Ανταπόκριση: Selofan & Gertrud Stein @ Temple – Σάββατο 20/04/2019

Κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό, ένα Σάββατο στα μέσα με τέλη Απριλίου, λαμβάνει χώρα τα τελευταία χρόνια, ένα υψίστης σημασίας, καλλιτεχνικό event, του οποίου, οι γνώστες, δε χάνουν ποτέ. Αυτό, δεν είναι άλλο από το live των αγαπημένων Selofan, οι οποίοι και εμφανίζονται άπαξ ετησίως, ζωντανά, στην Αθήνα και κάθε τους συναυλία, είναι μοναδική. Έτσι λοιπόν, πιστοί στο ραντεβού τους και φέτος (παρά το γεγονός πως είναι η πρώτη χρονιά μετά από τέσσερις συναπτές, όπου η συναυλία τους, δε συνδυάζεται με την κυκλοφορία και παρουσίαση νέου δίσκου), εμφανίστηκαν στο Temple, το Σάββατο, 20 Απριλίου και εμείς, ήμασταν εκεί, φυσικά! Οι πόρτες άνοιξαν στις 21:00 και για μία ώρα περίπου, τον λιγοστό κόσμο, υποδέχτηκε ο Dj Morah με μια ενδιαφέρουσα επιλογή του, κομματιών, να παίζει στον χώρο.

Αυτό, μέχρι τις 22:07, οπότε και στη σκηνή, ανέβηκε η καλεσμένη των Selofan, από το Λονδίνο, η Gertrud Stein, μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική περσόνα, η οποία έχει επιλέξει για stage name, το όνομα της γνωστής φιλοσόφου, αφαιρώντας το τελευταίο γράμμα από το μικρό όνομα εκείνης. Η Gertrud, βρέθηκε μόνη της στη σκηνή, όπως είναι και ούτως ή άλλως, καλλιτεχνικά και για 45 λεπτά, μας παρουσίασε το electric wave / minimal σετ της, μέσα από επιλογή δέκα κομματιών της.

Αυτό έγινε, αφού ένα εισαγωγικό sable έπαιξε αρχικά, εκείνη συστήθηκε σε τρίτο πρόσωπο, λέγοντας ‘Good evening, this is Gertrud’. Δύο λεπτά μετά, ξεκίνησε να τραγουδάει, χαμηλώνοντας επίτηδες το μικρόφωνο, ώστε να σκύβει σε αυτό. Από πίσω, video wall με προβολή συμβόλων και χρωματισμών, δίπλα της το συνθεσάιζερ και το Mac Book. Προσωπικά, δεν την γνώριζα και ήταν μια ευχάριστη έκπληξη! Για την ιστορία, να πούμε πως είχε ξανάρθει τον Νοέμβριο του 2010, στο πάλαι ποτέ Carousel, σε διοργάνωση της Ιωάννας από τους Selofan (μάλιστα, η ιστορία αναφέρει, πως εκείνη τη μέρα γνωρίστηκαν η Ιωάννα με τον Δημήτρη, εκεί, και ποιος να περίμενε τη συνέχεια, ζευγάρι στη σκηνή, ζευγάρι στη ζωή, λίγο αργότερα).

Με δέκα κομμάτια, το ένα να διαδέχεται το άλλο και την ίδια, με αστείρευτη ενέργεια, να τραγουδάει, να χορεύει και να παίζει τα μέρη της μουσικής που δεν ήταν προηχογραφημένα, παρακίνησε και το όσο κοινό είχε ήδη να μαζευτεί, να χορέψει, λίγο, μαζί της. Τα τραγούδι της, σε ελληνικό και αγγλικό στίχο, παρ’ όλα αυτά, δεν κατάφεραν να παρακινήσουν πολύ κόσμο και μετά, οι εντυπώσεις των περισσότερων, από όσους παρευρίσκονταν στον χώρο, την ώρα του σετ της, δεν ήταν και οι πιο θετικές. Εμένα, πάντως, και σε άτομα που είμαστε πιο εξοικειωμένοι, με τέτοια μουσικά είδη, μάς άρεσε. Η ίδια, φάνηκε να το χάρηκε επίσης, για αυτό και στις 22:52, οπότε και τελείωσε, ευχαρίστησε τους πάντες θερμά, έχοντας μας ζεστάνει για τα καλά, για το κυρίως της βραδιάς, το οποίο και θα ακολουθούσε. Εύχομαι να την ξαναδούμε, σε λιγότερο από 9 χρόνια αυτή τη φορά. Μέχρι τότε, όποιος ενδιαφέρεται, ας τσεκάρει τις λίγες, αλλά πολύ ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες της – μιας και γενικώς, είναι αρκετά diy καλλιτέχνιδα και αξίζει.

