by Πάνος Σταυρουλάκης
Παρασκευή βράδυ, με χειμωνιάτικο καιρό, δυνατό κρύο και τη βροχή να έχει σταματήσει μόλις λίγο νωρίτερα, κατηφορίσαμε προς του Ψυρρή και πιο συγκεκριμένα, στο αγαπημένο μας μικρό στέκι, το Death Disco. Η είδηση ότι οι Ουκρανοί Somali Yacht Club θα έρχονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, είχε ξετινάξει την προπώληση και είχε κάνει το κοινό να περιμένει με ανυπομονησία για την τελευταία αυτή Παρασκευή του Σεπτέμβρη.
Με τις πόρτες να ανοίγουν στις 20:30 και τον κάμποσο κόσμο που περίμενε έξω, να εισέρχεται μέσα πέρασε μόνο ένα τεταρτάκι, το οποίο ήταν αρκετό για να ανέβει στη σκηνή, η πρώτη μπάντα της βραδιάς, η οποία ήταν οι Straytones, μία επίσης ουκρανική μπάντα, που περιοδεύει μαζί με τους Somali Yacht Club σε επιλεγμένους σταθμούς της φετινής περιοδείας τους ανά την Ευρώπη.
Το τρίο αυτό, ενώ διαφέρει ανά σημεία, μουσικά, από τους SYC, κινείται σε γενικώς, παρόμοια επίπεδα, σε αυτά του εναλλακτικού ροκ, θα λέγαμε με δυο λόγια. Από κει και πέρα, προσεγγίζει το garage και το psychedelic rock, αγγίζοντας τα επιτυχώς και κινούμενο άνετα ανάμεσά τους. Αν ξαφνικά παύαμε να ξέρουμε τον χρόνο στον οποίο βρισκόμαστε, ενώ το βλέπαμε live, θα πιστεύαμε πως η χρονολογία είναι κάπου στα τέλη ‘60s / αρχές 70s. H μουσική των Straytones, χωράει πάμπολλες αναφορές από τη σκηνή εκείνων των εποχών, οπότε είναι φυσικό να μας παραπέμπει στο τότε. Η διαφορά, όμως, είναι ότι ο ήχος της είναι φρέσκος και πρωτότυπος, δεν καταβαραθρώνεται, δηλαδή μέσα στον νόστο περασμένων εποχών, χωρίς τίποτα νέο να έχει να προσθέσει. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού είναι εμφανή και διάφορα άλλα επιπρόσθετα μουσικά στοιχεία, από shoegaze έως blues, στον ήχο τους, ενώ όλα αυτά, ενισχύονται από τη μεγάλη τους διάθεση επί σκηνής. Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής της μπάντας, με αμφίεση που παραπέμπει ευθέως στα περασμένα, όπως είπαμε, αλώνιζε τη σκηνή, χοροπηδούσε και χαμογελούσε συνέχεια. Η ντράμερ (ναι, ‘η’ ! έχουμε δει κι άλλες φορές στο παρελθόν θηλυκή παρουσία στα ντάμας, αλλά σίγουρα, δεν είναι κάτι που συναντάς κάθε μέρα, οπότε, είναι ένα σοβαρό γεγονός, εν πρώτοις, το οποίο γίνεται σοβαρότερο, εν δευτέροις, όταν διαπιστώνεις πόσο καλά ανταπεξέρχεται στις απαιτήσεις της θέσης της στο σχήμα και αναρωτιέσαι, γιατί αποτελεί ακόμα μία ανδροκρατούμενη θέση και πότε θα ανοίξει ακόμα περισσότερο, ώστε να απολαύσουμε κι άλλες άξιες ντράμερς!), τα έδινε όλα στα τύμπανα, αλλά συμμετείχε και με κάποια πίσω φωνητικά, ενώ ο μπασίστας, στην άλλη άκρη, ήταν χαμογελαστός και ντροπαλός, χωρίς όμως, αυτό, να τον κρατάει σε τίποτα πίσω, από το να συμπληρώνει αρμονικά τις ψυχεδελικές μελωδίες τους και το σχήμα, να απογειώνεται.
