Ανταπόκριση: Sem, The Man & His Failures, Church Of The Sea @ Death Disco – Πέμπτη 06/06/2019

Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα βραδιά, βρεθήκαμε την πρώτη Πέμπτη του Ιουνίου, στην οποία, τρεις εγχώριες μπάντες, είχαν αποφασίσει να μάς κάνουν να περάσουμε πολύ ωραία. Μια βραδιά χωρίς headliners, στην οποία, όλοι κατέβαλαν τα μέγιστα, για την ψυχαγωγία του κοινού, παρά το μικρό μέγεθος αυτού. Τρία διαφορετικά μουσικά projects, ανέβηκαν στη γνωστή μας σκηνή στου Ψυρρή, διαφορετικά μεταξύ του, αλλά με κοινό παρονομαστή την καλή μουσική. Πάμε, όμως, να τα δούμε όλα, λίγο πιο αναλυτικά:

Πρώτη στη σκηνή, ανέβηκε μόνη της, η Sem, η οποία στο κέντρο της σκηνής καθισμένη, πίσω από τα πλήκτρα της, πρέπει να έπαιξε για κάνα μισάωρο (και λέω πρέπει, γιατί δυστυχώς, την αρχή της, την έχασα). Έχοντας κυκλοφορήσει ήδη ένα πολύ καλό ep και ετοιμάζοντας μια νέα κυκλοφορία τώρα, τη Sem την είχα ακούσει κάποια στιγμή ένεκα ενός live που θα έκανε στο six dogs, στο οποίο, όμως, δεν είχα καταφέρει να πάω. Κάτι μου είχε κάνει όμως, οπότε ήθελα να την δω και ζωντανά και να που ήρθε η ευκαιρία – μια ευκαιρία, την οποία πολλοί, αγνόησαν, αφού η γλυκούλα, έπαιζε μπροστά σε τραγικά μικρό κοινό, χωρίς, βέβαια, αυτό να την πτοεί (και είναι υπέρ της) – αφήστε που της είχαν βάλει και το μικρόφωνο πιο χαμηλά και αναγκαζόταν να σκύβει, ούσα καθισμένη. Παρ’ όλα αυτά, δε φάνηκε να επηρεάζεται αρνητικά από τίποτα, και τυλιγμένη σε κόκκινα φώτα, απέδειξε την αξία της και ζωντανά.

Έπαιξε παλιά και νέα, ακυκλοφόρητα κομμάτια, όλα με την πολύ ιδιαίτερη φωνή της, που εκτός από παιδική / εφηβική, φέρνει και σε ξωτικού, θα έλεγες! Υπέροχες μελωδίες πιάνου (γιατί ακούσαμε πχ και κομμάτι που ήταν μόνο ορχηστρικό / ακόμα κι αν δεν είχε πιάνο εκεί, όπως και η ίδια, είπε), οι οποίες θύμιζαν εξαιρετικό soundtrack από animation ταινίες ή από ταινίες του Tim Burton. Μάς έπαιξε και το τελευταίο της single, που έχει κυκλοφορήσει ενορχηστρωμένο, απλώς εμείς, το ακούσαμε σε δική της, solo version. Πολύ όμορφο το σετ της, το οποίο έληξε ένα τέταρτο πριν τις δέκα και αφού είχε ευχαριστήσει τους πάντες. Θα ήθελα να την ξαναδώ και υπό καλύτερες συνθήκες. Τέλος, επειδή όταν μιλούσε, η φωνή της ήταν κανονική (σε αντίθεση με όταν τη λέπταινε, στην εκτέλεση των κομματιών, πράγμα που αποδεικνύει τις φωνητικές της ικανότητες), θα ήθελα να την ακούσω και κάποια στιγμή, να τραγουδάει έτσι, με όλο το βάρος της φωνής της, όπως είναι κανονικά.

Η συνέχεια, άνηκε στους The Man & His Failures, τη μπάντα που ίδρυσε πέρυσι, ο Μάνος Καρακατσάνης (Mani Deum), ο οποίος είναι και ο τραγουδιστής της. Ξεκίνησαν το 2018, έβγαλαν ένα πολύ καλό ep, με τίτλο ‘Persona Non Grata’ και έχουν κάνει ήδη μερικές ζωντανές εμφανίσεις, όπως με του Jane Doe, τον Νοέμβριο, στο six dogs, αλλά και άλλες δύο στο Death Disco, όπου τη μία, άνοιξαν τον Δεκέμβριο, τους Fontaines D.C., στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, και την άλλη, τους Hackeedepecciotto, στη δεύτερη εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Τις δύο πρώτες, δεν είχα καταφέρει να παρευρεθώ, και την τρίτη, πρόλαβα τη μπάντα στο τελείωμα του σετ της, για αυτό και τώρα, ήταν η ιδανική ευκαιρία να τη δω.

