημέρα Δευτέρα, στη συναυλία της Soap & Skin, στο Κανάλι. Την υπέροχη Soap & Skin, μού την έμαθε μια φίλη μου, στο Λύκειο, κάπου στα τέλη του 2012, λίγο μετά δηλαδή, από την μία και μοναδική εμφάνιση της S & S στην Αθήνα, τη συναυλία που έδωσε (ούσα 22 χρονών, τότε), στο Gagarin, τον Οκτώβριο του 2012. Να θυμίσουμε, πως η εξ Αυστρίας, Anna Plaschg, όπως είναι και το πραγματικό της όνομα, πίσω από το καλλιτεχνικό Soap & Skin, ξεκίνησε την καριέρα της από τα 16 της (έχοντας μουσικές σπουδές από μικρή), ενώ κυκλοφόρησε το πρώτο της ep, στα 18 της χρόνια (το 2008), και τον πρώτο της δίσκο, στα 19 της (2009), μαζί με ένα ακόμα ep. Το 2012, στα 22 της, κυκλοφόρησε ο δεύτερος, με την περιοδεία του οποίου, είχε έρθει και στη χώρα μας. Ακολούθησε ένα ep, το 2013 και έκτοτε, δεν ξανακούσαμε τίποτα. Η Anna, αποσύρθηκε καλλιτεχνικά για 5,5 χρόνια, για να επιστρέψει πέρυσι, στα τέλη του καλοκαιριού, με τον εξαιρετικό, νέο, τρίτο δίσκο της, ο οποίος, ευτυχώς, την έφερε ξανά από τα μέρη μας.

Η συναυλία της, διοργανώθηκε στο Κανάλι (το κανάλι νερού, δηλαδή), με τη σκηνή της, μέσα στο νερό, και τους θεατές, να κάθονται στα σκαλάκια, έμπροσθεν αυτής. Ξεκίνησε στις 20:30 ακριβώς, όπως αναφερόταν και στο πρόγραμμα. Λιγότερα από 200 άτομα, την παρακολούθησαν (και ήταν κρίμα), ενώ πολύ περνούσαν, μαγεύονταν και παρέμεναν στον χώρο. Αυτή τη φορά, η Anna δεν ήρθε μόνη της, ούτε στη σκηνή εμφανίστηκε μόνο αυτή και το πιάνο της (αν και ήταν κι αυτό εκεί, κι εκείνη, το τίμησε ουκ ολίγες φορές), αλλά με επταμελή ορχήστρα, την οποία αποτελούσαν κρουστά, πνευστά, έγχορδα και πλήκτρα! Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχαν ετοιμάσει για εμάς, ένα υπέροχο setlist 19 τραγουδιών, το οποίο, έριχνε, φυσικά, το βάρος του, στον τελευταίο δίσκο, αλλά άγγιζε και τους δύο προηγούμενους, ενώ ακούσαμε και διάφορα covers γνωστών καλλιτεχνών, όπως Lana Del Rey, Apparat, The Velvet Underground, Desireless κ.ά.

Μετά από 17 τραγούδια, τα οποία εκτελέστηκαν παραδειγματικά και με άψογο ήχο, ξεκινώντας με τον ουρανό, ακόμα, φωτεινό, και τελειώνοντας, με το σκοτάδι να μάς έχει καλύψει, αποχώρησαν από τη σκηνή, για να επιστρέψουν υπό τα χειροκροτήματα το κόσμου για το encore. Αφού έπαιξαν ένα κομμάτι, η μπάντα αποχώρησε, και στη σκηνή έμεινε η Anna, με έναν ακόμα, ο οποίος, ανέλαβε τη θέση που τόση ώρα, εκείνη κρατούσε, στο πιάνο. Αυτά, για να μας παίξουν το τελευταίο κομμάτι, μια πανέμορφη διασκευή του ‘What A Wonderful World’, του Louis Armstrong, με την Anna, στην άκρη της σκηνής, στα γόνατα, να αγγίζει τη γη, το νερό, τον κόσμο, ούσα σε επαφή με την καρδιά αυτού, τραγουδώντας και συγκινώντας μας βαθιά. Το τέλος, έφτασε γύρω στις δέκα, με την υπόκλιση της οκτάδας και το θερμό χειροκρότημα του κοινού.

