Ανταπόκριση: R.I.P., Bus – The Unknown Secretary & Knock Devis @ Death Disco – Τρίτη 07/05/2019

Πρώτη Τρίτη του Μαΐου κι εμείς βρεθήκαμε στον γνωστό χώρο του Death Disco, στου Ψυρρή, για να παρακολουθήσουμε τους Αμερικανούς street doomers που κατέφτασαν για πρώτη φορά στη χώρα μας, για μία και μοναδική συναυλία στην Αθήνα. Δυστυχώς, αυτό δε φάνηκε να συγκίνησε πολλούς, αφού η προσέλευση ήταν τραγικά μικρή, κάτι όμως που δεν πτόησε καμία από τις συμμετέχουσες μπάντες της βραδιάς, από το να κάνουν αυτή, άκρως ενδιαφέρουσα! Πάμε να τα δούμε, όμως, όλα, αναλυτικά!

Οι πόρτες θα άνοιγαν στις 20:30, εμείς φτάσαμε γύρω στις 21:00 και στις 21:23, οι Knock Devis, ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή. Τα παιδιά δεν τα ήξερα, μιας και αφενός, είναι σχετικά νέα μπάντα (αφού αναφέρουν πως δημιουργήθηκαν αρχές του ’17), αλλά και αφετέρου, επειδή δεν είμαι γενικά, τόσο φαν της μουσικής τους (όπως και καμίας μπάντας της βραδιάς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ανήκουν, τέτοιες μουσικές, στα είδη που δε μπορώ ούτε να τα ακούσω – το αντίθετο, τα ακούω ευχάριστα, απλώς δεν κόβομαι και δεν έχω και τις τρομερές γνώσεις επ’ αυτών). Το rock ‘n’ roll power trio (όπως αυτοπεριγράφονται, μουσικά), αυτό, μέσα στα 32 λεπτά που βρέθηκε στη σκηνή, με έκανε να περάσω καλά, ακόμα κι εμένα, και απέδειξε πως έχει πολλά να δείξει στο μέλλον. Ξεκίνησαν με πολύ δυνατό ήχο, αφού έχοντας πάρει τις θέσεις τους σε ντραμς, κιθάρα και μπάσο, με τους δυο τελευταίους, να έχουν και μικρόφωνα μπροστά τους, αφού ο μπασίστας, είναι ο τραγουδιστής της μπάντας, αλλά και ο κιθαρίστας, έβαζε κι αυτός  το χεράκι του στα φωνητικά, όπου έπρεπε.

Πολύ ωραίος ο ήχος τους, με τα φωνητικά του μπασίστα, να μπρουταλιάζουν σχετικά. Μετά το πρώτο κομμάτι, μας είπε: ‘Γεια σας, είμαστε οι Knock Devis, ευχαριστούμε που είστε εδώ’, ενώ μετά το δεύτερο, ζήτησε από τον ηχολήπτη να του ανεβάσει λίγο το μπάσο. Το δεύτερο, ήταν λίγο πιο χορευτικό, ενώ το τρίτο, βάραινε λίγο στις γκρουβιές του, μαζί και τα ντραμς. Πολύ ωραίοι. Μ’ άρεσαν τα φωνητικά του τραγουδιστή, τα οποία, ήταν πιο βαριά από τα συνηθισμένα του είδους που εκπροσωπούν, αλλά δε φτάνουν και σε τέρμα μέταλ σημεία. Επίσης, το πήγαν πολύ καλά με τις μελωδίες τους, φάνηκε πως έχουν κάνει δουλειά, έχω να πω, αν και δεν είμαι και ειδικός στο είδος τους. Άξιοι αναφοράς, είναι οι drone ήχοι που έβαζε ο κιθαρίστας κάπου στη μέση του τέταρτου κομματιού. Μετά το  πέμπτο, είπαν πως έχουν άλλο ένα και μάς ευχαρίστησαν ξανά. Έκλεισαν, λοιπόν, με έξι κομμάτια, αφήνοντάς μας πολύ θετικές εντυπώσεις και με την επιθυμία να τους ξαναδούμε σύντομα και να περιμένουμε ό,τι νέο από αυτούς.