Στις 23:06, και με τον χώρο του Temple, κατάμεστο, εμφανίστηκε εν μέσω παραληρήματος των ιδιαίτερα φανατικών θαυμαστών του ντουέτου (εκ των οποίων, ένας, είμαι υπερήφανα κι εγώ), η Ιωάννα και ο Δημήτρης, κοινώς, οι Selofan. Στο πίσω μέρος της σκηνής, είχε στηθεί μια απομίμηση ενός τεράστιου, εντυπωσιακού κύκνου, ενώ από πάνω, το video wall, έπαιζε ασταμάτητα, παλιές ταινίες μικρού μήκους.

Ο Δημήτρης, πήρε τη θέση του πίσω από τις κονσόλες και το συνθεσάιζερ, έχοντας ήδη επάνω του το μπάσο, και η Ιωάννα, στάθηκε πίσω από το μικρόφωνο, του οποίου η βάση, ήταν παραδοσιακά, τυλιγμένη με μια σειρά από κόκκινα φωτάκια-καρδούλες. Δίπλα της, είχε στηθεί ένα παλιό, κόκκινο, κλασικό σταθερό τηλέφωνο, το οποίο και σήκωσε, καθώς ξεκινούσε το πρώτο κομμάτι, οι ‘Οδηγίες Χρήσης’ (το οποίο, περιλαμβάνει μέρος των οδηγιών χρήσης του γνωστού φαρμάκου Xanax), στην αρχή του οποίου, ακούγεται ήχος κλήσης. Στη συνέχεια, έχοντας, υποτίθεται πέσει σε αναισθησία, όπως και όποιος ξεπερνάει τις προβλεπόμενες ποσότητες, άφησε το ακουστικό να πέσει και να πηγαινοέρχεται κρεμάμενο.

Ήδη, από την αρχή, διαφάνηκε και φέτος, η επιθυμία των Selofan, να παίξουν σκηνοθετικά στο live τους, με σκηνικά αντικείμενα, φώτα, βίντεο, διαθέσεις και κινήσεις. Τα τελευταία χρόνια, έχουν εξασκηθεί πολύ, προσφέροντας, πλέον, ένα πλήρες οπτικοακουστικό θέαμα, σε κάθε τους συναυλία, στις οποίες, εκτός από τις ιδιαίτερες εκτελέσεις των καταπληκτικών τραγουδιών τους, περιέχουν θεατρικότητα και performance, που κάνουν την κάθε μία, αξέχαστη, γεγονός στο οποίο συμβάλλει και η σπανιότητα των συναυλιών τους (στο εκάστοτε ίδιο μέρος), με αποτέλεσμα, κάθε μία, να είναι must-see.

Να πούμε εδώ, πως αυτή, ήταν η όγδοη φορά που οι Selofan παίζουν στην Αθήνα. Η πρώτη, ήταν το 2012, η οποία ήταν και η πρώτη τους συναυλία γενικά, ever, στο Skull Bur, στη Νεάπολη Εξαρχείων, μαζί με Human Puppets και Boykott Kommunikation. Οι επόμενες πέντε, στο Death Disco: 2013, με Doric και Lebanon Hanover, 2014, με Lebanon Hanover, 2015, με Regressverbot, 2016, με Monowelt, 2017, με Kaelan Mikla, ενώ η έβδομη, ήταν στο Gagarin, στα πλαίσια του Fabrika Fest, με Lebanon Hanover και She Past Away. Η όγδοη, ήταν αυτή εδώ, στην οποία, πια, ήταν επιτακτική ανάγκη η αλλαγή χώρου (σε μικρά, βέβαια, πλαίσια, πάντα), αφού το Death Disco, έγιναν sold out, τις δύο τελευταίες φορές, κάτι το οποίο δεν απείχε και τώρα, στο Temple…

