by Maria Sarantou
Η δεύτερη μέρα του Release Festival, αποδείχθηκε ιδιαίτερα διαδραστική, με το rock ξεκίνημά της, αλλά και με την ανεβαστική και χορευτική διάθεση στην συνέχεια της. Ο καιρός συνέβαλε θετικά κατά την διάρκεια της πολύωρης συναυλίας, με το δροσερό αεράκι που έπιασε, να λειτουργεί καταπραϋντικά στην ζέστη.
Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, η μπάντα των GAD. ανέβηκε στην σκηνή στις 17:00 όπως ήταν προγραμματισμένο, με την συνήθη – όπως την πρώτη μέρα, μικρή προσέλευση του κόσμου. Στο πρόγραμμά τους, με τον electro pop – rock ήχος τους, ακούσαμε τις επιτυχίες τους Waves και This Light In You, αλλά και άλλα κομμάτια τους όπως τα The End Of The Road και Big Brown Eyes.
Κάτω από τον καυτό ήλιο, οι λίγοι τυχεροί που ήμασταν μπροστά στα κάγκελα, απολαύσαμε τους GAD. που έπαιξαν με πολύ ενέργεια και ήταν μια πολύ καλή εισαγωγή στα μουσικά δρώμενα της μέρας.
Μετά από μια μικρή διακοπή και με τον ήλιο να βρίσκεται ακόμα ψηλά, στην σκηνή βγήκε ο RSN. Με τα mix του και παρέα με τους Δημήτρη Δερμάνη στα πλήκτρα και τον Διονύση Μόρφη στην κιθάρα, η μουσική του ήταν ένα μείγμα από electro jazz, funky, soul ήχους, που ενισχύθηκε από την «μαύρη» φωνή της Thaliah και τα «ραπίσματα» του BnC, που συνόδευσαν τα τραγούδια.
Ακούσαμε κατά το πλείστον κομμάτια από τον νέο του δίσκο «Analog Memories», αλλά και ένα νέο τραγούδι με την φωνή της Kathrin deBoer των Belleruche.
Και από τον ένα DJ, η συνέχεια επιφύλασσε να βγουν τρεις έπειτα στην σκηνή και φυσικά ήταν τα μέλη των Chinese Man. Χρησιμοποιούν χωρίς όρια διάφορα ηχοτοπία στην μουσικής τους και με την χρήση των ηλεκτρονικών μέσων, δημιουργούν μια ατέλειωτη χορευτική διάθεση. Την μια στιγμή βρίσκεσαι προς Μεξικό μεριά, την άλλη σε διακτινίζουν στα 40’s και την επόμενη βρίσκεσαι σε μια άλλη διάσταση.
Στα μουσικά αυτά ταξίδια μας πήγαν με κομμάτια όπως τα I’ ve Got That Tune, Get Up, Racing the Sun. Οι δύο ράπερ που ήταν στην σκηνή και οι πολύ space εικόνες που έδειχνε το video wall, έδωσαν μια ακόμη groovy νότα στην συνολική εμφάνισή τους.
Η επόμενη εμφάνιση ήταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα, τόσο μουσικά όσο και σκηνικά. Το σχήμα των εναλλασσόμενων μουσικών που δημιουργήθηκε από τον Scott Bradlee, λέγεται Postmodern Jukebox. Όταν τους αντικρίσαμε, ήταν σαν να ξεπήδησε ένα υπαίθριο μουσικό – χορευτικό βαριετέ και καλλιτέχνες του παρελθόντος ήρθαν να μας δείξουν πως διασκέδαζαν τότε, το ΄20, το ΄30, το ΄40. Από τα κοστούμια τους, τις φωνές τους, τον χορό τους, τον παρουσιαστή του κάθε κομματιού, όλα σε πήγαιναν κάπου αλλού και αυτό που σου υπενθύμιζε ότι τώρα είναι 2016 και βρίσκεσαι στην Πλατεία Νερού, ήταν οι στιγμές που τραβούσες τα μάτια σου μακριά από την σκηνή.
Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι η μουσική θεματολογία τους είναι σχετικά σύγχρονα κομμάτια που τα διασκευάζουν vintage μαζί με την χρήση πνευστών και έγχορδων μουσικών οργάνων. Τραγούδια όπως τα Bad Romance της Lady Gaga, το Give It Away των Red Hot Chili Peppers και το Sweet Child Of Mine των Guns N’ Roses που ερμηνεύθηκαν, θύμιζαν τα πρωτότυπα αλλά συγχρόνως δεν ήταν αυτά. Ήταν κάποια άλλα, που χαιρόσουν να τα ακούς να τα μαθαίνεις και να χορεύεις άλλους χορούς μαζί τους.
Και στο τέλος, ήρθε η εμφάνιση του Parov Stelar. Βγήκε στην σκηνή υπό τους ήχους του σκοτεινά ερωτικού κομματιού The Loneny Trumpet και μαζί του ήταν η τραγουδίστρια Cleo Panther και οι μουσικοί με τα χάλκινα πνευστά που παρατάχθηκαν μπροστά.
Ο Parov Stelar, πίσω σαν μοναχικός καβαλάρης παρέα μόνο με τα “deck” του, δεν σήκωσε κεφάλι, φαινόταν όμως γεμάτος ενέργεια κι ότι ζούσε αυτό που έκανε. Μπροστά το παιχνίδι το έκανε η υπέροχη φωνή της τραγουδίστριας και τα πνευστά που έδιναν την ξεσηκωτική τους νότα στα χορευτικά κομμάτια που παίχτηκαν. Booty Swing, Catgroove, All Night, The Mojo Radio Gang, Clap Your Hand, ήταν μερικά από αυτά, με τον κόσμο από κάτω να έχει ξεσηκωθεί και να χορεύει στους electro swing ρυθμούς και όχι μόνο.
Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ περιλάμβανε πολύ ρυθμό και χορό και με όσους ήρθαν με αυτή την διάθεση, σίγουρα ευχαριστήκαν την συναυλία, καθώς η συνολική εμφάνιση όλων των καλλιτεχνών έχει συνεισφέρει σε αυτό. Και όπως η κάθε μέρα του Release, όπως έχουμε δει, να έχει διαφορετική γεύση, περιμένουμε να δοκιμάσουμε τις δύο διαφορετικές του μέρες που έπονται.
[metaslider id=7520]
Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, η μπάντα των GAD. ανέβηκε στην σκηνή στις 17:00 όπως ήταν προγραμματισμένο, με την συνήθη – όπως την πρώτη μέρα, μικρή προσέλευση του κόσμου. Στο πρόγραμμά τους, με τον electro pop – rock ήχος τους, ακούσαμε τις επιτυχίες τους Waves και This Light In You, αλλά και άλλα κομμάτια τους όπως τα The End Of The Road και Big Brown Eyes.
Κάτω από τον καυτό ήλιο, οι λίγοι τυχεροί που ήμασταν μπροστά στα κάγκελα, απολαύσαμε τους GAD. που έπαιξαν με πολύ ενέργεια και ήταν μια πολύ καλή εισαγωγή στα μουσικά δρώμενα της μέρας.
Μετά από μια μικρή διακοπή και με τον ήλιο να βρίσκεται ακόμα ψηλά, στην σκηνή βγήκε ο RSN. Με τα mix του και παρέα με τους Δημήτρη Δερμάνη στα πλήκτρα και τον Διονύση Μόρφη στην κιθάρα, η μουσική του ήταν ένα μείγμα από electro jazz, funky, soul ήχους, που ενισχύθηκε από την «μαύρη» φωνή της Thaliah και τα «ραπίσματα» του BnC, που συνόδευσαν τα τραγούδια.
Ακούσαμε κατά το πλείστον κομμάτια από τον νέο του δίσκο «Analog Memories», αλλά και ένα νέο τραγούδι με την φωνή της Kathrin deBoer των Belleruche.