Η τετράδα, ανέβηκε στη σκηνή γύρω στις δέκα. Εκτός από τον Μάνο, ένας μπασίστας, ένας κιθαρίστας κι ένας πληκτράς (από όσα έχω διαβάσει κατά καιρούς, η σύνθεσή των ατόμων, πέραν του Μάνου, έχει υποστεί αλλαγές), μέσα σε μπόλικο καπνό και φωτορυθμικά. Αυτό που με τράβηξε από την πρώτη στιγμή, του υπέροχου, αργού πρώτου κομματιού, ήταν η φωνή του Μάνου, είχε βάρος, υπόσταση και υπέροχη χροιά, ενώ μου θύμισε φωνές μεγάλων ξένων μουσικών, σαν να ακούω πχ, David Eugene Edwars με Nick Cave μαζί.  Μετά το πρώτο, μάς καλησπέρισε, μας ευχαρίστησε πολύ, σύστησε τη μπάντα, ευχαρίστησε τις άλλες μπάντες και τον χώρο, ενώ προλόγισε το δεύτερο κομμάτι, λέγοντας πως είναι από μια μπάντα που έχει πει πως θέλει να παίξει στην κηδεία του, από τους (δικούς του) Mani Deum. Ακολούθησε ένα από το ep, το οποίο ήταν και αυτό αργό και με τρομερούς ηλεκτρονικούς ήχους (μου έφερε στο μυαλό μουσική της Hante. στο πιο slow), ενώ το όλο συναίσθημα που έβγαινε από τη μουσική τους, ήταν κάτι απερίγραπτο, δεν ξέρω, σαν να άκουγα μαζί Swans και Madrugada.

Το επόμενο, θαρρώ πως ήταν μια διασκευή, ενώ να πούμε πως και ο Μάνος συνέδραμε κιθαριστικά. Ύστερα κι από αυτό, είπε πως τους μένουν άλλα δύο, με το πρώτο, να είναι κι αυτό από το ep και το δεύτερο, να είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει ως single αυτόν τον καιρό και το οποίο θα είναι από τον δίσκο που ετοιμάζουν. Ευχαρίστησε ξανά και ευχήθηκε καλή συνέχεια. Έπαιξαν τα δυο κομμάτια, με τον ήχο να είναι εξαιρετικός, κάτι πολύ σημαντικό, αφού δεν έθαψε την πολύ ιδιαίτερη φωνή του Μάνου (ο οποίος και κινούταν, γενικά, αρκετά στη σκηνή, και μπροστά στον ελάχιστα πιο αυξημένο, από νωρίτερα, κόσμο), μόνο το μπάσο, νομίζω, ήταν λίγο πιο δυνατά, αλλά χωρίς να ενοχλεί. Ο κόκκινος και ο μπλε – μωβ φωτισμός, τους ταίριαζαν πολύ, ενώ έχω να πω πως όλη τους η εμφάνιση ήταν εξαιρετική, με δυναμική, δε σε έκανε να βαρεθείς καθόλου – αντιθέτως, να περιμένεις με ανυπομονησία να τους ξαναδείς σύντομα και να ακούσεις νέα τους δουλειά. 22:34, έφτασε το τέλος και οι The Man & His Failures (τι όνομα μπάντας!), μάς αποχαιρέτισαν.

Last but not least, που λένε και στα ξένα, η τριάδα των Church Of The Sea, η οποία και ανέβηκε τελευταία στη σκηνή, ένα τέταρτο πριν τις έντεκα, περίπου. Κιθαρίστας, τραγουδίστρια και πληκτράς (με δύο keyboards, παρακαλώ και το λαπτοπάκι του). Τη μπάντα, δεν την ήξερα μέχρι κάνα τρίμηνο πριν, οπότε και ανακοινώθηκε πως θα αποτελούσε το πρώτο support στην πέμπτη επίσκεψη των Antimmater στην Αθήνα, στο Death Disco, στα τέλη του Μάρτη. Δυστυχώς, όμως, είχα φτάσει και τότε, στον χώρο, ακριβώς μόλις αυτοί είχαν τελειώσει, οπότε δεν είχα καταφέρει να τους δω. Στο μεταξύ, έμαθα πως είχαν βγάλει ένα τύπου mini ep, το οποίο και άκουσα και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον, για αυτό και ήθελα να τους δω κάποια στιγμή, και ήρθε κι για αυτούς, η ευκαιρία, σήμερα (τριπλό συνδυαστικό πακέτο ευκαιρίας, για μένα, αυτή η βραδιά, για αυτό και δε θα χανόταν!).

