Ανταπόκριση: Raketkanon, Chronoboros, Tenants @ Temple, 14/11/19

Φωτογραφίες: Νίκος Μαθιόπουλος

Η βραδιά της περασμένης Πέμπτης θα μείνει στην ιστορία γιατί θα ήταν τελευταία «αποχαιρετιστήρια» συναυλία των πολύ ιδιαίτερων μουσικών Raketkanon. Δυστυχώς, διάφοροι παράγοντες, όπως η έντονη βροχή, άλλο ένα μεγάλο live στην Αθήνα επίσης εκείνη την βραδιά, καθώς και ότι οι Raketkanon δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί, συνετέλεσαν αρνητικά στην προσέλευση του κόσμου, με αποτέλεσμα να είμαστε μετά βίας εκατό άτομα μέχρι το τέλος της συναυλίας! Κυριολεκτικά όμως, «λίγοι και καλοί» γιατί επρόκειτο να βλέπαμε μία πολύ σπάνια συναυλία, που αν μη τι άλλο, προκάλεσε αίσθηση!

Tenants «Οι Helmet της Αθήνας»

Γύρω στις 21:20 λοιπόν οι Tenants κλήθηκαν να παίξουν τον άχαρο ρόλο του πρώτου support. Μπροστά σε καμιά σαρανταριά άτομα εκείνη την ώρα. Ο ήχος της τετραμελής μπάντας ήταν Noise Rock με στοιχεία δανεισμένα από Melvins και Helmet. Έμοιαζαν με ακατέργαστους και ωμούς Nirvana, εποχής “Bleach” άλμπουμ. Ειδικά, από το 2ο κομμάτι φαινόταν ότι οι Αθηναίοι είναι μία δυνατή μπάντα που τα σπάει. Αν είχε καλύτερο ήχο βέβαια, θα τους ευχαριστιόταν ο κόσμος καλύτερα.

Θα έλεγε κάποιος ότι είναι μία ενδιαφέρουσα μπάντα με προοπτική. Δυστυχώς το Noise Rock στην Ελλάδα απαρτίζεται από πολύ μικρή σκηνή και μπάντες όπως οι Tenants κινδυνεύουν να ξεχαστούν και να αφανιστούν στην δύνη της άγνοιας του κόσμου. Καλή η προσπάθεια των παιδιών, παρόλες τις εξωτερικές αντίξοες καιρικές συνθήκες, αλλά και τις εσωτερικές (έφυγε σε μια δόση η κάσα από τα τύμπανα και συνέχισε να παίζει ο ντράμερ απτόητος, μέχρι που την έβαλαν στη θέση της κάποιο «βοηθητικό» μέλος- φίλος της μπάντας, από το μαγαζί). Το μπάσο έδινε «ρέστα». Ο ήχος σαν σύνολο ήταν μέτριος και βελτιώθηκε κάπου προς το τέλος του σετ τους. Το τελευταίο κομμάτι τους ήταν και το καλύτερο. Αρκετά groovy τραγούδι. Είχε πολύ ωραία μπάσο γραμμή και intro. Ωραίο κόψιμο στη μέση του κομματιού με post noise rock πινελιές και με ωραίο ξέσπασμα στο τέλος στα φωνητικά. Ότι έπρεπε για επίλογος του σετ.

Τα φωνητικά των Tenants θέλουν δουλειά ακόμα, ήταν flat και υποτονικά και χρειάζονται περισσότερο «νεύρο». Ο τραγουδιστής ακουγόταν σαν κρυωμένος και ήταν κάπως σαν ξένο σώμα σε σχέση με τα υπόλοιπα μέλη. Ο ντράμερ και ο μπασίστας κρατάγανε όλο το rythm section. Παρ' όλη την απειρία που διέκρινε τους Tenants πάνω στην σκηνή, αποτελούν μία συμπαθητική μπάντα, που χρειάζεται περισσότερο πρόβα, προκειμένου να βελτιωθεί και να συντονιστεί περισσότερο.

Chronoboros Οι «τρομοκράτες» του groove!

Στις 22:07 εμφανίστηκαν οι πολύ δυνατοί Chronoboros. Ο ήχος σαφώς πολύ ανώτερος και ο αριθμός του κοινού να εξακολουθεί να παραμένει ακόμα κάτω από το εκατό. Στο “We Still”είχαν ωραίες funk ενέσεις μέσα στο Noise Rock ηχόγραμμα τους. Στο “Kuphus” έμοιαζαν με πιο ακατέργαστους QOTSA. Ένα πολύ δυνατό power trio! Πολύ ωραίο ανέβασμα στο “Ata”, τα έσπαγαν πραγματικά! Στο υποχθόνιο “Clinic” το bass intro ήταν το κάτι άλλο. Σε κάθε black metal ξέσπασμα των έγχορδων και των έντονων «σκασίματων» των τυμπάνων, ένιωθες την λύσσα και την μανία των Slayer να παραμονεύει για να πεταχτεί να σε αρπάξει!

