Ανταπόκριση: She Past Away & Strawberry Pills @ Fuzz Live Music Club – Παρασκευή 29/ 04/2022

 

 

 Πρώτη, μεγάλη συναυλία ξένου ονόματος για μένα, μετά από 2 ολόκληρα χρόνια, έτυχε να είναι αυτή των παλιών γνώριμων, She Past Away, στη μεγαλύτερη, ως τώρα, ατομική εμφάνισή τους στην Αθήνα (όπου επέστρεψαν για έκτη φορά, μετά από τρία χρόνια από την τελευταία), την περασμένη Παρασκευή, στον αγαπημένο χώρο του Fuzz.

 

 

Δυστυχώς, λόγω της επί σχεδόν 2,5 χρόνια συναυλιακής στέρησης και των δύο καραντινών που προηγήθηκαν, υπάρχουν μέρη, όπως είναι αυτά των συναυλιών, που είχα να τα επισκεφτώ από τις αρχές του 2020, αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να έχω ψιλοξεχάσει τους χρόνους που απαιτούνται με τα ΜΜΜ, για να φτάσω από το σπίτι μου, στις περιοχές των συναυλιακών χώρων – κοινώς, έχουμε αποσυντονιστεί ποικιλοτρόπως, αλλά πού θα πάει, αφού έγινε τώρα η αρχή, θα ξαναβρεθεί και ο ρυθμός – επομένως, οι υπολογισμοί απόστασής, δε μου βγήκαν ακριβώς, για αυτό και έχασα, δυστυχώς, μεγάλο μέρος από το opening act, κάτι που και προ πανδημίας συνέβαινε ενίοτε, αλλά για λόγους ανωτέρας βίας, καθώς προφανώς, θέλω να παρακολουθώ ολόκληρη την εκάστοτε βραδιά, για να διαμορφώνω μια ολοκληρωμένη, για αυτή, άποψη, ενώ επίσης, είναι μια ευκαιρία να γνωρίσω (όπως και το υπόλοιπο κοινό) και πολύ αξιόλογες μπάντες, πιθανώς άγνωστες, σε αρκετούς, ως τώρα.

 

 

Στην προκειμένη, τη βραδιά άνοιξε ένα πολύ γνωστό και αγαπημένο, σε εμένα, ντουέτο, αυτό των υπέροχων Strawberry Pills, το οποίο αποτελείται από τη Valisia Odell στα φωνητικά και τον Αντώνη Κωνσταντάρα στο μπάσο και στην κιθάρα – γνωστοί αμφότεροι στην εγχώρια μουσική σκηνή και όχι αδίκως. Μάλιστα, σε σαν ένα παιχνίδι της τύχης; οι ίδιοι είχαν ανοίξει την τελευταία συναυλία ξένου συγκροτήματος που είχα παρακολουθήσει πριν την αρχή του κακού της πανδημίας, τον Φεβρουάριο του 2020 και να που τώρα, τους πέτυχα να ανοίγουν την πρώτη συναυλία ξένου συγκροτήματος που πηγαίνω μετά από τόσο καιρό – πολύ όμορφη σύμπτωση, αν και δεν τους χάρηκα όσο ήθελα, λόγω της καθυστέρησης της άφιξής μου (για να μη μιλήσω για τα μύρια όσα που έγιναν μέσα στο 2021, με αποτέλεσμα να χάσω και τις τρεις εμφανίσεις τους στην Αθήνα – που θα πάει, θα επανορθώσω σύντομα, γιατί τους αγαπώ πολύ, όχι μόνο ως άτομα – που είναι υπέροχα και τα δυο, αλλά και ως καλλιτέχνες, καθώς έτερον εκάτερον, αλλά τα παιδιά αυτά, είναι και σπουδαίοι καλλιτέχνες, το ξέρουν, τους το έχω πει και το έχω γράψει και εδώ, ξανά).

