by Maria Sarantou
«Is this love, is this love, is this love
Is this
love that I'm feelin'?»
Έναν γιορτινό τόνο είχε το φετινό ξεκίνημα του Release Festival, σε μία από τις πραγματικά πρώτες ζεστές μέρες του Ιουνίου. Χιλιάδες άνθρωποι με κοινή τους αγάπη την reggae, έδωσαν ραντεβού στην Πλατεία Νερού για να την απολαύσουν. Κύλισε πολύ όμορφα αυτή η πρώτη συναυλιακή βραδιά: ήταν σαν οι καρδιές του κόσμου να ήταν πλημμυρισμένες με μια αγάπη, όπως την εξυμνεί τα τραγούδια που ακούνε, ήρθαν και γέμισαν τον χώρο με τα ζεστά τους συναισθήματα, που γινόντουσαν τόσο απτά όσο κατέφθαναν στην πλατεία, που ένιωθες να πλέεις μαζί τους στον ρυθμό των κυμάτων της μουσικής που τα γέννησαν.
Από τις 17:00 που άνοιξαν οι πόρτες και όσο η ώρα περνούσε κι ο ήλιος έδυε, τόσο αύξανε γεωμετρικά ο αριθμός του κόσμου που έρχονταν. Η αρχή του μουσικού φεστιβάλ, έγινε είκοσι περίπου λεπτά αργότερα και για μισή ώρα με το deejay set του Έλληνα Junior Sp, με το μουσικό ταξίδι να ξεκινάει – αρχικά για τον λιγοστό κόσμο που είχε καταφθάσει.
Οι χορευτικές μουσικές επιλογές του ξεκίνησαν με κεντρικό άξονα τον χαλαρό ρυθμό της ρέγκε (χαρακτηριστικό κομμάτι το Obi-wan Kenobi των Fundracar) και στην πορεία κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα ειδών, καταλήγοντας στο τέλος του σετ να δονείται η πλατεία στους ήχους της drum ‘n’ bass.
Στις 18:30, με τον ήλιο να μας ταλαιπωρεί γλυκά και με μια μικρή αριθμητική αύξηση του κόσμου, το συγκρότημα των δικών μας Gobey & P – Gial ανέβηκε στην σκηνή και για λίγο παραπάνω από μισή ώρα μας έπαιξαν κυρίως κομμάτια από τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά «Dreadrock» που κυκλοφόρησε πριν ένα χρόνο.
Το “βάπτισμα του πυρός” του ξεκινήματος της live μουσικής στέφθηκε με επιτυχία: η χαρούμενη διάθεση της μπάντας μας έμπασε όμορφα στα δροσερά νερά της reggae, τόσο μέσω των τραγουδιών της, όσο και με τον γεμάτο ενέργεια τραγουδιστή της.
Στις 19:30 και σύμφωνα πάντα με το πρόγραμμα, ανέβηκε στην σκηνή η Αγγλίδα Hollie Cook, μια δροσερή παρουσία, χαμογελαστή, με ένα όμορφο κόκκινο φουστάνι και με ασορτί μαντήλι στο κεφάλι.
Ήταν η ώρα που ο ουρανός βαφόταν με τα ωραιότερα χρώματα καθώς ο ήλιος ετοιμαζόταν να βυθιστεί στην θάλασσα. Ρομαντικές περιγραφές κι έτσι, κι όμως όταν αναφέρθηκε στην ωραία θέα που έβλεπε (όπως και ο τραγουδιστής του αγγλικού συγκροτήματος των Shame που ανέβηκε περίπου την ίδια ώρα στην σκηνή την επόμενη μέρα του φεστιβάλ, αναφέρθηκε στον ήλιο που δεν βλέπει συχνά), σκέφτηκα ότι αυτό το ηλιόλουστο θαλασσινό τοπίο ήταν ένα αναπάντεχο δώρο για εκείνους.
Για μία ώρα μας είπε τραγούδια που περιλαμβάνονται στα δύο της άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει, όπως την επιτυχία της «Postman». Ταιριαστός είναι ο χαρακτηρισμός tropical pop που έχει δώσει στην μουσική της, μιας και τον ρυθμό της reggae, τον έχει διανθίσει με tropical ηχοτοπία τα οποία ενισχύονται και με την ονειρική χροιά της φωνής της.
Στις 21:00 που εμφανίστηκαν οι Third World στην σκηνή η πλατεία είχε γεμίσει αρκετή ώρα πριν με χαμογελαστούς ανθρώπους, με πολύχρωμα ρούχα και αρκετά από αυτά σε χρώματα που παρέπεμπαν στην σημαία της Τζαμάικα, στην «σημαία» δηλαδή της reggae μουσικής.
Ασορτί ήταν και το συγκρότημα, μιας και με την πολυχρωμία των δικών τους ενδυμάτων, μαζί με την μουσική, έκαναν πάρτι όλες οι αισθήσεις μας. Στην αρχή και στο κλείσιμο της εμφάνισής τους μας έπαιξαν δύο από τις μεγάλες τους επιτυχίες που ξεσήκωσαν τον κόσμο: άνοιξαν με την reggae διασκευή του «Now that we ‘ve found love» των The O’ Jays και έκλεισαν με το «Try Jah Love». Όμως στην μία ώρα και παραπάνω που μας τραγούδησαν, μας επιφύλασσαν και άλλες εκπλήξεις.