Είχαν ωραία παραγωγή και ατμόσφαιρα στον ήχο. Ειδικά, πολύ χαοτικό το μέρος με τα έντονα post black –mathcore ξεσπάσματα στην φωνή και τον ρυθμό του “Feod” να σπέρνει τον τρόμο στο άκουσμα του! Το σετ τους είχε πολύ καλή ροή. Ο μπασίστας έπαιζε τόσο καλά και δυνατά σαν κιθαρίστας. Η διαβάθμιση και η ανύψωση του ήχου ήταν βασικό στοιχείο του 40λεπτου σετ τους. Ύστερα από 32 λεπτά, μας συστήθηκε και μας ευχαρίστησε η μπάντα απλά και ταπεινά, χωρίς πολλά-πολλά, όπως αρμόζει σε γνήσιους μουσικούς.

Το “Knowing/Anorak” ως encore ξεκίνησε με μελωδικό και καθαρό post rock ήχο στην κιθάρα μέχρι το Punk Rock ξέσπασμα του επί σκηνής, όπου έγινε χαμός! Ένιωθες εκείνη την ώρα οτι ήσουν πίσω στα 90s και αναβίωνες underground grunge σκηνές από το Seattle! Πολύ δυνατή, με φοβερό δέσιμο και ελπιδοφόρα μπάντα για την εξάπλωση της Ελληνικής Noise Rock σκηνής. Αρκετά φωτογραφικοί cool τύποι οι Chronoboros, κυρίως για ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μας έβγαλαν αβίαστα και «φυσικά» την πώρωσή τους επί σκηνής!

Raketkanon «Τρέλα Made in Belgium!”

Η ώρα έφτασε 23:07 όταν βγήκαν οι headliners της βραδιάς, για ένα μοναδικό «αποχαιρετισμό» στους περίπου εκατό «προνομιούχους» που παρευρισκόμασταν εκεί! Περιττό να πω ότι βγήκαν πάρα πολύ δυνατά! Ο ήχος πεντακάθαρος βαρύς και ασήκωτος, γεμάτος και συμπαγής σαν εσωτερική γροθιά! Επίσης, είχαν καθαρίσει όλη τη σκηνή, για να έχουν χώρο τραγουδιστής και κιθαρίστας, να εκφραστούν άνετα - χορευτικά πάνω στην σκηνή και να κάνουν τα «δικά» τους. Πρώτο «δείγμα» αυτής της χαρακτηριστικής «έκφρασης» τους, όταν μας κατέβασαν στα πόδια μας το πιατίνι από τα drums τους!

Μετά από αυτό, κατέβηκε και ο ίδιος ο κιθαρίστας, με τη σχεδόν μισή κιθάρα του (ακέφαλη εντελώς και πιο «πετσοκομμένη» κάτω στο τρέμολο). Στο κοινό ο ένας έσπρωχνε τον άλλον την ώρα που μας ξεσήκωνε το ηχητικό κύμα του “Rubi”. Ωραίο το σημείο με τα παλαμάκια του κόσμου και τα ντραμς να πάλλονται στον ίδιο ρυθμό της εισαγωγής του “Harry”. Επίπεδα μεγάλης μπάντα «έπιασαν» οι «τρελάρες» Βέλγοι! Φοβερά «πνιχτά» εφέ στα φωνητικά στο “Herman”. Μάλιστα, αφού κατέβηκε κάτω ο τραγουδιστής στο κοινό και μας πόρωσε όλους, ήρθε η ωρα για το καταπληκτικό “Ernest”, όπου με την έντονη σκηνική παρουσία του, είχαμε μείνει αποσβολωμένοι με την θεατρικότητα του Pieter-Paul Devos.

Στις 23:36 αφού μας υποκλίθηκαν, ζήσαμε την απόγνωση μέσα από την δραματικότητα της μουσικής του “Lou”. Μία φοβερή ερμηνεία του κομματιού με πολύ γερή δόση doom χαμηλό κουρδισμένων τόνων και άκρως εκφραστικά φωνητικά γεμάτα σπαραγμό! Γενικά, έκαναν «επιμελώς ατημέλητα» ότι να ναι πάνω στην σκηνή, όπως όταν ο ντράμερ κρεμιόταν από τα κάγκελα που κρατάνε τα φώτα για άσκηση! Στο αφιερωμένο τελευταίο τους “Suzanne” οι εκκεντρικοί Βέλγοι έπαιξαν πάρα πολύ δυνατά! Οι «παρανοϊκοί Tool» βγήκαν από μέσα τους. Ο ήχος αρκετά βαθύς και συμπαγής σε συνδυασμό με τα τελείως «αλλού» φωνητικά, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα σε σημείο παράκρουσης, πετώντας οι ίδιοι, τα όργανα τους κάτω και δημιουργώντας ένα μπάχαλο επί σκηνής!

Μπορεί να ήταν ένα σύντομο «αντίο» (σαράντα πέντε λεπτά έπαιξαν) αλλά σίγουρα όμως, πολύ έντονο και «γεμάτο»! Ωστόσο, ηχηρή απουσία αποτέλεσε το “Anna”, απωθημένο πολλών φαντάζομαι…