 

 

Φτάνοντας λοιπόν στον χώρο, κατά τις δέκα παρά, περίπου, αντίκρισα ένα γεμάτο Fuzz (σε νορμάλ πλαίσια, δεν ήταν πίτα, δηλαδή και ευτυχώς), πράγμα που μου έκανε μεγάλη και θετική εντύπωση, κάτι που θα αναλύσω στη συνέχεια. Στον κάτω χώρο, πραγματικά είχε πολύ κόσμο, κάτι που με οδήγησε στον επάνω, που ήταν κάπως καλύτερα. Βέβαια, μέχρι το κενό ανάμεσα στις δύο μπάντες, όπου είχα την ευκαιρία να βρω ένα, έστω και λίγο καλύτερο σημείο για να σταθώ, πέρασα το υπόλοιπο του σετ των Strawberry Pills, περισσότερο ακούγοντας, παρά βλέποντάς τους (για αυτό και η έλλειψη φωτογραφιών). Παρ’ όλα αυτά, οι Strawberry Pills έδιναν πόνο πάνω στη μεγάλη σκηνή του Fuzz, πραγματικά γεμίζοντάς την, με την παρουσία τους, παρά το γεγονός πως αποτελούνται από δύο μόνο άτομα. Αυτό δείχνει πως έχουν κατακτήσει την άνεση να κατακτούν κάθε είδους σκηνή που πατούν, μικρή ή μεγάλη, εσωτερική ή εξωτερική, με λίγο ή πολύ κοινό (καθώς τους έχω παρακολουθήσει σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις και πλέον, αυξάνεται και το μέγεθος της σκηνής, αλλά και του κοινού. Γιατί πρέπει εδώ να θυμίσω, πως οι Strawberry Pills, επέστρεψαν προ τριετίας, μετά από μια εξαετή περίπου παύση, από δραστηριότητες που ως τότε, ήταν μικρότερης δυναμικής και χρόνου – αν και είχαν ξεχωρίσει από τότε – , από όταν δημιουργήθηκαν, δηλαδή, έως όταν σταμάτησαν, οπότε στην ουσία, από την επανέναρξή τους και ύστερα, ξεκίνησαν να μαζεύουν το κοινό, παλιό αλλά και μπόλικο νέο) και όχι αδίκως, αν με ρωτάτε, κάτι με το οποίο, πιστεύω, θα συμφωνήσει και το κοινό της παρασκευής, που τους απόλαυσε για κάνα σαραντάλεπτο, χορεύοντας στους ρυθμούς των εξαιρετικών, νεομινιμαλιστικών, ηλεκτρισμένων ρυθμών τους.

 

 

Από το λίγο που μπορούσα να διακρίνω, φαινόταν πως πέρα από το κοινό, το διασκέδασαν κι εκείνοι πολύ, πράγμα λογικό, όταν βλέπεις καμιά 800αριά; (πάνω κάτω) άτομα να απολαμβάνουν τα κομμάτια σου. Παρ’ όλα αυτά, η παρατήρησή μου ήταν πως ο ήχος, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους, ήταν τσιμπημένος (ειδικά στον κάτω χώρο, αν και πίσω πίσω, από όπου πέρασα λίγο στην αρχή, δεν πολυπαλευόταν), με αποτέλεσμα, εκτός από την ακουστική ενόχληση της έντασης, να χάνεται λίγο και η φοβερή φωνή της Valisia (το έχω πει και το έχω γράψει: η Valisia διαθέτει μια πραγματικά ιδιαίτερη, μαγευτική φωνή, σπάνια όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά και για τα διεθνή, οπότε είναι κρίμα να μη φτάνει στα αυτιά του κοινού ακέραιη, γιατί αυτή είναι που απογειώνει τα ήδη καλογραμμένα κομμάτια με τις τόσο καλοδουλεμένες συνθέσεις). Το αναφέρω και ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά και επειδή στη συνέχεια, όταν ανέβηκαν οι She Past Away, το θέμα είχε διορθωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Κλασικά, δε θα μπορούσε να λείπει και η πάντα αξιομνημόνευτη σκηνική παρουσία της Valisia, η οποία τείνει να μετατρέπει κάθε εμφάνισή της σε μια μοναδική performance, πλέον, πλαισιωμένη από τον τεράστιο Αντώνη, να βάζει φωτιά με το μπάσο του. Και μιας και μίλησα περί φωτιάς, δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο κλείσιμο, από αυτό με το single τους ‘Όλα καίνε’, μια κομματάρα που την έχω λιώσει, που απογείωσε τους πάντες στο Fuzz και που προσωπικά, υπογράμμισε πως το έχουν και με τον ελληνικό στίχο, πράγμα που με κάνει να ελπίζω σε ακόμα περισσότερα ελληνόφωνα κομμάτια (όχι ότι δε γουστάρουμε τα αγγλόφωνα – αυτό έλειπε, απλώς πάντα έχουν πολύ ενδιαφέρον αυτά με τον ελληνικό στίχο, από μπάντες συναφών μουσικών ειδών). Κάνα δεκάλεπτο μετά τις 23:00, ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους, εν μέσω θερμών χειροκροτημάτων, έχοντας ζεστάνει το κοινό για τα καλά. Περιμένουμε να τους δούμε ξανά, σύντομα και εγώ προσωπικά, ακόμα περισσότερο!