Ξεκίνησαν αμέσως, μέσα σε σκοτάδια και σε ημίλευκους φωτισμούς. Μάλλον είχαν ένα μικρό θεματάκι με τον ήχο, γιατί η φωνή της κοπέλας, ήταν λίγο πιο κάτω, αλλά όταν έπιανε τις ψηλές της, ακουγόταν πεντακάθαρη και κρυστάλλινη η φωνή της. Στις χαμηλές, ασχέτως της έντασης του ήχου, η φωνή της ήταν αρκετά σκοτεινή και υποβλητική. Τα πλήκτρα, συνοδεύονταν, μάλλον, με προηχογραφημένα τύμπανα (;) – μάλιστα, νομίζω πως ο πληκτράς είναι και στους Road Miles; Κάτι τέτοιο. Ο κιθαρίστας, στα αριστερά, έδενε τον συνδυασμό των υπολοίπων και όλοι μαζί, δημιουργούσαν ένα πολύ ενδιαφέρον, ακουστικά μιλώντας, αποτέλεσμα, ξεκάθαρα dark, με εμφανέστατο το ηλεκτρονικό στοιχείο, λίγο doom και την πολύ ιδιαίτερη προσθήκη της πανέμορφης φωνής της τραγουδίστριας (η οποία, όπως φάνηκε στη συνέχεια, είχε όντως εκπληκτικές φωνητικές ικανότητες, φτάνοντας τη φωνή της πολύ ψηλά). Δύσκολα κατατάξιμοι ηχητικά, πολύ ενδιαφέροντες, ακουστικά, αναμφισβήτητα. Μετά το πρώτο κομμάτι, η τραγουδίστρια μάς καλησπέρισε, είπε ποιοι είναι, ευχαρίστησε που ήμασταν εκεί, παρά το ότι ήταν καθημερινή και πως γίνονται τόσα άλλα πράγματα στην Αθήνα, ενώ ευχαρίστησε τις υπόλοιπες μπάντες και τον χώρο. Παρακάλεσε, κιόλας, να έρθουμε και λίγο πιο μπροστά (λογικό, αφού ήταν άδειο ακριβώς μπροστά της), ‘επειδή όλα, είναι θέμα ψευδαισθήσεων).

Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσίασαν τα κομμάτια που επέλεξαν για το setlist τους, αφού αυτά, εμφάνιζαν μεγάλες διαφορές, πράγμα που δεν άφηνε τον ακροατή όχι να βαρεθεί, αλλά ούτε να κουνηθεί από τη θέση του, τόσο ελκυστικά που ήταν. Βλέπετε, στο δεύτερο, η φωνή της βάρυνε, κι έγινε σαν εκκλησιαστική, μαζί με ακόμα πιο βαριά (προηχογραφημένα) ντραμς και μπόλικο doom, η μουσική του τρίτου, έφερνε σε trip hop, στο τέταρτο, υπήρχαν (επίσης προηχογραφημένα) κρουστά, το πέμπτο, ήταν αργό και υπνωτιστικό, το έκτο, εντελώς heavy και το έβδομο, πολύ ιδιαίτερο, με πληθώρα ήχων. Καθ’ όλη τη διάρκεια και τις εναλλαγές, τα φώτα άλλαζαν κι αυτά, αναλόγως. Πριν το έβδομο, ενημέρωσε πως αυτό θα ήταν το τελευταίο, ευχαρίστησε ξανά και μάς προώθησε στο merch. Τελείωσαν στις σχεδόν είκοσι λεπτά μετά τις έντεκα, με ευχαριστίες και καληνύχτες, κάνοντας μας να τους προσέξουμε για τα καλά και εγγράφοντας το όνομά τους στο μυαλό μας, για να μην το ξεχάσουμε στο μέλλον.

Μια βραδιά, η οποία συμπερασματικά, ήταν εξαιρετική, από καλλιτεχνικής άποψης. Τρία νέα σχήματα, τα οποία κατέθεσαν τα διαπιστευτήριά τους και έδειξαν πως έχουν μεγάλες ικανότητες. Τέτοιοι άνθρωποι, πρέπει να ανεβαίνουν στη σκηνή,  είναι ορατοί και να στηρίζονται – γιατί το αξίζουν. Βλέπετε, φίλοι αναγνώστες, τέτοια παιδιά, ανήκουν στην αθέατη πλευρά της σύγχρονης, εγχώριας, εναλλακτικής, αγγλόφωνης μουσικής σκηνής, την οποία λίγοι γνωρίζουν και ακολουθούν. Όχι επειδή είναι κάποιου είδους γκέτο, αλλά επειδή λίγοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται να την ψάξουν. Αυτό, γιατί η πλειοψηφία, παραμένει προσκολλημένη σε αυτό που της σερβίρεται, το δήθεν εναλλακτικό, δήθεν ενδιαφέρον, δήθεν ουσιώδες, δήθεν γενικώς.

