από Nikos Mathiopoulos
Κείμενο/Φωτογραφίες: Ερωτόκριτος Μιχαήλ
"Τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις!"
Περνώντας την πόρτα του Κυττάρου και βρίσκοντας μια καλή θέση στο παταράκι, αυτό που τριγυρνούσε στο μυαλό μου ήταν ένα πράγμα: «Γίνεται SKID ROW χωρίς τον Sebastian Bach? Λες να το μετανιώσω τελικά?» Χαζεύοντας λοιπόν τον κόσμο που έχει ξεκινήσει να γεμίζει ασφυκτικά το χώρο και την Πωλίνα(!) με την Μαντώ(!) πρώτο stand πίστα, δεν άργησα να διαπιστώσω ότι η συναυλία είναι sold out και η ανυπομονησία του κόσμου άρχιζε να ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα!
Η αναμονή έλαβε τέλος στις 22:15 και οι SKID ROW βγαίνουν στη σκηνή εμφανώς εντυπωσιασμένοι από αυτό που βλέπουν και πιστεύω ότι τους έφτιαξε τη διάθεση για όλη την υπόλοιπη βραδιά, ξεκινώντας δυναμικά με το “Slave to the Grind”.
O ZP Threat σαν άλλος «Λακεδαίμων» (λόγω μπλούζας 100% made in Greece) μας έδωσε από την αρχή να καταλάβουμε ότι ήρθε για να, «ή ταν ή επί τας», κλείσει στόματα και κέρδισε το κοινό από το πρώτο λεπτό της συναυλίας, με την ενέργεια και τη φωνή που έβγαζε. Ακολούθησε το “Sweet Little Sister” και πριν καλά καλά πάρουμε μια ανάσα, μας βάζουν στα πρώτα σπρωξίματα με το “Get the Fuck Out” και συνεχίζουν non stop το «σφυροκόπημα» με το “Big Guns” σε σημείο που δεν ξέρεις πλέον ποιος έχει πάθει πλάκα με ποιον τελικά! Εμείς που βλέπουμε μπροστά μας να ξεκινάει μια συναυλία τόσο δυνατά, ή το συγκρότημα που βλέπει τον παλμό και τα δίνει όλα! Σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα και ο πάρα πολύ κάλος ήχος που έβγαινε από τα ηχεία.
Ήρθε η ώρα για λίγες στιγμές ηρεμίας και οι πρώτες νότες του “18 and Life” ακούγονται στον αέρα, ο κόσμος όλος το τραγουδάει, και ο ZP μας ξεδιπλώνει τις φωνητικές του ικανότητες που εμένα προσωπικά με εντυπωσίασαν.
Ηρεμία θέλατε? Αμ δεν κράτησε πολύ και ένα δεύτερος γύρος δυνατών κομματιών ξεκίνησε, με το συγκρότημα πλέον να παίζει εξτασιασμένο. “Piece of Me”, Livin' on a Chain Gang” και “Ghost” με τον ZP πλέον να παίζει με τον κοινό, τον Scotti Hill κυριολεκτικά να γίνεται ένα με τον κόσμο, τον “Snake” ασταμάτητα να μοιράζει high five και χαμόγελα και τον Rob Hammersmith στα ντραμς να το κατά ευχαριστιέται! Όσο για τον Rachel Bolan, είχε την τιμητική του, τραγουδώντας σε ρόλο frontman τη πολύ καλή διασκευή του “Psycho Therapy” των Ramones.
Η συνέχεια της βραδιάς (που όσο πέρναγε δεν ήθελες να τελειώσει) συνεχίστηκε με τη πιο αναγνωρίσιμη μπαλάντα τους, “I Remember You” προσπαθώντας όλοι να φτάσουμε στα όρια τις φωνητικές μας χορδές. Ευτυχώς ο μόνος που τα κατάφερε ήταν ο Theart με απόλυτη επιτυχία! (μπορεί και η Μαντώ!)
Μέσα στη συγκινησιακή φόρτιση που μας έβαλε το τραγούδι ήρθε να μας βγάλει βιαίως το “Monkey Business”. Επικρατεί πανζουρλισμός και ένα mini mosh pit είναι πλέον γεγονός.
Ο χώρος έχει μετατραπεί σε μια τεράστια σάουνα (κλιματισμός και εξαερισμός για τόσο γεμάτο χώρο κρίνονται ανεπαρκής) αλλά αυτό δεν πτόησε κανέναν πάρα τον ιδρώτα που κυλούσε. Ο χαμός συνεχίζεται και στα επόμενα “Makin' a Mess” και “We Are the Damned”!
Η βραδιά φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της και στο άκουσμα του “In a Darkened Room” επικρατεί σκοτάδι στο χώρο. Την έκπληξη την κάνει το κοινό και ανάβει όπως παλιά αναπτήρες! Μια σκηνή που είχα χρόνια να δω και πραγματικά λείπει πλέον.
Έτσι ρομαντικά φτάσαμε στη στιγμή που όλοι περιμέναμε με αγωνία. Το τραγούδι που σε κάνει να νιώθεις ξανά έφηβος και τον έφηβο τον κάνει αγρίμι! Η «μπότα» από τα ντραμς του Hammersmith δίνει το σήμα και αυτό που ακολούθησε είναι απερίγραπτο. Ένα ολόκληρο «Κύτταρο» να πάλλεται κάτω από τους ρυθμούς του “Youth Gone Wild” με το κοινό και τους SKID ROW να τα δίνουν ΟΛΑ! Είναι πολύ δύσκολο ακόμα και τώρα να κρύψω το χαμόγελο ικανοποίησής κάθε φορά που το φέρνω στο μυαλό μου!
Και κάπως έτσι δεν καταλάβαμε πως πέρασε 1.30 ώρα (παίξανε σχεδόν σερί χωρίς περικοπές) που θα θέλαμε άλλη τόση για να καταλάβουμε τελικά τι μας χτύπησε! Το ίδιο το συγκρότημα δεν έλεγε να κατέβει από τη σκήνη με τον ZP στο φινάλε να τραγουδάει A cappella το ρεφραίν του “Youth Gone Wild” μαζί με τον κόσμο, στην πιο δυνατή εικόνα της βραδιάς!
Αυτοί είναι οι SKID ROW, ακόμα το έχουν και το απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο!
Μια συναυλία που πραγματικά θα μείνει αξέχαστη και που μου έδωσε στο τέλος και την απάντηση στην απορία μου, με τον πιο εμφατικό τρόπο: «Ναι, τελικά γίνεται!»