Και από τον ένα DJ, η συνέχεια επιφύλασσε να βγουν τρεις έπειτα στην σκηνή και φυσικά ήταν τα μέλη των Chinese Man. Χρησιμοποιούν χωρίς όρια διάφορα ηχοτοπία στην μουσικής τους και με την χρήση των ηλεκτρονικών μέσων, δημιουργούν μια ατέλειωτη χορευτική διάθεση. Την μια στιγμή βρίσκεσαι προς Μεξικό μεριά, την άλλη σε διακτινίζουν στα 40’s και την επόμενη βρίσκεσαι σε μια άλλη διάσταση.
Στα μουσικά αυτά ταξίδια μας πήγαν με κομμάτια όπως τα I’ ve Got That Tune, Get Up, Racing the Sun. Οι δύο ράπερ που ήταν στην σκηνή και οι πολύ space εικόνες που έδειχνε το video wall, έδωσαν μια ακόμη groovy νότα στην συνολική εμφάνισή τους.
Η επόμενη εμφάνιση ήταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα, τόσο μουσικά όσο και σκηνικά. Το σχήμα των εναλλασσόμενων μουσικών που δημιουργήθηκε από τον Scott Bradlee, λέγεται Postmodern Jukebox. Όταν τους αντικρίσαμε, ήταν σαν να ξεπήδησε ένα υπαίθριο μουσικό – χορευτικό βαριετέ και καλλιτέχνες του παρελθόντος ήρθαν να μας δείξουν πως διασκέδαζαν τότε, το ΄20, το ΄30, το ΄40. Από τα κοστούμια τους, τις φωνές τους, τον χορό τους, τον παρουσιαστή του κάθε κομματιού, όλα σε πήγαιναν κάπου αλλού και αυτό που σου υπενθύμιζε ότι τώρα είναι 2016 και βρίσκεσαι στην Πλατεία Νερού, ήταν οι στιγμές που τραβούσες τα μάτια σου μακριά από την σκηνή.
Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι η μουσική θεματολογία τους είναι σχετικά σύγχρονα κομμάτια που τα διασκευάζουν vintage μαζί με την χρήση πνευστών και έγχορδων μουσικών οργάνων. Τραγούδια όπως τα Bad Romance της Lady Gaga, το Give It Away των Red Hot Chili Peppers και το Sweet Child Of Mine των Guns N’ Roses που ερμηνεύθηκαν, θύμιζαν τα πρωτότυπα αλλά συγχρόνως δεν ήταν αυτά. Ήταν κάποια άλλα, που χαιρόσουν να τα ακούς να τα μαθαίνεις και να χορεύεις άλλους χορούς μαζί τους.
Και στο τέλος, ήρθε η εμφάνιση του Parov Stelar. Βγήκε στην σκηνή υπό τους ήχους του σκοτεινά ερωτικού κομματιού The Loneny Trumpet και μαζί του ήταν η τραγουδίστρια Cleo Panther και οι μουσικοί με τα χάλκινα πνευστά που παρατάχθηκαν μπροστά.
Ο Parov Stelar, πίσω σαν μοναχικός καβαλάρης παρέα μόνο με τα “deck” του, δεν σήκωσε κεφάλι, φαινόταν όμως γεμάτος ενέργεια κι ότι ζούσε αυτό που έκανε. Μπροστά το παιχνίδι το έκανε η υπέροχη φωνή της τραγουδίστριας και τα πνευστά που έδιναν την ξεσηκωτική τους νότα στα χορευτικά κομμάτια που παίχτηκαν. Booty Swing, Catgroove, All Night, The Mojo Radio Gang, Clap Your Hand, ήταν μερικά από αυτά, με τον κόσμο από κάτω να έχει ξεσηκωθεί και να χορεύει στους electro swing ρυθμούς και όχι μόνο.
Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ περιλάμβανε πολύ ρυθμό και χορό και με όσους ήρθαν με αυτή την διάθεση, σίγουρα ευχαριστήκαν την συναυλία, καθώς η συνολική εμφάνιση όλων των καλλιτεχνών έχει συνεισφέρει σε αυτό. Και όπως η κάθε μέρα του Release, όπως έχουμε δει, να έχει διαφορετική γεύση, περιμένουμε να δοκιμάσουμε τις δύο διαφορετικές του μέρες που έπονται.
[metaslider id=7520]
