by Maria Sarantou
Μια διαφορετική μουσική εμπειρία ήταν η συναυλία που παρακολουθήσαμε στο Gagarin, το βράδυ της Παρασκευής 30 Σεπτεμβρίου, με ήχους που παράπεμπαν σε εικόνες, αλλά και εικόνες που συνταίριαζαν με την μουσική.
Το ξεκίνημα έγινε στις 22:00 με την ΕΤΤΕΝ. Έχει δύο δίσκους στο ενεργητικό της, με διαφορετικό ύφος ο καθένας τους: ο «I know you ‘re behind me but I’ m not scared” ( 2009) μελωδικός, με ηλεκτρονικά στοιχεία και ο «Lappuggla» (2012), με δικές της δημιουργίες και με πιο εναλλακτικό ήχο , καθώς συνδυάζει samplers με πιο «παραδοσιακά» όργανα.
Με τους ήχους των ντραμς, του συνθεσάιζερ, ενός είδους σαντουριού (που έπαιζε η ίδια), αλλά και με την χρήση ηλεκτρονικών μέσων, το συνολικό μουσικό αποτέλεσμα, ήταν ένα ταξίδι – φυγή σε μέρη απάτητα και ανεξερεύνητα. Σε αυτό συντέλεσε η φωνή της ΕΤΤΕΝ, που με συνδυασμό με τις κινήσεις της στο δόσιμο των τραγουδιών της, σου έδινε την αίσθηση πως έμοιαζε με ιέρεια της φύσης.
Στην μισή ώρα που κράτησε η εμφάνισής της, πήραμε μια μικρή γεύση από τις προσωπικές της δουλειές. Μας παρουσίασε επίσης τους συνεργάτες της πάνω στη σκηνή, που δύο εξ αυτών είναι μέλη των Film, μιας μπάντας που υπήρξε και εκείνη μέλος τους. Μας ανήγγειλε και τραγούδησε το Alarm και έτσι το κλείσιμό της, έγινε με μια πιο rock χροιά.
Με διάλλειμα περίπου μισής ώρας και γύρω στις 23:00, υποδεχτήκαμε το βρετανικό συγκρότημα των Saint Etienne. Το σκηνικό, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, ήταν και λίγο θεατρικό. Το πλήκτρα και το μηχάνημα για τα samplers ήταν τοποθετημένα στις δύο πλευρές της σκηνής, ενώ στο κέντρο ήταν τοποθετημένα δύο μικρόφωνα: για την Sarah Cracknell και για την τραγουδίστρια που έκανε τα φωνητικά και έπαιζε σε μερικά κομμάτια μελόντικα. Από πίσω τους το video wall, δεν σταμάτησε να παίζει.
Το πρόγραμμα τους αποτελούνταν από δύο μέρη. Το πρώτο ήταν αφιερωμένο στον δίσκο «Foxbase Alpha», που ήταν και ο πρώτος που κυκλοφόρησαν το 1991: This is radio Etienne, Only love can break your heart, Girl vii, Wilson, Spring, Nothing can stop us, μερικά από τα τραγούδια.
Τα κομμάτια του, μικρά μουσικά μέρη και τραγούδια, συνταίριαζαν με μικρές ταινίες που έπαιζαν συγχρόνως. Η εικόνα μαγνήτιζε, καθώς αντανακλούσε το συναίσθημα της μουσικής. Οι μικρές ιστορίες που παρακολουθούσαμε, πολλά από αυτές μονταρισμένες με επαναλαμβανόμενα κοφτά πλάνα, μετέτρεπαν την μελωδική ηλεκτρονική μουσική τους, δίνοντας της μια πιο σκοτεινή και αρχαϊκή αίσθηση. Και όπως σε ένα θεατρικό έργο, έτσι και εδώ δεν έλειπαν οι ρόλοι, που τους εκτελούσαν οι δύο τραγουδίστριες. Σε δύο μουσικά μέρη, κάθισαν σε ένα τραπεζάκι στην άκρη της σκηνής, παίζοντας αντίστοιχα ότι βλέπαμε στην οθόνη: την μια μιλούσαν και την επόμενη έπαιζαν χαρτιά.
Το δεύτερο μέρος της συναυλίας, ήταν ιδιαίτερα ανεβαστικό, καθώς έπαιξαν τις πιο pop επιτυχίες τους, παρασέρνονταν τον κόσμο με τον ρυθμό τους με τα Who do you think you are, Tonight, Sylvie, He’ s on the phone.
Ο κόσμος παρακολουθούσε προσηλωμένος στην αρχή την οθόνη και στην συνέχεια συμμετείχε ενεργά με χορευτική διάθεση. Σε αυτό συνετέλεσε και η παρουσία της Sarah Cracknell που ήταν ήρεμη και γλυκιά σε όλη την διάρκεια της συναυλίας. Τα καραμελάκια που πέταξαν στην αρχή στο κόσμο, που τις έπιαναν σαν τα παιδιά (κάτι μικρά πλαστικά με σκόνη μέσα – κυκλοφορούσαν κι εδώ την δεκαετία του ’90, δεν ξέρω αν υπάρχουν πια) και η συνολική παρουσία του συγκροτήματος, μας ταξίδεψαν νοερά και έτσι η βραδιά έκλεισε με μια ανέμελη και χαρούμενη διάθεση.
