Το νέο φεστιβάλ Release ξεκίνησε σεμνά και γλυκά και η πρώτη του μέρα ήταν ιδιαίτερα ζεστή. Ευτυχώς που η Πλατεία Νερού βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα και δρόσιζε κάπως, όπως και η θέα των καταρτιών που σε ταξίδευε όποτε γυρνούσες το βλέμμα σου προς τα εκεί.
Η συναυλία άρχισε νωρίς το απόγευμα και η προσέλευση του κόσμου ήταν ακόμα σχετικά μικρή, καθώς υπήρξε μια μικρή αλλαγή στην ώρα εμφάνισης του πρώτου καλλιτέχνη, αλλά και γιατί όπως φάνηκε στην συνέχεια, ο χώρος συνέχιζε να γεμίζει, σταδιακά με τις επόμενες εμφανίσεις που ήταν προγραμματισμένες.
Ο
Moa Bones (Δημήτρης Αρώνης) ήταν αυτός που εγκαινίασε το φεστιβάλ. Με την χαλαρή εμφάνισή του πάνω στην σκηνή, περιήγησε τον κόσμο που είχε προσέλθει πρώτος στους φολκ ρυθμούς του, με ωραία μουσική στιγμή το
Take It All Away. Παρέα με την κιθάρα του και την καθάρια φωνή του, αποδείχτηκε ιδανικό ξεκίνημα για την ζέστη μέρα που βρίσκονταν ήδη στο αποκορύφωμα της.
Η
Ειρήνη Σκυλακάκη πήρε την συνέχεια με την σκηνή να καταλαμβάνουν, πέρα από τα ντραμς και τα πλήκτρα, αρκετά έγχορδα , κοντραμπάσο, αλλά και βιολί. Η δροσερή παρουσία της, προϋπάντησε κι εκείνη τον κόσμο που συνέχιζε να έρχεται και η πλατεία άρχιζε να ζωηρεύει αρκετά. Ακούσαμε τα
Clock και το
Into the Light, με ωραίες στιγμές το σολάρισμα του βιολιού, αλλά και η ωραία διασκευή του Guns of Brixton των Clash.
Υπήρχαν μικρά διαλλείματα ενδιάμεσα στους καλλιτέχνες και ο επόμενος που ακολούθησε ήταν ο καλιφορνέζος
Cass McCombs. Παρέα με την κιθάρα του και με συνοδεία των πλήκτρων, των ντραμς και της ηλεκτρικής κιθάρας μας πήγε σε πιο μακρινούς τόπους με την α λα αμερικέν μουσική του. Στις country διαδρομές του, ακολούθησε αρκετούς δρόμους. Μας πήγε μελωδικά με το
Dreams Come True Girl και με το
Big Wheel κινηθήκαμε σε πιο rock ρυθμούς.
Η μουσική του ήταν σαν να σε ταξίδευε σε αχανές ερημικές εκτάσεις και τραγούδια όπως το
County Line, θα ήθελες να το ακούς, αν ήσουν συνεπιβάτης στο μεγάλο ταξίδι που έκανε το αμάξι στην ταινία «Paris Texas» του Wim Wenders.
Ο ήλιος έδυε, ο ουρανός εκείνες τις στιγμές φορούσε τα πιο όμορφες φορεσιές του, ο κόσμος είχε πληθύνει και πραγματικά χαιρόσουν που βρισκόσουν εκεί. Μικρές ανθρώπινες στιγμές, μπορεί να θεωρούνται αυτονόητες, αλλά γεμίζουν τα μάτια σου ομορφιά όταν τις παρατηρείς: από τον συνάνθρωπό μας με κινητικά προβλήματα που ήταν εκεί και διασκεδάζαμε μαζί, μέχρι το μικρό αγοράκι που έπαιζε την φανταστική κιθάρα του, σαν να κάνει πρόβες για να συναντήσει τον μελλοντικό μουσικό εαυτό του.