Το live συνεχιζόταν με παρατεταμένα χειροκροτήματα από το κοινό, μετά το τέλος του κάθε κομματιού, η Ιωάννα (με την πάντα υπέροχα εκκεντρική εμφάνιση και το έντονο μακιγιάζ), έδινε τη θέση της στο Δημήτρη, ώστε να τραγουδήσει κι εκείνος κομμάτια του, ενώ εκείνη, αναλάμβανε τα μετόπισθεν . Όταν ακούστηκε το ‘Love Is A Mental Suicide’, μια κοπέλα εμφανίστηκε και άρχισε να χορεύει δίπλα στην Ιωάννα – είναι γνωστό, πως συχνά καλούν στα live τους, χορευτές και performers, όπως βλέπουμε από το 2014 έως και σήμερα, στην Αθήνα τουλάχιστον.

Σε δυο τραγούδια, ο Δημήτρης χρησιμοποίησε και το σαξόφωνό του, δείχνοντας πως είναι βιρτουόζος και σε αυτό. Στο ‘Βραχυκύκλωμα’, χτυπούσε έναν μεταλλικό κάδο (αντί μεταλλικού κομματιού περίφραξης, όπως έκανε πρόπερσι). Σε άλλο, η Ιωάννα χτυπούσε ντέφι, ενός μοίρασε στον κόσμο πλαστικά λουλούδια και φυλλάδια με είδηση παλιάς εφημερίδας για επίθεση βιτριολίστριας στον σύζυγό της, αλλά με τη δική της φωτογραφία δίπλα, μια σαφή παραπομπή στο τραγούδι τους ‘Βιτριόλι’, από το ομώνυμο άλμπουμ.  

Άλλη χρονιά, είχε πετάξει χάπια (από τις ‘Οδηγίες Χρήσης’) ή είχε μοιράσει σακουλάκια με κόλλυβα. Κατά τη διάρκεια του ‘Shadowmen’, κρατούσε αγκαλιά, όπως κάθε φορά, τον πλαστικό αστακό του βίντεο κλιπ, ενώ αν έπαιζαν και το ‘Snakes’, δε θα έλειπε, σίγουρα και το πλαστικό φίδι. Δεν ξεχνάμε και το θυμιάτισμα ή το κίτρινο φως σειρήνας. Μικρές προσθήκες που όμως, δίνουν πολλά συν στην ερμηνεία ενός τραγουδιού!

Στη διάρκεια της εμφάνισής τους, εκπροσωπήθηκαν και οι πέντε δίσκοι τους, ενώ ακούστηκαν τραγούδια και από τις τρεις γλώσσες στις οποίες τραγουδούν (ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά –  αν και έχουν και ένα ισπανικό τραγούδι). Ακόμα, έπαιξαν ένα cover και δύο νέα, ακυκλοφόρητα τραγούδια (‘Nichts’ και Καταστολή’). Έκλεισαν με 15 τραγούδια, αλλά επέστρεψαν για το κλασικό encore και άλλα δύο κομμάτια, από τα οποία, το δεύτερο, ήταν ένα τραγούδι, το οποίο, από πρόπερσι που κυκλοφόρησε, περίμενα να το παίξουν ζωντανά (μιας και έγινε αμέσως το πιο αγαπημένο μου δικό τους), αλλά είχα μάθει πως ήταν δύσκολο, αφού σε αυτό, ο Δημήτρης παίζει σαξόφωνο και χρειάζεται και έξτρα άνθρωπος για μπάσο.

Μιλάμε, φυσικά, για το ‘Υπόγειο’, το οποίο, η Ιωάννα προλόγισε, λέγοντας πως επειδή είμαστε το αγαπημένο τους κοινό και πως για να μας ευχαριστήσουν για τη στήριξή μας, τα επτά αυτά χρόνια, αποφάσισαν να το παίξουν ζωντανά για πρώτη φορά, προσπαθώντας να μην ‘το σκοτώσουν πολύ’, ζητώντας τη βοήθεια δύο φίλων τους, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή: εκείνος πήρε το μπάσο, εκείνη μια κιθάρα και έκανε και δεύτερη φωνή (πράγμα πολύ κακό, γιατί χάλασε πολύ η κομματάρα εξαιτίας της δεύτερης φωνής, αλλά εστιάζω στο ότι το άκουσα ζωντανά και ξεχνάω την προσθήκη αυτής της άκυρης).

