by Nikos Mathiopoulos
Υπάρχουν συναυλίες που πας για να περάσεις καλά. Και υπάρχουν κι αυτές που πας γιατί νιώθεις ότι πρέπει να είσαι εκεί. Η εμφάνιση των Sanctuary στην Αθήνα ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Δεν ήταν απλά άλλο ένα live. Δεν είχε την αθωότητα μιας νέας μπάντας που ανεβαίνει. Δεν είχε καν το hype μιας περιοδείας που προωθεί καινούριο δίσκο. Αυτό που κουβαλούσε ήταν κάτι πολύ πιο βαρύ: ιστορία, απώλεια, και μια σχεδόν πεισματική ανάγκη να κρατηθεί κάτι ζωντανό, έστω και λαβωμένο.
Η άφιξη – κόσμος που ξέρει γιατί είναι εκεί
Από νωρίς έξω από το venue καταλάβαινες ότι το κοινό δεν ήταν τυχαίο. Δεν ήταν πιτσιρικάδες που ήρθαν να δουν τι παίζει. Ήταν άνθρωποι που κουβαλούσαν χρόνια μέσα τους αυτά τα τραγούδια. Μπλούζες ξεθωριασμένες, βλέμματα γνώριμα, κουβέντες που ξεκινούσαν χωρίς συστάσεις. Ακούς ονόματα δίσκων να πέφτουν σαν κωδικοί.
Δεν είσαι απλά σε μια συναυλία — είσαι μέσα σε μια κοινότητα.
Darklon – η εισαγωγή
Οι Darklon ανέβηκαν για να ανοίξουν τη βραδιά και έκαναν αυτό που έπρεπε: έστησαν το έδαφος. Σφιχτός ήχος, ενέργεια, χωρίς περιττές φλυαρίες. Ήταν το απαραίτητο πρώτο κύμα πριν έρθει αυτό που όλοι περίμεναν.
Η στιγμή που σβήνουν τα φώτα
Τα φώτα πέφτουν. Ο κόσμος ειναι μαζεμένος μπρος τη σκηνή. Και εκεί αρχίζει να χτίζεται κάτι που δεν είναι απλά συναυλιακό hype. Είναι προσμονή.
Sanctuary στη σκηνή – όχι όπως παλιά, αλλά αληθινά
Από τα πρώτα λεπτά ήταν ξεκάθαρο: αυτό που θα δεις δεν είναι αναπαράσταση.
Ο ήχος ήταν καθαρός, δυνατός, χωρίς πολλά στολίδια. Οι κιθάρες του Lenny έκοβαν αέρα, ριφφ που κουβαλάνε δεκαετίες πάνω τους. Ο νέος τραγουδιστής Joseph Michael εύθυμος , έπινε τις μπυρίτσες του και έμπαινε στα παπούτσια του προκατόχου με πίστη και σεβασμό, ταυτόχρονα όμως κάνοντας και τα δικά του! Άψογος, συμπαθέστατος, τρελός έκανε τα αστεία του όλη την ώρα ( μάλιστα στο τέλος μας προσκάλεσε /προκάλεσε να πάρουμε τους δρόμους μαζί τους για μπύρες!). Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο τύπος ήταν ότι πιο πιστό έχω ακούσει κοντά στον θρύλο που ακούει στο όνομα Warrel Dane. Και το κοινό; Απόλυτα μέσα.
Το πνεύμα που ήταν παντού
Ο Warrel Dane δεν ήταν εκεί. Αλλά ήταν παντού. Σε κάθε ρεφρέν, σε κάθε βλέμμα, σε κάθε στιγμή που ένιωθες ότι κάτι λείπει. Και ίσως αυτό ήταν το πιο έντιμο στοιχείο της βραδιάς.
Setlist – κομμάτια που δεν είναι απλά τραγούδια
Όταν άρχισαν να πέφτουν τα κομμάτια από Into the Mirror Black και Refuge Denied, το πράγμα πήγε αλλού. Ο κόσμος δεν άκουγε — συμμετείχε.
Το τέλος – χωρίς λύτρωση, αλλά με αποδοχή
Δεν υπήρξε εκτόνωση. Υπήρξε σιωπή. Ο κόσμος έμεινε λίγο παραπάνω. Δεν βιαζόταν να φύγει.
Η εμφάνιση των Sanctuary στην Αθήνα δεν ήταν τέλεια. Ήταν όμως αληθινή. Και ίσως τελικά αυτό είναι που την έκανε να αξίζει.
