by Maria Sarantou
Το συναυλιακό καλοκαίρι ξεκίνησε με την πρώτη μέρα του Release Athens Festival να μας περιηγεί σε διάφορες εκφάνσεις της ηλεκτρονικής μουσικής, που μέσω της τεχνολογίας τις τελευταίες δεκαετίες έχει μπει για τα καλά σε πολλά μουσικά είδη και έχει δημιουργήσει και νέα.
Ακούσαμε και απολαύσαμε πρώτα τρία σχήματα από την εγχώρια μουσική σκηνή και έπειτα δύο μεγάλα ονόματα του εξωτερικού που μας πρόσφεραν παράλληλα με την μουσική τους κι από ένα ξεχωριστό οπτικό σόου.
Για να πάρουμε όμως τα δρώμενα της πρώτης μέρας από την αρχή, αν και οι τελευταίες μέρες του Μαΐου μας είχε μπερδέψει με την απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας, την πρώτη μέρα του Release πήραμε μια πρόγευση ζέστης καλοκαιρινής.
Ο χώρος μέσα στην Πλατεία Νερού φιλοξενούσε επίσης λίγες εταιρίες σε κιόσκια, που πρόσφεραν δωρεάν δροσιστικά αλκοολούχα και μη (αν και προσωπικά προτίμησα να μην πιω οινοπνευματώδη πριν πέσει για τα καλά ο ήλιος), έναν χώρο για παιχνίδι (πέτα το μπαλάκι στο ποτήρι) και επίσης ένα μικρό μέρος με αναπαυτικά καθίσματα που τα είχαν προλάβει λίγοι τυχεροί. Οι υπόλοιποι βρίσκονταν στις άκρες της πλατείας ή στο πίσω μέρος, γύρω από τον «πύργο ελέγχου» που πρόσφερε λίγη σκιά. Αυτά μέχρι να πέσει ο ήλιος, γιατί έπειτα άρχισε να γεμίζει ο χώρος με γοργούς ρυθμούς.
Χρονικά το φεστιβάλ ξεκίνησε λίγο πιο αργά σε σχέση με πέρυσι, αλλά η προσέλευση του κόσμου και πάλι ήταν ελάχιστη. Από τις 17:40 που ήταν προγραμματισμένη, τελικά βγήκε στην σκηνή η Εtten (Ελένη Τζαβάρα) στην 18:00 και οι λίγοι που είχαν καταφτάσει ήρθαν μπροστά. Το πρόγραμμά της διήρκεσε 20 λεπτά και μαζί της ήταν τα δύο από τα μέλη του σχήματός της στην κονσόλα και στα πλήκτρα.
Μας έπαιξαν κομμάτια από την προσωπική της δουλειά, που ήταν προσανατολισμένα κυρίως στο μουσικό κλίμα της ημέρας, αν και το τέλος μας φύλαξε την έκπληξη και στο κλείσιμο του τελευταίου τραγουδιού μας έπαιξε ένα είδος σαντουριού που το χρησιμοποιεί συχνά. Η τραγουδίστρια, ντυμένη με μια δροσερή, όπως φαινόταν, ολόσωμη φόρμα και τα απαραίτητα γυαλιά του ηλίου, ήταν χαμογελαστή και δοσμένη στην ερμηνεία της με την αέρινη φωνή της.
Μετά από λίγο στην σκηνή, υποδεχτήκαμε τα δύο μέλη των The Rattler Ppoxy, τους Μάκη Παπασημακόπουλο και Λουκά Σαββίδη στα φωνητικά και την κονσόλα αντίστοιχα. Η μισή ώρα του προγράμματός τους είχε μια σκοτεινή διάθεση, που το ενέτεινε το συνεχές σετ, με το τελείωμα του ενός κομματιού να ξεκινάει το επόμενο.
Η μαυροντυμένη παρουσία του τραγουδιστή με τα σχεδόν απόκοσμα φωνητικά συνδυαστικά με τα ηλεκτρονικά ηχητικά τοπία, κατάφεραν να μας μεταφέρουν την καταχνιά των τραγουδιών τους όπως το Dark Room, παρόλο που ο ήλιος ήταν ακόμα από πάνω μας.
Και το τέλος με τα εγχώρια μουσικά σχήματα ήρθε με τον Larry Gus. Ο Παναγιώτης (Μελίδης) από την Βέροια – όπως μας συστήθηκε ο ίδιος – στην μία ώρα που ήταν πάνω στην σκηνή (αλλά και κάτω από αυτή) μας απέδειξε με τον τρόπο του πως ανάλογα όπως την ζεις, η μουσική δεν έχει όρια. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα live και αρχικά ένιωσα μια αμηχανία, όμως βρίσκονταν σε μία αξιοθαύμαστη συνεχής κίνηση: φωνητικά, παίζοντας την κονσόλα, χτυπώντας τα ντραμς, αλλά χορεύοντας και τρέχοντας πάνω και κάτω από την σκηνή.