Το ξεκίνημα έγινε στις 22:00 με την ΕΤΤΕΝ. Έχει δύο δίσκους στο ενεργητικό της, με διαφορετικό ύφος ο καθένας τους: ο «I know you ‘re behind me but I’ m not scared” ( 2009) μελωδικός, με ηλεκτρονικά στοιχεία και ο «Lappuggla» (2012), με δικές της δημιουργίες και με πιο εναλλακτικό ήχο , καθώς συνδυάζει samplers με πιο «παραδοσιακά» όργανα.
Με τους ήχους των ντραμς, του συνθεσάιζερ, ενός είδους σαντουριού (που έπαιζε η ίδια), αλλά και με την χρήση ηλεκτρονικών μέσων, το συνολικό μουσικό αποτέλεσμα, ήταν ένα ταξίδι – φυγή σε μέρη απάτητα και ανεξερεύνητα. Σε αυτό συντέλεσε η φωνή της ΕΤΤΕΝ, που με συνδυασμό με τις κινήσεις της στο δόσιμο των τραγουδιών της, σου έδινε την αίσθηση πως έμοιαζε με ιέρεια της φύσης.
Στην μισή ώρα που κράτησε η εμφάνισής της, πήραμε μια μικρή γεύση από τις προσωπικές της δουλειές. Μας παρουσίασε επίσης τους συνεργάτες της πάνω στη σκηνή, που δύο εξ αυτών είναι μέλη των Film, μιας μπάντας που υπήρξε και εκείνη μέλος τους. Μας ανήγγειλε και τραγούδησε το Alarm και έτσι το κλείσιμό της, έγινε με μια πιο rock χροιά.
Με διάλλειμα περίπου μισής ώρας και γύρω στις 23:00, υποδεχτήκαμε το βρετανικό συγκρότημα των Saint Etienne. Το σκηνικό, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, ήταν και λίγο θεατρικό. Το πλήκτρα και το μηχάνημα για τα samplers ήταν τοποθετημένα στις δύο πλευρές της σκηνής, ενώ στο κέντρο ήταν τοποθετημένα δύο μικρόφωνα: για την Sarah Cracknell και για την τραγουδίστρια που έκανε τα φωνητικά και έπαιζε σε μερικά κομμάτια μελόντικα. Από πίσω τους το video wall, δεν σταμάτησε να παίζει.
Το πρόγραμμα τους αποτελούνταν από δύο μέρη. Το πρώτο ήταν αφιερωμένο στον δίσκο «Foxbase Alpha», που ήταν και ο πρώτος που κυκλοφόρησαν το 1991: This is radio Etienne, Only love can break your heart, Girl vii, Wilson, Spring, Nothing can stop us, μερικά από τα τραγούδια.
Τα κομμάτια του, μικρά μουσικά μέρη και τραγούδια, συνταίριαζαν με μικρές ταινίες που έπαιζαν συγχρόνως. Η εικόνα μαγνήτιζε, καθώς αντανακλούσε το συναίσθημα της μουσικής. Οι μικρές ιστορίες που παρακολουθούσαμε, πολλά από αυτές μονταρισμένες με επαναλαμβανόμενα κοφτά πλάνα, μετέτρεπαν την μελωδική ηλεκτρονική μουσική τους, δίνοντας της μια πιο σκοτεινή και αρχαϊκή αίσθηση. Και όπως σε ένα θεατρικό έργο, έτσι και εδώ δεν έλειπαν οι ρόλοι, που τους εκτελούσαν οι δύο τραγουδίστριες. Σε δύο μουσικά μέρη, κάθισαν σε ένα τραπεζάκι στην άκρη της σκηνής, παίζοντας αντίστοιχα ότι βλέπαμε στην οθόνη: την μια μιλούσαν και την επόμενη έπαιζαν χαρτιά.
Το δεύτερο μέρος της συναυλίας, ήταν ιδιαίτερα ανεβαστικό, καθώς έπαιξαν τις πιο pop επιτυχίες τους, παρασέρνονταν τον κόσμο με τον ρυθμό τους με τα Who do you think you are, Tonight, Sylvie, He’ s on the phone.
Ο κόσμος παρακολουθούσε προσηλωμένος στην αρχή την οθόνη και στην συνέχεια συμμετείχε ενεργά με χορευτική διάθεση. Σε αυτό συνετέλεσε και η παρουσία της Sarah Cracknell που ήταν ήρεμη και γλυκιά σε όλη την διάρκεια της συναυλίας. Τα καραμελάκια που πέταξαν στην αρχή στο κόσμο, που τις έπιαναν σαν τα παιδιά (κάτι μικρά πλαστικά με σκόνη μέσα – κυκλοφορούσαν κι εδώ την δεκαετία του ’90, δεν ξέρω αν υπάρχουν πια) και η συνολική παρουσία του συγκροτήματος, μας ταξίδεψαν νοερά και έτσι η βραδιά έκλεισε με μια ανέμελη και χαρούμενη διάθεση.