Η δεύτερη μέρα που επισκέφθηκα το πάρκο, η οποία ήταν και η πέμπτη μέρα του φεστιβάλ, ήταν η 27η Ιουνίου, ημέρα Πέμπτη, στη συναυλία των Low, αυτή τη φορά, στη μεγαλύτερη σκηνή, στο Ξέφωτο. Τους Low, τους έμαθα και τους αγάπησα κάπου στο 2013. Και πώς να μην τους αγαπήσεις, τόσο φοβεροί που είναι και με τέτοια μεγάλη και σημαντική ιστορία που έχουν! Ας μην ξεχνάμε, πως ξεκίνησαν το 1993, κλείνουν, δηλαδή, τα 26 τους χρόνια, φέτος, και τι χρόνια, παραγωγικότατα, αφού μέσα σε αυτά, κυκλοφόρησαν 12 δίσκους, 10 eps, και πόσα επτάιντσα, δωδεκάιντσα και singles. Το ζεύγος Parker, μαζί με το τρίτο τους μέλος, μας τίμησαν για δεύτερη φορά, τώρα, στα 26 τους χρόνια, αφού ας μην ξεχνάμε, πως μας είχαν επισκεφθεί και πριν 4,5 χρόνια, τον Ιανουάριο του 2015, στο Fuzz – η πρώτη τους φορά στην Αθήνα, στα 22 τους, τότε, χρόνια. Βέβαια, επειδή τότε, είχε τύχει, η συναυλία, να γίνει μέρα με άλλες μεγάλες, και μια μέρα πριν τις εθνικές εκλογές, δυστυχώς η προσέλευση, ήταν πολύ μικρή, πράγμα που με έκανε να φοβηθώ πως δε θα βρισκόταν ξανά, διοργανωτής που να τολμήσει να τους φέρει, μετά από τότε (δε σχολιάζω καν, το γιατί για δυο δεκαετίες, δεν είχε βρεθεί κανείς να τους φέρει) και μάλλον, είχα πέσει μέσα, αφού έκτοτε, περιόδευσαν στην Ευρώπη, αλλά και σε χώρες κοντινές μας, τουλάχιστον άλλες δυο φορές, μέσα σε αυτά τα χρόνια, αλλά κανείς δε βρέθηκε να τους φέρει, μέχρι που τώρα, επιτέλους, το Ίδρυμα Νιάρχος, μάς έκανε αυτή τη μεγάλη τιμή, αυτό το τεράστιο δώρο, και ο κόσμος, ευχαριστώντας το, γέμισε το χώρο από νωρίς.

Έτσι, λοιπόν, στις 22:00 ακριβώς, υποδεχτήκαμε υπό χαμό χειροκροτημάτων, τους τεράστιους Low, στη μεγάλη σκηνή του πάρκου, στο ξέφωτο, με εκείνους, να εμφανίζονται αεράτοι, κεφάτοι και χαμογελαστοί, υπό χαμό χειροκροτημάτων και να παίρνουν τις θέσεις τους στη σκηνή: ο Alan Sparhawk, αριστερά, πίσω από το μικρόφωνο, με την κιθάρα του, στο κέντρο, η σύζυγός του, Mimi Parker, πίσω κι αυτή, από ένα μικρόφωνο και τα τύμπανά της, και στα δεξιά, ο Steve Garrington (ο εδώ και έντεκα χρόνια, μπασίστας τους), με το μπάσο του. Ξεκίνησαν δυναμικά το σετ τους, γύρω στις 22:10. Μαζί με αυτό, ξεκίνησε και η προβολή βίντεο και visuals, στην οθόνη, όπισθέν τους. Είχαν ετοιμάσει για εμάς, ένα πολύ ωραίο setlist, το οποίο περιλάμβανε περάσματα από διάφορους δισκογραφικούς σταθμούς της καριέρας τους, ρίχνοντας, όμως, το βάρος τους, όπως είναι λογικό, στον τελευταίο, περυσινό τους δίσκο, με τίτλο ‘Double Negative’, ο οποίος ήταν και αυτός, πού ύστερα από τόσα χρόνια πορείας, τους χάρισε μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα (καθώς, η μπάντα, δεν ήταν μόνο στην Ελλάδα, underrated, αλλά διεθνώς), κάτι που συνέβη με τους επιτυχημένους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς, που αυτός ο δίσκος διαθέτει, καθώς και το οξύ, πολιτικό του πνεύμα. Είναι, βέβαια, γνωστό, πως οι Low, πάντα πειραματίζονταν, απλώς τώρα, έκαναν αρκετά βήματα μπροστά, με αυτόν τον δίσκο – και γενικά, στη σύγχρονη indie μουσική, αλλά και ειδικά, στα πλαίσια της δικής τους. Έτσι, λοιπόν, εκτός από την ευκαιρία ακρόασης κομματιών του τελευταίου δίσκου (ας μην ξεχνάμε πως η επίσκεψή τους, αποτελεί μέρος της περιοδείας προώθησής του), είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και κορυφαία, παλιότερά τους κομμάτια, όπως, ας πούμε, το μοναδικό ‘Do You Know How To Waltz?’. Μπορεί, βέβαια, να μην έπαιξαν πχ το αγαπημένο μου, και το πρώτο κομμάτι που άκουσα από αυτούς, προ εξαετίας (ίσως και το πιο γνωστό τους), το φοβερό ‘Lullaby’, αλλά δεν παραπονιόμαστε, αφενός επειδή το είχαν παίξει την προηγούμενη φορά, αφετέρου επειδή η όλη εμπειρία, ήταν συγκλονιστική, για να κολλήσουμε σε λεπτομέρειες του setlist.