Το κοινό, όμως, διψασμένο, τους κάλεσε ξανά πίσω και κείνοι ανταποκρίθηκαν, για ένα ακόμα κομμάτι, όμως το πράγμα δεν έμεινε εκεί, αφού το σκηνικό επαναλήφθηκε και επέστρεψαν για τρίτο (!) encore, και για το πραγματικά τελευταίο (όπως ενημέρωσε η Ιωάννα, της οποίας η φωνή, είναι πάντα αξιοθαύμαστη και με πολλές δυνατότητες), με το οποίο, συμπληρώθηκε το σύνολο των 19 τραγουδιών και της μίας ώρας και δέκα λεπτών τους στη σκηνή, μέχρι τις 00:16, δηλαδή.

Η διάρκεια, μπορεί να ακούγεται λίγη, αλλά δεν είναι, αφού τα τραγούδια τους δεν είναι και τεράστιας διάρκειας, ενώ σίγουρα, τα όσα έπαιξαν, μας κάλυψαν και με το παραπάνω και από άποψη ποσότητας, αλλά και από ποικιλίας. Η ποιότητα, ήταν αυτονόητη, αφού τα παιδιά ξέρουν πολύ καλά αυτό που κάνουν και το απέδειξαν περίτρανα για άλλη μια φορά. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το τεράστιο, φανατικό κοινό που έχουν αποκτήσει διεθνώς, μέσα στα χρόνια. Πολλά μπράβο, έχω να πω εγώ και μακάρι του χρόνου, και σε ακόμα μεγαλύτερο χώρο, μόνοι τους!

Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν εκπληκτική, από την αρχή μέχρι το τέλος, σε όλους της τους τομείς και τις εκφάνσεις. Οι Selofan, έδωσαν ρέστα, για άλλη μια φορά, αφήνοντας τους πάντες κατευχαριστημένους και ενθουσιασμένους, το support, ήταν μια πολύ καλοδεχούμενη προσθήκη στη βραδιά, ειδικά μετά τη μακρά της απουσία από τα ελληνικά εδάφη, ενώ το warm-up djλίκι, συνετέλεσε θετικά στο άνοιγμα της βραδιάς, Το χρονοδιάγραμμα τηρήθηκε πιστά, παραγωγή και διοργάνωση άψογες, ενώ φώτα και ήχος, εξαιρετικά.

Τέλος, η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη, και μπράβο του, ενώ αξίζει συγχαρητήρια και το Temple για το άνοιγμά του και σε τέτοια είδη μουσικής και κοινού. Πάντα τέτοια και ας είμαστε όλοι καλά μέχρι το επόμενο ραντεβού με τους Selofan, τον Απρίλιο του 2020, οπότε και μέχρι τότε θα έχει κυκλοφορήσει και ο νέος, έκτος τους δίσκος, τον οποίον και περιμένουμε ήδη με πολλή ανυπομονησία!

SETLIST:

Οδηγίες Χρήσης

Βιτριόλι

Καταστολή (νέο)

Φωσφορίζω

Μαυσωλείο

Αλάσκα

Βραχυκύκλωμα

Στο Σκοτάδι

Hysteria

Ist Die Liebe Tot?

(άγνωστο)

Shadowmen

The Wheels Of Love

Give Me The Reason

After You The Silence

Το Υπόγειο

Romance

Nichts (νέο)

Σημείωση συντάκτη: Το κείμενο δημοσιεύεται με καθυστέρηση, λόγω τεχνικών προβλημάτων μου. Εκείνο το βράδυ, δεν είχαμε διαθέσιμο φωτογράφο, οπότε οι φωτογραφίες είναι δικές μου, ερασιτεχνικές, από το κινητό. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανοήση.

Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Το αγαπημένο garage pop ντουέτο των The Limiñanas επιστρέφει στην Αθήνα!

Για μία και μοναδική συναυλία στην Αθήνα, στο αγαπημένο στέκι του Κεραμεικού,...
Read More