by Maria Sarantou
Φωτογραφίες: Danai Fokiou
Με το φεστιβάλ του Release να οδεύει προς την τελική του ευθεία, η συναυλία στις 23 06 ξεκίνησε με δύο ανατροπές. Η πρώτη είναι ότι ήταν η μοναδική (ή έστω μία από τις ελάχιστες) μέρες που είχε μαζέψει λίγο παραπάνω κόσμο από ότι συνήθως τόσο νωρίς και η σύνθεση του οποίου ήταν κατά κύριο λόγο νεαρές κοπέλες που είχαν στρατοπεδεύσει στα κάγκελα, αναμένοντας το μεγάλο όνομα της βραδιάς.
Η δεύτερη ανατροπή ήταν οι Ιταλοί JoyCut. Αν και είναι δύσκολος ο ρόλος του πρώτου μουσικού σχήματος της ημέρας, στην γεμάτη μία ώρα που έπαιξαν κατάφεραν εύκολα να παρασύρουν τον κόσμο, με τα χειροκροτήματα και τις ευχαριστίες να ανταλλάσσονται και από τις δύο πλευρές ειλικρινά και δυνατά.
Ξεκίνησαν και μας «σύστησαν» την ηλεκτρονική μουσική τους, που συνοδεύονταν με την προβολή διαστημικών βιντεο-εικόνων. Όσο όμως περνούσε η ώρα, το συγκρότημα σε κέρδιζε με τον πολυμορφικό ήχο τους, που τον έχτιζαν με την χρήση πολλών μουσικών οργάνων: διάφορα κρουστά με τον κρυστάλλινο ήχος τους να σε υπνωτίζει ή των τυμπάνων και των ντραμς να σε παρασέρνει, της ηλεκτρικής κιθάρας με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του post rock να αναδεικνύεται μέσα από τις χορδές της και τέλος η ηρεμία των πλήκτρων του πιάνου και του αρμόνιου που εισχωρούσε υποδόρια. Το συνολικό αποτέλεσμα μας αποζημίωσε με το παραπάνω την παραμονή μας στον ζεστό ήλιο και προσωπικά με έκανε να φαντάζομαι την μουσική τους παλίρροια να μου βομβαρδίζει τις αισθήσεις σε κάποιο πιο μικρό και σκοτεινό χώρο.
Οι μουσικές των Hooverphonic έπειτα, ταίριαξαν με την ώρα της εμφάνισής τους, μιας και ο ελαφρά trip hop ήχος τους καθώς και η ρομαντική αλλά και χορευτική διάθεσή τους, έντυσαν την δύση του ήλιου με πολύχρωμες νότες. Σε αυτό συνετέλεσε και η νέα φωνή του συγκροτήματος της Luka Cruysberghs, που ερμήνευσε επάξια την παλιότερη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος, με χροιά δροσερή και αισθαντική και πολλά υποσχόμενη για το μέλλον.
Στην μία ώρα της εμφάνισής τους, εκτός από νέα τους κομμάτια, από προηγούμενες δουλειές τους ακούσαμε τραγούδια όπως το ρυθμικό Jackie Cane, το θλιμμένα ερωτικό Vinegar & Salt, το Hiding in a song με την ενεργή συμμετοχή του κοινού στα φωνητικά και έκλεισαν με το πολύ γνωστό τους Mad About You.
Η μουσική της Róisín Murphy που ακολούθησε, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι μαζί με όλες αυτές που έπαιξαν πριν και αυτή που αναμέναμε για να κλείσει η βραδιά, ακούσαμε ναι μεν διαφορετικά μουσικά είδη, όμως οι εντάσεις τους και οι παρουσίες των σχημάτων πάνω στην σκηνή, έδωσαν στο τέλος την αίσθηση ενός καλοσχηματισμένου line up.
Συγκεκριμένα για την Murphy, τα pop electro τραγούδια της από την προσωπική της δισκογραφία έχουν το δικό τους κοινό, μιας και η προϋπηρεσία της στους Moloko με τα χορευτικά κομμάτια, με έκανε να σκεφτώ ότι η μετάβασή της προς την solo καριέρα έμοιαζε να ήταν η εκπλήρωση ενός προσωπικού της στόχου. Για μία ώρα και είκοσι λεπτά, η art pop μουσική της μαγνήτιζε το κοινό που κοιτούσε καθηλωμένο την σκηνή και οι μόνες στιγμές που νιώσαμε το πρόγραμμά της λίγο πιο «ανεβαστικό» ήταν προς το τέλος που ακούστηκαν τραγουδιστικές στιγμές των Moloko με electro ηχητικές αποχρώσεις.
Αυτό όμως που την έκανε να ξεχωρίσει στην συναυλιακή ημέρα, ήταν ο χαρακτήρας της ιδιόρρυθμης περσόνας που υποδυόταν στην σκηνή, με τα ρούχα και τα αξεσουάρ που άλλαζε εκεί μπροστά μας, που είχαν (πληροφορία που δεν ξέρω πως και αν χρειάζεται να την αξιολογήσω) τα περισσότερα διάφορες αποχρώσεις του κίτρινου.
Και στο τέλος, όταν εμφανίστηκε ο Hozier στην σκηνή τον υποδέχτηκαν θερμά γυναικείες φωνές, αλλά και σε όλη την μιάμιση ώρα της εμφάνισής του τον συνόδευαν ως ηχητικό εφέ κοριτσίστικα ουρλιαχτά από τις φαν του και δυνατά χειροκροτήματα από όλους.
Ο Hozier μαζί με τους μουσικούς που τον πλαισίωναν έδωσαν τους εαυτούς τους στην σκηνή και ήταν γεμάτοι ενέργεια ως το τέλος. Τα τραγούδια που ακούσαμε που περιλαμβάνονται στα δύο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει, μας ενθουσίασαν με τον ροκ δυναμισμό τους και την μπλουζ κατεύθυνση των περισσότερων από αυτά και στο τέλος έκλεισε με το τραγούδι που έγινε γνωστός, το Take me to Church.
Ερμηνευτικά ο Hozier μας απογείωσε το κλείσιμο της βραδιάς, μιας και η soul και το μπλουζ του ταιριάζουν, μας το έδειξε και μας έκανε να αναρωτηθούμε το μουσικό του μέλλον τι άλλο καλό θα φέρει.