Η μουσική του στιγμές σε μετέφερε σε indie αλλά και σε african τοπία, με την περισσότερη ώρα να ακούς και να βλέπεις ένα μουσικό ντελίριο που ενώ σε έφτανε στο βάραθρο, σε επανέφερε ξανά στην γη. Το κλείσιμό του με το Angelos Kyriou νιώσαμε τον δικό του δημιουργικό κόσμο και εισέπραξε το χειροκρότημα του κόσμου που είχε πληθύνει αρκετά.
Ένα ομιχλώδες και σκοτεινό σκηνικό μαζί με ένα πολύ θερμό χειροκρότημα, υποδέχτηκε το γερμανικό συγκρότημα των Moderat . Η μαγεία του ηλεκτρονικού ήχου ξεδιπλώθηκε και αναδύθηκε μέσα από τα πλήκτρα, την κονσόλα και τα φωνητικά και η μουσική τους πήρε μορφή με τα καταιγιστικά οπτικά εφέ. Οι Modeselektor (Gernot Gronsert και Sebastian Szary) και ο Apparat, σε μιάμιση ώρα μας πρόσφεραν μια πανδαισία ήχου που εναλλασσόταν από την μελωδία στο χάος, με τις εικόνες και τα φώτα να διαδέχονται ρυθμικά το ένα με το άλλο , και εμείς από κάτω να συντονιζόμαστε με το κάθε κομμάτι.
Σχήματα και χρώματα ζωγράφιζαν τον αέρα, παραδίδοντας μας ένα μουσικό μυθιστόρημα, που οι σελίδες τους γυρνούσαν με ρυθμό. Running, A New Error, Les Grandes Marches, Bad Kingdom, μερικά από τα τραγούδια με τον κόσμο να απολαμβάνει και να ζητάει κι άλλα. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και χαίρεσαι που τα έζησες και έτσι μας αποχαιρέτησαν με το Intruder.
Και το τέλος του μουσικού φεστιβάλ ήρθε στην 23:00 με το νορβηγικό συγκρότημα των Röyksopp. Εδώ στις κονσόλες οι Torbjørn Brundtland και Svein Berge κατά κύριο λόγο ήταν κρυμμένοι πίσω από ένα μεγάλο έπιπλο που μπροστά του ήταν γραμμένο το όνομα του συγκροτήματος με πολύχρωμα γυαλιστερά φώτα. Το στήσιμο του επίπλου όπως φάνηκε ήταν λίγο θεατράλ μιας και από πίσω και ενδιάμεσα των δύο μελών σηκώνονταν ψηλά και τραγουδούσαν η Jonna Lee και ο Jamie Irrepressible.
Ο ρυθμός των τραγουδιών (The Girl And The Robot, Runnining To The Sea,What Else Is There?..)εναλλάσσονταν από το χορευτικό στο ατμοσφαιρικό, μαζί με τα πολύχρωμα φώτα, αλλά την παράσταση έκλεψε η Jonna Lee με τον αισθησιακό χορό της και ντυμένη ιριδίζουσα πεταλούδα, αλλά και το τραγούδι που είπε με τον τραγουδιστή – «ρομπότ».
Και η όμορφη μουσική βραδιά έκλεισε - με τα δύο τελευταία συγκροτήματα να μας μένουν το καθένα για τους λόγους του- με μια βροχή από ασημί – τυρκουάζ μεταλιζέ χαρτοπόλεμο να λούζει το κοινό.
Χρονικά το φεστιβάλ ξεκίνησε λίγο πιο αργά σε σχέση με πέρυσι, αλλά η προσέλευση του κόσμου και πάλι ήταν ελάχιστη. Από τις 17:40 που ήταν προγραμματισμένη, τελικά βγήκε στην σκηνή η Εtten (Ελένη Τζαβάρα) στην 18:00 και οι λίγοι που είχαν καταφτάσει ήρθαν μπροστά. Το πρόγραμμά της διήρκεσε 20 λεπτά και μαζί της ήταν τα δύο από τα μέλη του σχήματός της στην κονσόλα και στα πλήκτρα.
Μας έπαιξαν κομμάτια από την προσωπική της δουλειά, που ήταν προσανατολισμένα κυρίως στο μουσικό κλίμα της ημέρας, αν και το τέλος μας φύλαξε την έκπληξη και στο κλείσιμο του τελευταίου τραγουδιού μας έπαιξε ένα είδος σαντουριού που το χρησιμοποιεί συχνά. Η τραγουδίστρια, ντυμένη με μια δροσερή, όπως φαινόταν, ολόσωμη φόρμα και τα απαραίτητα γυαλιά του ηλίου, ήταν χαμογελαστή και δοσμένη στην ερμηνεία της με την αέρινη φωνή της.