Η μπάντα, σε μεγάλη επικοινωνία με το κοινό, αφού ο τραγουδιστής, μέσα στη χαρά, ευχαριστούσε συνεχώς το κοινό, του απηύθυνε τον λόγο και τους προκαλούσε στο ντελίριο του ήχου τους. Εδώ, να πούμε πως οι Straytones, αποτελούνται από τέσσερα μέλη – στις ηχογραφήσεις τους, τουλάχιστον, ασχέτως αν στο τουρ, είναι τα τρία. Έχουν βγάλει ένα ep πριν έξι χρόνια και τον πρώτο τους, ολοκληρωμένο δίσκο, πριν ενάμιση χρόνο – από αυτόν, έπαιξαν δυο κομμάτια, μαζί με άλλα πέντε, ολοκαίνουργια και ακυκλοφόρητα, παραμένοντας στη σκηνή για ένα μισάωρο. Σε κάποια φάση, ο τραγουδιστής ρώτησε το κοινό, αν τους είχαν ξανακούσει ως όνομα μπάντας, πριν τη συναυλία και την ανακοίνωση συμμετοχής τους σε αυτή. Σιγή ιχθύος, ακολούθησε από πλευράς κοινού, εκείνος γέλασε και είπε: ‘Τώρα, όμως, ξέρετε!’. Και έχει δίκιο ξέρουμε και αξίζει να ξέρουμε και να μην ξεχάσουμε, γιατί αυτή η μπάντα, σίγουρα αξίζει μια θέση στο πεδίο των αξιομνημόνευτων, και εκείνων που θα θέλαμε να ξαναδούμε!
Δεν πέρασε πολλή ώρα, μέχρι να ανέβει η δεύτερη μπάντα της βραδιάς, στη σκηνή. Αυτή, ήταν οι Πατρινοί Fuel Eater, οι οποίοι συνόδευσαν τις άλλες δύο, τις προηγούμενες ημέρες, και στο λάιβ τους στην πόλη τους, στην Πάτρα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα, μάλιστα, είναι συχνοί επισκέπτες, ούτως ή άλλως, αν κρίνω από τις φορές που έχω δει το όνομα τους σε επερχόμενα λάιβ, με άλλες, εγχώριες μπάντες. Oι Fuel Eater, ανήκουν, από μουσικής άποψης, στους χώρους της heavy / stoner rock. Προσωπικά, οφείλω να πω πως καλώς η κακώς, αυτά τα είδη, δεν είναι στα ακούσματα μου, ούτε στα άμεσα, ούτε στα επόμενα (δηλαδή, δεν είναι η μουσική που ακούω μόνος μου, κανονικά, και γουστάρω, ούτε εκείνη που μπορεί να μην κάθομαι αν την ακούω ολημερίς, αλλά αν βρεθώ κάπου θα την ακούσω ευχάριστα, ενώ θα είμαι ανοιχτός στο να μάθω σχετικά πράγματα). Αυτό, φυσικά, δεν έχει τίποτα να κάνει με τη μπάντα ή την απόδοσή της, την Παρασκευή το βράδυ, απλώς το αναφέρω, επειδή επεξηγεί τον λόγο που ίσως δε θα μπορέσω να γίνω τόσο αναλυτικός.
Η τετράδα από την Πάτρα, ανέβηκε όταν ο κόσμος, είχε αρχίσει να πληθαίνει. Στην ουσία, δεν ανέβηκε απλώς στη σκηνή, αλλά την κατέλαβε, στη συνέχεια. Είναι από τις ογκώδεις μπάντες, που είτε σου αρέσει η μουσική τους, είτε όχι (όπως εμένα), δε μπορείς να μην παραδεχτείς ότι αυτό που κάνουν, το κάνουν καλά. Η διάθεσή τους είναι απίστευτη και έχουν σκοπό να τραβήξουν το βλέμμα σου, επάνω τους. Ο ήχος τους ήταν καλός, γεγονός που κατ’ εμέ, ήταν σημαντικό, αφού από ότι διαπίστωσα, ο frontman της μπάντας, έχει μια πολύ ιδιαίτερη φωνή – την οποία, μπορεί άριστα να χρησιμοποιήσει, τροποποιήσει, ανεβοκατεβάσει κ.ο.κ., αναλόγως το τι θέλει να πετύχει τραγουδιστικά – και θα ήταν κρίμα να χανόταν. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα λίγο πιο κάτω τη συνολική ένταση του ήχου, η οποία, θεωρώ, ότι ήταν πολύ δυνατή, για έναν τόσο μικρό χώρο. Ο δικός τους ήχος, τώρα, η μουσική τους, δηλαδή, ήταν κι αυτή ογκώδης, δε σε άφηνε να αφαιρεθείς. Οι συνθέσεις τους, είναι καλοδουλεμένες και επίσης μεγάλης διάρκειας. Έχοντας κυκλοφορήσει ήδη, δύο ολοκληρωμένους δίσκους, το σαραντάλεπτο σετ τους, μοιράστηκε ανάμεσα και στους δύο. Όταν, μάλιστα, πριν το τελευταίο κομμάτι, το κοινό ερωτήθηκε αν θέλει κι άλλο, οι ζητωκραυγές, επιβεβαίωσαν τη θέλησή του. Θεωρώ πως για το κοινό, ή εμφάνιση των Fuel Eater, ήταν απολαυστική, και ξέρετε, αυτό είναι που μετράει τελικά. Η μπάντα, έκανε μια θριαμβευτική εμφάνιση – πόσο μάλλον, αν σκεφτεί κανείς πως ήταν support, έτσι; Οι fans του είδους, σίγουρα θα τους ξαναδούν στα μέρη μας, αργά ή γρήγορα, υποθέτω… Μέχρι τότε, ας συνεχίσουν αυτό που κάνουν, όπως το κάνουν, αφού όλα δείχνουν πως το κάνουν καλά.