Ο ήχος ήταν εξαιρετικός, πράγμα που βοήθησε στο να ακουστούν οι συνταρακτικές φωνές του Alan και της Mimi, οι οποίες μας νάρκωσαν, μάς έκαναν ξανά, να ναρκωθούμε, να ταξιδέψουμε, να βυθιστούμε, να ανατριχιάσουμε. Αριστερά και δεξιά της σκηνής, μεγάλες οθόνες, πρόβαλλαν τα τεκταινόμενα της σκηνής, όπως γίνεται και στα μεγάλα φεστιβάλ, για να βλέπουν και οι πιο πίσω, αφού αρκετός κόσμος είχε κατακλύσει το πάρκο για τη συναυλία. Από αυτό, δεν έλειψαν οι ενθουσιώδεις εκφράσεις αγάπης προς τη μπάντα, η οποία, χαμογελαστή και ταπεινή, τις αποδεχόταν και ανταπέδιδε. Είχαν τα κέφια τους και αυτό φαινόταν. Μπορεί, γενικώς, πολλά τραγούδια τους να είναι ‘αργών ταχυτήτων’, αλλά το αν υπάρχει διάθεση από τη μπάντα, όταν τα παίζει, φαίνεται, και αυτή τη φορά, η μπάντα είχε, καταπλήσσοντάς μας όλους. Και μπορεί, για άγνωστο λόγο, να έπαιξαν ένα σετ μικρότερης διάρκειας από αυτό που έπαιξαν σε άλλες χώρες, στο διάστημα αυτής της περιοδείας (μία ώρα και πέντε με δέκα λεπτά έναντι μίας ώρας και τριάντα με τριάντα πέντε λεπτών), αλλά αυτό, δε φάνηκε να ενοχλεί κανέναν, παρ’ όλο που σίγουρα, όλοι θα ήθελαν περισσότερο χρόνο. Τα φώτα, ήταν πραγματικά εξαιρετικά, δίνοντας στη συναυλία, μια πολυποίκιλη, χρωματικά, εμφάνιση γιορτής, συνοδεύοντας άψογα το ράθυμο, κινησιολογικά, show των Low. Ύστερα από μία ώρα συνεχούς ροής, οι Low αποχώρησαν, για να επανέλθουν μετ’ επευφημιών για το encore, με δύο ακόμα κομμάτια, οπότε και αποχώρησαν οριστικά, αφήνοντάς μας με ανοιχτό το στόμα και με την ελπίδα, να επιστρέψουν σύντομα στην Αθήνα!