Μετά από λίγο στην σκηνή, υποδεχτήκαμε τα δύο μέλη των The Rattler Ppoxy, τους Μάκη Παπασημακόπουλο και Λουκά Σαββίδη στα φωνητικά και την κονσόλα αντίστοιχα. Η μισή ώρα του προγράμματός τους είχε μια σκοτεινή διάθεση, που το ενέτεινε το συνεχές σετ, με το τελείωμα του ενός κομματιού να ξεκινάει το επόμενο.
Η μαυροντυμένη παρουσία του τραγουδιστή με τα σχεδόν απόκοσμα φωνητικά συνδυαστικά με τα ηλεκτρονικά ηχητικά τοπία, κατάφεραν να μας μεταφέρουν την καταχνιά των τραγουδιών τους όπως το Dark Room, παρόλο που ο ήλιος ήταν ακόμα από πάνω μας.
Και το τέλος με τα εγχώρια μουσικά σχήματα ήρθε με τον Larry Gus. Ο Παναγιώτης (Μελίδης) από την Βέροια – όπως μας συστήθηκε ο ίδιος – στην μία ώρα που ήταν πάνω στην σκηνή (αλλά και κάτω από αυτή) μας απέδειξε με τον τρόπο του πως ανάλογα όπως την ζεις, η μουσική δεν έχει όρια. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα live και αρχικά ένιωσα μια αμηχανία, όμως βρίσκονταν σε μία αξιοθαύμαστη συνεχής κίνηση: φωνητικά, παίζοντας την κονσόλα, χτυπώντας τα ντραμς, αλλά χορεύοντας και τρέχοντας πάνω και κάτω από την σκηνή.
Η μουσική του στιγμές σε μετέφερε σε indie αλλά και σε african τοπία, με την περισσότερη ώρα να ακούς και να βλέπεις ένα μουσικό ντελίριο που ενώ σε έφτανε στο βάραθρο, σε επανέφερε ξανά στην γη. Το κλείσιμό του με το Angelos Kyriou νιώσαμε τον δικό του δημιουργικό κόσμο και εισέπραξε το χειροκρότημα του κόσμου που είχε πληθύνει αρκετά.
Ένα ομιχλώδες και σκοτεινό σκηνικό μαζί με ένα πολύ θερμό χειροκρότημα, υποδέχτηκε το γερμανικό συγκρότημα των Moderat . Η μαγεία του ηλεκτρονικού ήχου ξεδιπλώθηκε και αναδύθηκε μέσα από τα πλήκτρα, την κονσόλα και τα φωνητικά και η μουσική τους πήρε μορφή με τα καταιγιστικά οπτικά εφέ. Οι Modeselektor (Gernot Gronsert και Sebastian Szary) και ο Apparat, σε μιάμιση ώρα μας πρόσφεραν μια πανδαισία ήχου που εναλλασσόταν από την μελωδία στο χάος, με τις εικόνες και τα φώτα να διαδέχονται ρυθμικά το ένα με το άλλο , και εμείς από κάτω να συντονιζόμαστε με το κάθε κομμάτι.
Σχήματα και χρώματα ζωγράφιζαν τον αέρα, παραδίδοντας μας ένα μουσικό μυθιστόρημα, που οι σελίδες τους γυρνούσαν με ρυθμό. Running, A New Error, Les Grandes Marches, Bad Kingdom, μερικά από τα τραγούδια με τον κόσμο να απολαμβάνει και να ζητάει κι άλλα. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και χαίρεσαι που τα έζησες και έτσι μας αποχαιρέτησαν με το Intruder.
Και το τέλος του μουσικού φεστιβάλ ήρθε στην 23:00 με το νορβηγικό συγκρότημα των Röyksopp. Εδώ στις κονσόλες οι Torbjørn Brundtland και Svein Berge κατά κύριο λόγο ήταν κρυμμένοι πίσω από ένα μεγάλο έπιπλο που μπροστά του ήταν γραμμένο το όνομα του συγκροτήματος με πολύχρωμα γυαλιστερά φώτα. Το στήσιμο του επίπλου όπως φάνηκε ήταν λίγο θεατράλ μιας και από πίσω και ενδιάμεσα των δύο μελών σηκώνονταν ψηλά και τραγουδούσαν η Jonna Lee και ο Jamie Irrepressible.
Ο ρυθμός των τραγουδιών (The Girl And The Robot, Runnining To The Sea,What Else Is There?..)εναλλάσσονταν από το χορευτικό στο ατμοσφαιρικό, μαζί με τα πολύχρωμα φώτα, αλλά την παράσταση έκλεψε η Jonna Lee με τον αισθησιακό χορό της και ντυμένη ιριδίζουσα πεταλούδα, αλλά και το τραγούδι που είπε με τον τραγουδιστή – «ρομπότ».
Και η όμορφη μουσική βραδιά έκλεισε - με τα δύο τελευταία συγκροτήματα να μας μένουν το καθένα για τους λόγους του- με μια βροχή από ασημί – τυρκουάζ μεταλιζέ χαρτοπόλεμο να λούζει το κοινό.