Η μπάντα έχει τεράστια εμπειρία (δύο από αυτούς είναι από τα πρώτα μέλη της που την ξεκίνησαν το 1973) και φάνηκε από τα τραγούδια τους που έκαναν τον κόσμο να χορεύει, τον τραγουδιστή της που ήταν επικοινωνιακός και διαδραστικός, μα και τα υπόλοιπα μέλη της που έβγαιναν στο κέντρο της σκηνής σε σόλο εμφανίσεις με τα μουσικά όργανά τους: τον πιανίστα με ένα αρμόνιο σε σχήμα κιθάρας και ανάλογο στήσιμο και παίξιμο από τον μουσικό, σε μία άκρως African εμφάνιση του ντράμερ με το παραδοσιακό τύμπανο ανάμεσα στα πόδια που μας ξεσήκωσε με ένα μείγμα διονυσιακού και αφρικάνικου χορού, αλλά και στον μουσικό που μας έπαιξε το ιδιαίτερο σε σχήμα βιολοντσέλο με τον ακόμα πιο ιδιαίτερο γαλήνιο ήχο του, instrumental το «Redemption song» του Bob Marley.
Κύματα ενθουσιασμού και χειροκροτημάτων τους συνόδευαν σε όλη την παρουσία τους και ήταν μια πολύ καλή επιλογή, μιας και μαζί με τον Damian που ανυπομονούσαμε να ακούσουμε, αποκτήσαμε και ζήσαμε εκείνη την βραδιά μια ολοκληρωμένη εικόνα της τζαμαϊκανής reggae μουσικής.
Πριν βγει στις 23:00 ο Damian “Jr. Gong” Marley στην σκηνή, παίχτηκε ένα ασπρόμαυρο βίντεο που μας έδειξε σε λίγα λεπτά την ιστορία του κινήματος των Ρασταφάρι, το οποίο έγινε μέρος της μουσικής τους παράδοσης, με φιλοσοφία ένα μείγμα μιας θρησκευτικής και μιας αφρικανικής συλλογικής πολιτικής συνείδησης, αλλά και με συνήθειες που πέρασαν στην καθημερινότητά τους, όπως η χρήση της κάνναβης για θρησκευτικούς σκοπούς και τα ράστα μαλλιά.
Κι όταν τελείωσε η παρουσίαση και βγήκε ο Damian στην σκηνή, με τον κόσμο από κάτω να παραληρεί από χαρά, μαζί του βγήκε κι ένας που ανέμιζε την σημαία "σύμβολο" πλέον της ρέγκε, σχεδόν σε όλη την διάρκεια της συναυλίας, μαζί με τα φώτα της σκηνής που παρέπεμπαν στην σημαία, καθώς την έλουζαν συνεχώς με πράσινα, κίτρινα και κόκκινα χρώματα.
Ο χορός, τα χειροκροτήματα και οι χαρούμενες φωνές του κόσμου δεν σταμάτησαν καθόλου την μιάμιση ώρα της εμφάνισής του. Μας είπε πολλές επιτυχίες του, όπως τα «Make it Bun Dem», «Justice», «Hey Girl», «Medication», «Love and Inity», αλλά είχε και επιλεγμένες πινελιές Μπομπ Μάρλεϊ με το «Rastaman Vibration». Τα τραγούδια του είχαν μεγάλα ορχηστρικά μέρη δίνοντας έτσι στον κόσμο πολύ χρόνο να χορτάσει χορό μιας και ο Damian Marley τους παρακινούσε συνεχώς.
Προς το τέλος μας φύλαξε την έκπληξη της βραδιάς, που ναι μεν ήταν αναμενόμενη, αλλά για όσους το ζήσαμε η συγκίνηση εκείνη την ώρα ήταν αυθεντική: ξεκίνησε να τραγουδάει μια από τις μεγάλες επιτυχίες του πατέρα του «Is this Love» με τον κόσμο από κάτω να τραγουδάει την περισσότερη ώρα αντί για εκείνον. Συνέχισε με τα «Get up Stand Up» και «Gould you be loved» και έκλεισε με δυο μεγάλες επιτυχίες του, το «Road to Zion» και το «Jamrock», με το τέλος της βραδιάς να μας βρίσκει χορτασμένους από χορό, τραγούδι και την χαρά της μουσικής.
Ο Damian Marley που είχε μια ευγενική και σεμνή παρουσία πάνω στην σκηνή, έχει επίσης ένα μεγάλο όνομα που τον αγκαλιάζει στοργικά, αλλά και μια μουσική κληρονομιά που κυκλοφορεί στο αίμα του. Με τα τραγούδια του πήγε την reggae μουσική ένα βήμα παραπέρα: συνδυάζει την παραδοσιακή του μουσική με σύγχρονα στοιχεία hip hop, αλλά και με την εμπειρία του ως deejay τους έδωσε ένα ακόμα πιο χορευτικό χαρακτήρα, που τον νιώσαμε ασταμάτητα στην πλατεία Νερού.
Καλώς μας ήρθε που τον είδαμε, τον ακούσαμε και νιώσαμε την μουσική του και ελπίζουμε να τον ξαναδούμε σύντομα για να τον αγαπήσουμε πάλι, ξανά και ξανά πάνω στην σκηνή!
«Dont let them change ya, oh! -
Or even rearrange ya! oh, no!
Weve got a life to live.
They say: only - only -
Only the fittest of the fittest shall survive -
Stay alive! eh!
Could you be loved and be loved?
Could you be loved, wo now! - and be loved?»