Την μέρα διαδεχόταν η νύχτα και τα φώτα τη σκηνής έγιναν πλέον πιο λαμπερά και φωτεινά. Η παρουσία φαν των
Daughter, ζωήρεψε με την εμφάνισής τους. Οι μελαγχολικές μελωδίες τους, έπαιρναν μια post rock χροιά με τις κιθάρες και τα ντραμς.
Η
Elena Tonra, πολύ γλυκιά και συνεσταλμένη, σε συνέπαιρνε υπόγεια με την φωνή της στα
How, Numbers, Alone With You, Youth, που ακούστηκαν μέσα σε όλα. Ο κόσμος επευφημούσε στο τέλος κάθε κομματιού, αλλά και όταν αναγνώριζε από τις πρώτες νότες το επόμενο.
Μια πολύ καλή παρουσία η εμφάνισή τους και ένα όμορφα άκουσμα για όσους δεν τους ήξεραν.
Και στις 22:30 ακριβώς, εμφανίστηκαν οι
Beirut. Μπροστά στην σκηνή παραταχθήκαν στην σειρά όλοι όσοι έπαιζαν τα πνευστά, μιας και αυτά είναι που δίνουν την ιδιαίτερη νότα των τραγουδιών τους. Τα πολύχρωμα φώτα από πάνω τους και η φωνή του
Zach Condon, συνόδευαν ταιριαστά τις μουσικές του κόσμου που ακούγαμε. Ο ήχος τους και τα τραγούδια τους, μπορεί να μην σε παράσερναν σε ξέφρενους χορούς, αλλά αν αφηνόσουν ελεύθερος, ένιωθες ότι ήθελες να λικνιστείς με τα χέρια ψηλά προς το φεγγάρι.
Μας έκαναν μια μουσική περιήγηση στις μεγάλες τους επιτυχίες, αλλά όχι μόνο. Μας ταξίδεψαν το νου και την ψυχή με τα
Santa Fe, East Harlem και
Elephant Gun, και με τα Postcards From Italy και
Nantes, μας έδωσαν έναν πιο νοσταλγικό ρυθμό.
Με το
Rip Tide πήραμε την απαραίτητη δόση μελαγχολίας μας και μας αποζημίωσαν για αυτό παίζοντας μας ακόμα πιο βαλκανικούς ήχους, όπως
το Gulag Orkestar.
Και με το τέλος των Beirut και με το κλείσμο των φώτων της σκηνής, η πρώτη μέρα του Release Festival τέλειωσε γύρω στις δώδεκα την νύχτα, με εμάς να ανυπομονούμε για τις επόμενες τρεις μέρες που είναι να έρθουν.
by Maria Sarantou
Ο Moa Bones (Δημήτρης Αρώνης) ήταν αυτός που εγκαινίασε το φεστιβάλ. Με την χαλαρή εμφάνισή του πάνω στην σκηνή, περιήγησε τον κόσμο που είχε προσέλθει πρώτος στους φολκ ρυθμούς του, με ωραία μουσική στιγμή το Take It All Away. Παρέα με την κιθάρα του και την καθάρια φωνή του, αποδείχτηκε ιδανικό ξεκίνημα για την ζέστη μέρα που βρίσκονταν ήδη στο αποκορύφωμα της.
Η Ειρήνη Σκυλακάκη πήρε την συνέχεια με την σκηνή να καταλαμβάνουν, πέρα από τα ντραμς και τα πλήκτρα, αρκετά έγχορδα , κοντραμπάσο, αλλά και βιολί. Η δροσερή παρουσία της, προϋπάντησε κι εκείνη τον κόσμο που συνέχιζε να έρχεται και η πλατεία άρχιζε να ζωηρεύει αρκετά. Ακούσαμε τα Clock και το Into the Light, με ωραίες στιγμές το σολάρισμα του βιολιού, αλλά και η ωραία διασκευή του Guns of Brixton των Clash.