Ένα τέταρτο πριν τις 23:00, και επιτέλους, η ώρα για τους Somali Yacht Club, είχε φτάσει. Καθώς έστηναν τον εξοπλισμό τους, ο χώρος είχε ήδη γεμίσει. Όταν η πρώτη νότα τους, ακούστηκε, το κοινό άρχισε τις επευφημίες ήδη. Το τρίο, μάλλον δεν περίμενε τέτοια θερμή υποδοχή, και έδειχνε αρχικά, αμήχανο, κάτι το οποίο ξεπεράστηκε, στη συνέχεια, ΄μόλις αφοσιώθηκαν στα κομμάτια τους. Με μια απίστευτη δυναμική, ξεκίνησαν να παίζουν, γεγονός που προκάλεσε εντύπως, όχι επειδή δεν το περιμέναμε, αλλά επειδή τα κομμάτια, στη studio εκδοχή τους, δεν έχουν τόση ένταση. Αυτό, φυσικά, αναφέρεται για καλό, αφού δεν είναι πολλές οι μπάντες που φτάνουν να παίζουν ζωντανά στο ίδιο επίπεδο με εκείνο της ηχογράφησης, το υλικό τους, πόσο μάλλον, σε καλύτερο!
Όπως είχαμε αναφέρει και στο αφιέρωμα, τα κομμάτια των Somali Yacht Club, είναι μεγάλης διάρκειας, και όχι τυχαία, αφού όσο η σύνθεση του κάθε κομματιού, ξετυλίγεται, ο ακροατής παρατηρείς, πως έχει πολλά να δώσει, δεν αποτελείται, δηλαδή από ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο αυτές οι μεγάλες διάρκειες, ‘έπιασαν τόπο’, στο λάιβ της παρασκευής. Όχι επειδή από τεχνικής πλευράς δεν αποδόθηκαν καλά, αλλά όταν έχεις έναν σχεδόν sold out χώρο, με μεγάλη μερίδα του κοινού, όπως συμβαίνει ακριβώς σε όλες τις συναυλίες, να μην έχει λόγο να βρίσκεται εκεί, τέτοιες μουσικές, με πολύπλοκες μελωδίες και με χρήσης φωνητικών στο ¼ της συνολικής διάρκειας των κομματιών, χάνονται μέσα στον χώρο, στις ομιλίες, και στον χαβαλές. Θα μου πεις, δεν ευθύνεται η μπάντα για αυτό, όμως, και θα έχεις δίκιο, δεν την κατηγορώ για κάτι. Αντιθέτως, εκείνη, εκτέλεσε πάρα πολύ καλά το σετ της, παρά τα κάποια μικρά λαθάκια, που δεν έγιναν και ιδιαίτερα αντιληπτά. Επιπλέον, στην αρχή, τα φωνητικά ήταν λίγο χαμηλά, κάτι όμως που διορθώθηκε άμεσα.
Με το σετ τους, μοιρασμένο στους δύο δίσκους τους, τον ‘The Sun’, του 2014 και το ‘The Sea’, του 2018, και παίζοντας τρία κομμάτια από τον καθένα, αποχαιρέτησαν το κοινό, το οποίο, όμως, δεν αποδέχτηκε το τέλος του λάιβ και ουρλιάζοντας ‘WE WANT MORE!’, τους ανάγκασε να επιστρέψουν στη σκηνή και να παίξουν ακόμα ένα κομμάτι από τον φετινό δίσκο. Τελείωσαν μέσα σε ιαχές και χειροκροτήματα, ευχαρίστησαν και υποκλίθηκαν, ολοκληρώνοντας το σετ, μετά από μία ώρα και δέκα λεπτά. Κι αν φαίνεται μικρή η διάρκεια, θα πω ότι στην ουσία, δεν ήταν, αφού όλοι νιώθαμε υπερπλήρεις, ενώ και εκείνοι, φαίνονταν πως έδωσαν όσα είχαν να δώσουν αυτό το βράδυ, και κανείς δε θα χρειαζόταν κάτι περισσότερο, εκτός ίσως από την υπόσχεση της μελλοντικής επιστροφής τους, στη χώρα μας, πράγμα που είναι σχεδόν βέβαιο.