 

 

Ένα εικοσάλεπτο αργότερα και αφού η σκηνή είχε προετοιμαστεί καταλλήλως, τα φώτα χαμήλωσαν, το κοινό ξεκίνησε να ζητωκραυγάζει (κάτι που έκανε ως το τέλος της βραδιάς) και το ντουέτο των Τούρκων She Past Away, εμφανίστηκε στη σκηνή, με τον προτζέκτορα να προβάλλει το όνομα της μπάντας, στον τοίχο πίσω τους και πήρε τη θέση του σε αυτή, με τον Doruk στα πλήκτρα και τον Volcan, στο μικρόφωνο, με το μπάσο του. Χωρίς καμιά αναμονή, ξεκίνησαν το σετ τους, που διήρκεσε 70 λεπτά (ιδανική διάρκεια, για τη μουσική των She Past Away, κατά τη γνώμη μου). Με εμφανή βελτίωση του ήχου (αν και τα φωνητικά, εξακολουθούσαν να είναι και τώρα, λίγο θαμμένα, αλλά πιθανώς εδώ, να αποτελεί συνειδητή επιλογή, αφού ούτως ή άλλως ακούγονται κάπως έτσι, ακόμα και στις ηχογραφήσεις τους), ανάμεσα σε σκοτάδια και σκούρα χρώματα, παρέσυραν κι αυτοί ,με τη σειρά τους, το πολυπληθές κοινό που συνέρρευσε το βράδυ της Παρασκευής στην Πειραιώς, για να τους δει από κοντά. Κάτι που όπως είπα, μου έκανε μεγάλη εντύπωση, για διάφορους λόγους. Ως μπάντα, υφίστανται από το 2006, δίσκους βγάζουν από το 2012, στη χώρα μας έρχονται από το 2014 (σε χώρο των 250 ατόμων, που ούτε κατά διάνοια δεν γέμιζαν, άντε να έφταναν τα 100, 150 άτομα και μάλιστα, με εισιτήριο στα 10 ευρώ, ως το 2015, όχι 24 που έφτασε τώρα, στην πόρτα – προσφορά και ζήτηση, θα μου πείτε, ξέρω) και μόλις στα τέλη του 2017, στην Τρίτη τους εμφάνιση στη χώρα μας και χωρίς νέο δίσκο τότε, άρχισε να γίνεται εμφανής η αύξηση του κοινού, με το πρώτο, εκείνο, sold out, στο Death Disco των 250 ατόμων, κάτι που ακόμα και τώρα, με κάνει να απορώ, για το πώς προκλήθηκε, δηλαδή, αυτή η έκρηξη δημοφιλίας τους, εδώ. Αυτά, βέβαια, είναι απλώς δικές μου διερωτήσεις και ίσως δεν έχουν και σημασία, σε αντίθεση με το πολυποίκιλο κοινό που είχε έρθει ήδη ενθουσιασμένο από πριν.

 

 

Προσωπικά, δε θα σας πω ψέματα, δεν πεθαίνω για τη μουσική τους. Μπορώ να την ακούσω ευχάριστα για κάποια ώρα, να τους δω μια στο τόσο, αλλά ως εκεί, δεν κόβω και φλέβα κι ας είμαι φαν των μουσικών ειδών που εκπροσωπούν. Μεγάλο απωθητικό ρόλο στην ακρόαση, παίζει και το γεγονός πως τραγουδούν στα τούρκικα, πράγμα που με κάνει να απορώ και για το πώς γνωρίζουν διεθνή επιτυχία, αλλά και στη χώρα μας, όπου τόση δε βλέπουν ούτε αγγλόφωνες μπάντες του είδους. Γούστα είναι αυτά, και δε θα διαφωνήσω. Σε αντίθεση με την κλασικά, στατική εμφάνιση του ντουέτου, το κοινό δε σταμάτησε να χορεύει και να αναγνωρίζει και πολλά τραγούδια τους, προφανώς από τη μουσική τους, η οποία αναμφισβήτητα, δεν είναι κακή και δεν είναι άλλωστε, τυχαίο, που τη λάτρεψαν και στην Τουρκία, όπου τέτοιες μπάντες, εξέλειπαν πλήρως, μέχρι να εμφανιστούν οι She Past Away στα εκεί μουσικά δρώμενα. Το κοινό, γούσταρε ακόμα περισσότερο από πριν και φάνηκε πώς ήρθε διαβασμένο, αφού και τραγούδια αναγνώριζε, όπως είπαμε, αλλά μέχρι και με τα μικρά τους ονόματα, τους ήξερε και τους φώναζε. Εκείνο ανταποκρίνονταν, ευχαριστώντας μας ξανά και ξανά (με μπόλικα ευχαριστώ σε σπαστά ελληνικά) και λέγοντας πόσο χαρούμενοι είναι που παίζουν ξανά εδώ, εξακολουθώντας να παραμένουν, όπως και πριν χρόνια, έκπληκτοι, με τη – συνεχώς αυξανόμενη – απήχηση που έχουν στα μέρη μας.