Η τρίτη μέρα μου στο πάρκο, ήταν η όγδοη και τελευταία του φεστιβάλ, η 30η Ιουνίου, ημέρα Κυριακή, οπότε και θα εμφανιζόταν, στα πλαίσια του Summer Nostos Festival, η Lisa Hannigan, μαζί με τη μπάντα Stargaze, για πρώτη φορά στην Ελλάδα! Παραδόξως, και για άγνωστο λόγο (αν και υποθέτω πως αυτό έγινε επειδή η μπάντα ήταν 13μελής), η συναυλία δεν πραγματοποιήθηκε σε κάποιον εξωτερικό χώρο του ιδρύματος, αλλά στη μεγάλη αίθουσα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ‘Σταύρος Νιάρχος’, στο εσωτερικό του κτηρίου (εκεί που είδαμε πχ και τον Μάιο, τον Ólafur Arnalds). Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η Εθνική Λυρική Σκηνή, η οποία φέτος, γιορτάζει τα 80 της χρόνια, μεταφέρθηκε από το Θέατρο Ολυμπία της Ακαδημίας, στο υπερσύγχρονο κτήριο του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου (με δική του χρηματοδότηση), προ τριετίας, και το αποτέλεσμα, είναι μια τεράστια αίθουσα πολυτέλειας και χλιδής, ικανή να στεγάσει κάθε συναυλία, όπως έκανε και τώρα, με τα 14 άτομα πάνω στη σκηνή. Έτσι, λοιπόν, είχαμε πάρει τις θέσεις μας, στις 20:00, της τελευταίας Κυριακής του Ιουνίου, σε μία, δυστυχώς, λιγότερο κι από μισογεμάτη, αίθουσα, περιμένοντας την εμφάνιση της 39χρονης Ιρλανδής Lisa, για πρώτη φορά στη χώρα μας. Εδώ, να πούμε και μερικά πράγματα για τη δεσποινίς Hannigan. Το πλήρες όνομά της, είναι Lisa Margaret Hannigan, και γεννήθηκε στην Ιρλανδία, το 1981. Είναι μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και φωνητική ηθοποιός. Σπούδαζε Ιστορία της Τέχνης, όταν το 2001, συνάντησε τον Damien Rice, σε μια συναυλία, ο οποίος και την έπεισε να τραγουδήσει στον επόμενο δίσκο του. Αυτή συμφώνησε, έγινε μέλος της μπάντας του, έκανε βοηθητικά φωνητικά και κατά καιρούς, έπαιζε κιθάρα, μπάσο ή και τύμπανα. Το 2007, επέστρεψε στην Ιρλανδία, αποφασισμένη να κάνει solo καριέρα, πράγμα που έκανε, και μάλιστα με επιτυχία. Ξεκίνησε με μερικά covers, ενώ ο πρώτος της δίσκος, κυκλοφόρησε το 2008, ο δεύτερος το 2011 και ο τρίτος, το 2016. Από το 2004, επί της εποχής του D.R., συμμετέχει σε soundtrack ταινιών, είτε τότε, με ντουέτο, είτε με δικά της κομμάτια, είτε με φωνητικές συμμετοχές ή covers, ενώ έχει δώσει τη φωνή της και σε κινούμενα σχέδια. Φέτος τον Μάιο, κυκλοφόρησε έναν live δίσκο, από συναυλία της στην Ιρλανδία, μαζί με τη μπάντα Stargaze, με την οποία, επισκέφθηκε κι εμάς.

Έτσι, λοιπόν, γύρω στις 20:10, ολόκληρη η μπάντα, μαζί με τη Lisa, εμφανίστηκε χαρούμενη στη σκηνή, και πήρε τις θέσεις της: η Lisa Μπροστά, στο κέντρο, και γύρω της, όλη η ορχήστρα, μοιρασμένη σε έγχορδα, πνευστά, κρουστά και πλήκτρα. Στη μιάμιση ώρα που βρέθηκαν επάνω στη σκηνή, έπαιξαν 15 τραγούδια, βασισμένα σε μια setlist που περιλάμβανε τραγούδια και από τους τρεις δίσκους της, με το κοινό να τα αγκαλιάζει, όπως και την ίδια, η οποία είχε μια εξαιρετική επικοινωνία μαζί του και δεν έπαυσε στιγμή να δείχνει τον ενθουσιασμό της που έπαιζε στην Ελλάδα, ενώ συχνά προλόγιζε και τα τραγούδια ή αστειευόταν, σε σχέση με αυτά (όπως με το ‘Snow’, για το οποίο είπε: ‘τώρα θα παίξουμε ένα κομμάτι, το οποίο δεν ταιριάζει για τέλη Ιουνίου, στην Ελλάδα, αφού «Χιόνι», είναι ο τίτλος του’). Ο ήχος ήταν εξαιρετικός, και τα φώτα ανοιχτόχρωμα και ζεστά, βοηθώντας, έτσι, να επιτευχθεί συνολικά το ζεστό, ατμοσφαιρικό και παρεΐστικο κλίμα που δημιουργούν τα τραγούδια της Lisa, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη φωνή της, η οποία, άλλωστε, την έχει φέρει πολλές φορές υποψήφια, αλλά και νικήτρια διάφορων διεθνών βραβείων.