Συμπερασματικά, το λάιβ κρίνεται επιτυχημένο σε γενικές γραμμές. Οι Somali Yacht Club ικανοποίησαν, αν όχι και τον πιο απαιτητικό, σίγουρα τουλάχιστον όποιον είχε την επιθυμία να τους δει από κοντά, οι Straytones, ήταν μια αναπάντεχα ευχάριστη προσθήκη στο line up, που άνοιξε ιδανικά τη βραδιά, ενώ οι Fuel Eater, ξεσήκωσαν μεγάλη μερίδα κόσμου. Η μόνη μου ένσταση σχετικά με αυτή τη μπάντα, είναι πως δεν νομίζω ότι ταίριαζε ηχητικά με τις συγκεκριμένες μπάντες, ώστε να ενταχθεί στη βραδιά, ενώ ακόμα, δεν καταλαβαίνω τον λόγο που δεν έπαιξαν πρώτοι, όπως συνηθίζεται να κάνουν τα εγχώρια opening acts. Σημασία έχει, όμως, ότι στο σύνολό της, η βραδιά, μας έκανε να περάσουμε καλά, και αυτό μετράει. Οι ώρες τηρήθηκαν με μικρές παρεκκλίσεις, ενώ η παραγωγή και τα τεχνικά θέματα, ήταν άψογα (πέρα από τον ήχο, ειδική μνεία και στα υπέροχα φώτα). Κλείνουμε, με τη σιγουριά ότι θα ξαναδούμε τους SYC στο μέλλον – αφού ούτε κι αυτή δεν περίμεναν τόσο κόσμο και τέτοια υποδοχή, και με μια άλλη σιγουριά, πως την επόμενη φορά, θα είναι ακόμα καλύτεροι.
SETLISTS:
STRAYTONES
Oh Sweet Seeds
Gotta Go!
Long Road
νέο / άτιτλο
νέο / άτιτλο
Dark Lord
Bell-Man
FUEL EATER:
Who Am I
Τhe Blind Watchmaker
Cosmic Rifle
Refuge Denied
Pretty People
Deep Knowledg
Rainfall Redemption
King Of A Desert Utopia
SOMALI YACHT CLUB:
Crows
Sightwaster
Loom
Hydrophobia
Vero
Up In The Sky
Blood Leaves A Trail
______________________________________________
Σημείωση συντάκτη: Όπως ενημερώθηκα κατά τη συγγραφή και δημοσίευση της ανταπόκρισης, δεν υπήρξε διαθέσιμος φωτογράφος του site μας, ώστε να παραστεί στη συναυλία. Επομένως, οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται εδώ, δεν είναι επαγγελματία φωτογράφου, αλλά δικές μου, ερασιτεχνικές, από την κάμερα του κινητού μου. Αυτές, είχαν ληφθεί από εμένα με την ιδιότητα του fan και όχι με αρχικό σκοπό να προστεθούν στο κείμενο, καθώς δε γνώριζα πως δε θα είχα φωτογράφο μαζί. Αυτό, το τονίζω, προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξήγησης, επειδή είναι ο λόγος που δεν υπάρχουν φωτογραφίες των Fuel Eater, μιας και δεν είχα προσωπική επιθυμία να τους φωτογραφίσω για εμένα. Απλώς, μόλις έμαθα πως δεν υπάρχουν επαγγελματικές φωτογραφίες, σκέφτηκα να προσθέσω αυτές που έχω εγώ, ακόμα κι αν δεν καλύπτουν και τις τρεις μπάντες που εμφανίστηκαν, ακόμα κι αν δεν είναι της καλύτερης ποιότητας. Για τον λόγο αυτό, στο κομμάτι για τους Fuel Eater, προσθέσαμε, τουλάχιστον, τη φωτογραφία που η ίδια η μπάντα έχει ως εξώφυλλό της στο facebook, και η οποία, όπως διαβάσαμε, είναι τραβηγμένη από τον/την Bonelli Arte. Ευχαριστούμε για την κατανόηση.
_____________