Στη χιπστεροποίηση που ενισχύουν free press έντυπα, ένας fake αλτερνατιβισμός και οι φασαίοι τελευταίας διαλογής. Όποιος, όμως, έχει μυαλό, αυτιά, καρδιά, κριτήριο, γνώση, αίσθηση και ποιότητα, ξέρει να ξεχωρίζει την αξία από τα απορρίμματα. Απλώς, πιστεύω, πως ο καθένας, ανήκει όπου ανήκει όχι (απλώς) επειδή το θέλει, αλλά και επειδή το αξίζει. Καλύτερα, λοιπόν, λίγοι και καλή, στη σωστή φάση, παρά πολλοί, και τίγκα στην πλέμπα. Γιατί μη μου πείτε πως τη μέρα του live γινόταν της τρελής από συναυλίες. Ούτε open air festivals είχαμε ακόμα, ούτε τίποτα. Καθημερινή ήταν, κανονικότατη τιμή εισιτηρίου είχε η συναυλία και κανονικότατο, επίσης, ήταν το χρονοδιάγραμμα, το οποίο τηρήθηκε ευλαβικά. Αλλά τι να πεις, ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Στων κουφών τις πόρτες βροντάμε. Ένυγουεη, αρκετά με τους άνοες. Εμείς, οι λίγοι και σωστοί, περάσαμε τέλεια. Μπράβο σε όλα τα παιδιά, το αξίζουν. Όπως αξίζουν, να παίξουν και σε καλύτερες συνθήκες από άποψη προσέλευσης κοινού. Μπράβο τους, όμως, και για τον άψογο επαγγελματισμό ως προς αυτό το πραγματικά απειροελάχιστο κοινό – καταλαβαινόμαστε.

Επίσης, από τεχνική  πλευράς, όλα ήταν παραπάνω από ικανοποιητικά, το ίδιο και το ωράριο, που μάς επέτρεψε να προλάβουμε τα Μ.Μ.Μ. και να πάμε σπίτι μας σαν άνθρωποι – κάτι που κράζω πάντα, όταν δε συμβαίνει, μιας και ξέρουμε όλοι, πως στις 8/10 συναυλίες, κανείς δε νοιάζεται για τα ωράρια και κανείς δε σέβεται τον θεατή / ακροατή / φαν / πελάτη. Δεν έχω κάτι άλλο να πω, παραπάνω ευχαριστημένος, δε θα μπορούσα να είμαι, από το βράδυ αυτό. Μακάρι να δούμε και άλλα, αντίστοιχα, μελλοντικά, με μεγαλύτερη στήριξη από τον κόσμο. Κλείνοντας, άλλο ένα μπράβο για την σκέψη πίσω από την επιλογή της μη διάκρισης κάποιας μπάντας από της άλλες και τη μη ύπαρξη headliner (για αυτό και η σειρά των ονομάτων στον τίτλο της ανταπόκρισης, είναι η σειρά εμφάνισης τους, ενώ ως κεντρική φώτο της ανταπόκρισης, επάνω, επιλέχθηκε φωτογραφία από το facebook event, με εκπροσώπους και των τριών μπαντών, και όχι η φώτο κάποιας (μίας) μπάντας, αφού καμία δεν ξεχώριζε ως προς τη ‘σημαντικότητά’ της – καταλαβαίνετε πως το λέω, δεν είχαμε opening και main acts, παρά μόνο παιδιά που γούσταραν να παίξουν για εμάς και το έκαναν υπέροχα – τα ευχαριστούμε θερμά για αυτό, και θα επιστρέψουμε σε αυτά, βεβαίως!).

Σημείωση συντάκτη: Κεντρική φώτο (εξωφύλλου) της ανταπόκρισης: Kevin Zhegu Photography – λήφθηκε από την εκδήλωση της συναυλίας στο facebook. Οι υπόλοιπες, είναι ερασιτεχνικές, δικές μου, τραβηγμένες από κινητό, ελλείψει διαθέσιμου συντάκτη από το site, την ημέρα εκείνη. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

Κείμενο και φωτογραφίες (εκτός της πρώτης, του εξωφύλλου), για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*