Ύστερα από μία ώρα και ένα τέταρτο, που πραγματικά, δεν καταλάβαμε καθόλου πως πέρασε, έφτασε το τέλος, γύρω στις 21:25, με ολόκληρη την αίθουσα (την οποία, η Lisa, κοιτούσε έκπληκτη, μην έχοντας καταλάβει, ως τότε, λόγω του φωτός που έπεφτε πάνω της, πόσο μεγάλη ήταν και πως άτομα βρίσκονταν σε κάθε όροφό της), να την χειροκροτεί όρθιο, κι εκείνη, όπως και η μπάντα, να είναι εμφανέστατα συγκινημένες. Αποχώρησαν, έχοντάς μας αφήσει ένα αίσθημα ζεστασιάς, χαράς και πληρότητάς, για αυτό κι εγώ θα πω, πως ελπίζω να την ξαναδούμε σύντομα, ακόμα και μόνη της, σε ένα ακουστικό show – είμαι σίγουρος, πως κι έτσι, θα είναι υπέροχη. Το καλύτερο κλείσιμο για το φεστιβάλ. Και μπορεί να ήταν τέλη Ιουνίου, και εμείς, σε εσωτερικό χώρο, αλλά καθόλου κακό δεν ήταν. Ο κλιματισμός, σε έκανε να ξεχνάς πως έξω, έσκαγε ο τζίτζικας, ενώ η υπέροχη μουσική, συνδαύλισε το γεγονός αυτό, το ότι το μυαλό μας, δηλαδή, μόνο στη θερμοκρασία, δεν ήταν, αλλά στα όσα καταπληκτικά, γίνονταν επί σκηνής.

Έτσι, το Summer Nostos Festival 2019, έφτασε στο τέλος του, για άλλη μια χρονιά. Μπορεί να μην ήμουν εκεί όλες τις μέρες, όλες τις ώρες, σε όλες τις συναυλίες και σε όλες τις δράσεις, αλλά στις τρεις που πήγα, ήταν πανέμορφα, με φοβερούς  καλλιτέχνες, που χρόνια περιμέναμε να έρθουν στην Ελλάδα, οπότε, το λιγότερο που έχω να πω, προς το Ίδρυμα Νιάρχος, είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ. Για τους καλλιτέχνες, τις άψογες διοργανώσεις, τις τεχνικές υποδομές, τη δωρεάν προσφορά τους. Για τα πάντα. Για την ιδιωτική πρωτοβουλία συνολικά, εξαιτίας της οποίας, έγιναν και γίνονται τόσα πράγματα, που διαφορετικά, δε θα υπήρχαν ούτε σαν σκέψη. Ευχαριστώ σαν θεατής, σαν πολίτης, μα ευχαριστούμε και σαν πόλη, σαν κράτος. Ελπίζουμε να υπάρχει και συνέχεια και όλοι εμείς, θα είμαστε εκεί, να συνεχίζουμε να στηρίζουμε, αν εκτιμούμε και να αγαπάμε. Ευχαριστούμε. (σ.σ.: και ελπίζω του χρόνου, να μας φέρουν, επιτέλους, και την αγαπημένη Amy MacDonald, για πρώτη φορά – δεν αποθέτω σε κανέναν άλλον, πια, τις ελπίδες μου).

SETLISTS:

(and more)

SOAP & SKIN:

1) This Day

2) Athom

3) Creep

4) Foot Chamber

5) Cynthia

6) Wonder

7) Voyage, Voyage

8) Safe With Me

9) Pray

10) Vater

11) Italy

12) Heal

13) Goodbye

14) Surrounded

15) Me And The Devil

16) Mawal Jamar

17) Gods And Mosters

18) Pale Blue Eyes

19) What A Wonderful World

_

LOW:

1) Quorum

2) Always Up

3) No Comprende

4) Plastic Cup

5) Holy Ghost

6) Do You Know How To Waltz?

7) Lazy

8) Always Trying To Work It Out

9) Especially Me

10) Fly

11) Disarray

_

LISA HANNIGAN & STARGAZE BAND:

1) Ora

2) Praying For The Dying

3) Little Bird

4) Snow

5) Undertow

6) Bookmark

7) Anahorisi

8) Nowhere To Go

9) Lo

10) Swan

11) We The Drowned

12) Lille

13) A Sail

14) Barton

15) Fall

_

*

Για το sinavlia.gr, κείμενο και φωτογραφίες, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Harakiri For The Sky, Allochiria & Message In A Cloud @ Temple – Σάββατο 13/04/2019

Τρία χρόνια πέρασαν από την πρώτη επίσκεψη των τρομερών Harakiri For The...
Read More