 

Μετά από 12 κομμάτια, αποχώρησαν από τη σκηνή εν μέσω χειροκροτημάτων που τους καλούσαν επιτακτικά πίσω, όπως και συνέβη, για το καθιερωμένο encore, όπου έπαιξαν άλλα 3 κομμάτια πριν μας αποχαιρετίσουν στις δώδεκα παρά, στέλνοντάς μας φιλιά και λέγοντας πως θα τα ξαναπούμε την επόμενη φορά. Έτσι τελείωσε η έκτη εμφάνισή τους στην Αθήνα, με ένα ωραίο σετ 15 κομματιών (κάτω από επίσης πολύ ωραία φώτα), με τα οποία έκαναν πέρασμα και από τους τρεις δίσκους (αλλά και από τις πιο σκοτεινές μα και τις πιο χορευτικές φάσεις τους) και με διάρκεια που άφησε τους πάντες ικανοποιημένους. Βγαίνοντας σιγά σιγά, είδα και άκουσα και διάφορες γλώσσες στο κοινό, πράγμα που σημαίνει πως οι συναυλίες λειτουργούν και ως τουριστικό είδος, όταν έρχονται ονόματα που γουστάρει ο κόσμος, ακόμα κι εδώ, στη μικρή μας χώρα. Το επίσης πολύ θετικό, ήταν ότι έτρεξε πολύς κόσμος στον χώρο του merch, εξαφανίζοντας βινύλια και μπλούζες εν ριπή οφθαλμού (καλό και για τη μπάντα, αλλά και για τη χώρα μας, αφού οι δίσκοι τους κυκλοφορούν από την ελληνική δισκογραφική Fabrika Records). Έξω, ο κόσμος στεκόταν για ώρα συζητώντας, έχοντας περάσει καλά, με αρκετούς, ειδικά από όσους τους είδαν για πρώτη φορά, να δηλώνουν πραγματικά ενθουσιασμένοι – τι ωραίες εικόνες αυτές, να βλέπεις κόσμο να έχει περάσει καλά.

 

 

Οπότε, δε μπορώ παρά να μη συμφωνήσω πως ήταν μια καλή βραδιά που σίγουρα θα επαναληφθεί στο μέλλον, αφού δεν νομίζω πως θα αργήσουν να ξανάρθουν – μη σας πω πως αν του χρόνου κανένα καλοκαιρινό φεστιβάλ τύπου Release, φέρει τίποτα Cure πχ, μπορεί να τους χώσουν και για κάνα support τους She Past Away. Το σίγουρο είναι πως θα τους πετύχουμε στα μέρη μας, ξανά και ξανά, αργά η γρήγορα. Μπράβο και στη διοργάνωση που όλα πήγαν καλά και το πρόγραμμα τηρήθηκε, όπως ανακοινώθηκε. Άντε και στα επόμενα, καλή μας αρχή! Τα λέμε εκεί έξω και τώρα το καλοκαιράκι και τον επόμενο χειμώνα, με το καλό, με περισσότερες, ελπίζω, έτσι αξιόλογες, συναυλίες αγαπημένων, αλλά και νέων, ξένων καλλιτεχνών!

 

 

***

More from Πάνος Σταυρουλάκης
Ανταπόκριση: Selofan & Gertrud Stein @ Temple – Σάββατο 20/04/2019
Κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό, ένα Σάββατο στα μέσα με τέλη Απριλίου, λαμβάνει...
Read More
0 replies on “Ανταπόκριση: She Past Away & Strawberry Pills @ Fuzz Live Music Club – Παρασκευή 29/ 04/2022”