Υπήρχαν μικρά διαλλείματα ενδιάμεσα στους καλλιτέχνες και ο επόμενος που ακολούθησε ήταν ο καλιφορνέζος Cass McCombs. Παρέα με την κιθάρα του και με συνοδεία των πλήκτρων, των ντραμς και της ηλεκτρικής κιθάρας μας πήγε σε πιο μακρινούς τόπους με την α λα αμερικέν μουσική του. Στις country διαδρομές του, ακολούθησε αρκετούς δρόμους. Μας πήγε μελωδικά με το Dreams Come True Girl και με το Big Wheel κινηθήκαμε σε πιο rock ρυθμούς.
Η μουσική του ήταν σαν να σε ταξίδευε σε αχανές ερημικές εκτάσεις και τραγούδια όπως το County Line, θα ήθελες να το ακούς, αν ήσουν συνεπιβάτης στο μεγάλο ταξίδι που έκανε το αμάξι στην ταινία «Paris Texas» του Wim Wenders.
Ο ήλιος έδυε, ο ουρανός εκείνες τις στιγμές φορούσε τα πιο όμορφες φορεσιές του, ο κόσμος είχε πληθύνει και πραγματικά χαιρόσουν που βρισκόσουν εκεί. Μικρές ανθρώπινες στιγμές, μπορεί να θεωρούνται αυτονόητες, αλλά γεμίζουν τα μάτια σου ομορφιά όταν τις παρατηρείς: από τον συνάνθρωπό μας με κινητικά προβλήματα που ήταν εκεί και διασκεδάζαμε μαζί, μέχρι το μικρό αγοράκι που έπαιζε την φανταστική κιθάρα του, σαν να κάνει πρόβες για να συναντήσει τον μελλοντικό μουσικό εαυτό του.
Την μέρα διαδεχόταν η νύχτα και τα φώτα τη σκηνής έγιναν πλέον πιο λαμπερά και φωτεινά. Η παρουσία φαν των Daughter, ζωήρεψε με την εμφάνισής τους. Οι μελαγχολικές μελωδίες τους, έπαιρναν μια post rock χροιά με τις κιθάρες και τα ντραμς.
Η Elena Tonra, πολύ γλυκιά και συνεσταλμένη, σε συνέπαιρνε υπόγεια με την φωνή της στα How, Numbers, Alone With You, Youth, που ακούστηκαν μέσα σε όλα. Ο κόσμος επευφημούσε στο τέλος κάθε κομματιού, αλλά και όταν αναγνώριζε από τις πρώτες νότες το επόμενο.
Μια πολύ καλή παρουσία η εμφάνισή τους και ένα όμορφα άκουσμα για όσους δεν τους ήξεραν.
Και στις 22:30 ακριβώς, εμφανίστηκαν οι Beirut. Μπροστά στην σκηνή παραταχθήκαν στην σειρά όλοι όσοι έπαιζαν τα πνευστά, μιας και αυτά είναι που δίνουν την ιδιαίτερη νότα των τραγουδιών τους. Τα πολύχρωμα φώτα από πάνω τους και η φωνή του Zach Condon, συνόδευαν ταιριαστά τις μουσικές του κόσμου που ακούγαμε. Ο ήχος τους και τα τραγούδια τους, μπορεί να μην σε παράσερναν σε ξέφρενους χορούς, αλλά αν αφηνόσουν ελεύθερος, ένιωθες ότι ήθελες να λικνιστείς με τα χέρια ψηλά προς το φεγγάρι.
Μας έκαναν μια μουσική περιήγηση στις μεγάλες τους επιτυχίες, αλλά όχι μόνο. Μας ταξίδεψαν το νου και την ψυχή με τα Santa Fe, East Harlem και Elephant Gun, και με τα Postcards From Italy και Nantes, μας έδωσαν έναν πιο νοσταλγικό ρυθμό.
Με το Rip Tide πήραμε την απαραίτητη δόση μελαγχολίας μας και μας αποζημίωσαν για αυτό παίζοντας μας ακόμα πιο βαλκανικούς ήχους, όπως το Gulag Orkestar.
Και με το τέλος των Beirut και με το κλείσμο των φώτων της σκηνής, η πρώτη μέρα του Release Festival τέλειωσε γύρω στις δώδεκα την νύχτα, με εμάς να ανυπομονούμε για τις επόμενες τρεις μέρες που είναι να έρθουν.