Σχεδόν ένα τέταρτο αργότερα, στις 22:10, είχε φτάσει η ώρα των Bus – The Unknown Secretary ή απλώς, Bus, οι οποίοι, μάλιστα, πριν λίγο καιρό, νομίζω είχαν παίξει ξανά με τους Knock Devis και ήταν και το support που είχε ανακοινωθεί, αρχικά, για τους R.I.P., πριν προστεθούν και οι Knock Devis. Ενώ τους είχα ακουστά σαν όνομα, αρκετό καιρό, δεν είχε τύχει να τους δω, μέχρι προ τετραμήνου, οπότε και άνοιξαν τους Blood Ceremony, στο Fuzz, στην πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα. Η τετράδα, αποτελούμενη από τον ντράμερ, τον μπασίστα, και τους δύο κιθαρίστες, εκ των οποίων, ο ένας, είναι και ο τραγουδιστής της μπάντας, ανέβηκε στη σκηνή και την κατέλαβε για τα επόμενα 54 λεπτά. Ξεκίνησαν δυναμικά το σετ τους, ενώ κουνιούνταν και χτυπιούνταν, κάτι που δε σταμάτησε καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας τους, γεγονός που υπογραμμίζει την  ένταση και την όρεξή τους. Ως τώρα, οι Bus έχουν κυκλοφορήσει δύο αρκετά ενδιαφέροντες δίσκους. Στον δεύτερο, ο οποίος και κυκλοφόρησε και σχετικά πρόσφατα, μάλιστα, έπεσε το βάρος το βράδυ της Τρίτης, κάτι που φάνηκε από την επιλογή των κομματιών.

Ο ήχος τους ήταν πολύ ωραίος – ποιοτικό ροκ με heavy και psychedelic στοιχεία, ενώ σε κάποια σημεία, έφερνε μέχρι και σε blues! Μετά το δεύτερο κομμάτι, ο τραγουδιστής μάς ευχαρίστησε, είπε πως είναι οι Bus και ευχήθηκε να περάσουμε όμορφα, πράγμα που αναμφισβήτητα έγινε, και πώς να μη γινόταν, όταν οι μπάντες είναι καλές, σε όποιο είδος κι αν ανήκουν. Στην προκειμένη, άξια αναφοράς είναι και η πολύ ιδιαίτερη φωνή του τραγουδιστή, που δίνει πολλά στο σύνολο. Το τρίτο κομμάτι, , είχε πολύ ωραία έναρξη, μόνο με ντραμς και την αργή φωνή του τραγουδιστή, προτού συνεχίσουν πιο ρυθμικά.. Μετά το τρίτο, ξανά ευχαριστίες και πρόλογος του επόμενου, το οποίο (όπως και πολλά άλλα), ήταν από τον δεύτερό τους δίσκο και που όποιος ήθελε, θα μπορούσε να το αγοράσει από το merch. Μετά και από το τέταρτο κομμάτι, είχαν μια μικρή παύση λόγω ενός τεχνικού θέματος, το οποίο, ευτυχώς, επιλύθηκε γρήγορα, αλλά ούτως ή άλλως, η αναμονή δεν ήταν κακή, αφού ο τραγουδιστής έκανε χιούμορ περί αυτής, του τύπου ‘μιλήστε λίγο μεταξύ σας, να περάσει η ώρα’. Το όγδοο κομμάτι, με τη μεγάλη διάρκεια, είχε πολύ ενδιαφέρον, ενώ μ’ άρεσε και το ένατο, που ήταν πιο σκοτεινό – όσο το επιτρέπει και το είδος τους. Πριν το δέκατο, ευχαρίστησαν ξανά τους πάντες, μπάντες, κοινό, διοργάνωση, χώρο και ακολούθησε το όμορφο, ορχηστρικό και τελευταίο. Έτσι, τελείωσε μια πολύ ωραία, δυναμική, γεμάτη ενέργεια, ροκ εμφάνιση, που μας προετοίμασε κατάλληλα για τη συνέχεια.

Μέσα σε ένα τέταρτο, όλες οι προετοιμασίες της σκηνής είχαν τελειώσει, κι έτσι, στις 23:19, ήταν, πλέον, η ώρα του κυρίως πιάτου, των R.I.P., των πρωταγωνιστών της βραδιάς, οι οποίοι ανέβηκαν μπροστά στο ακόμα, δυστυχώς, απελπιστικά μικρό, πλήθος. Αποτελούμενοι από ντράμερ, μπασίστα, κιθαρίστα και τον χαρακτηριστικό τραγουδιστή τους, ο οποίος ανέβηκε στη σκηνή ημίγυμνος και με ένα μικρόφωνο, πάνω σε μια όρθια βάση, η οποία ήταν ένα, και καλά, δρεπάνι, μια άμεση αναφορά στον θάνατο, που συνδέεται στενά με τη θεματολογία των κομματιών τους. Αυτό κρατούσε συνεχώς, από την αρχή, μέχρι το τέλος, και με αυτό όργωσε τη σκηνή.

Σε συνδυασμό με τους προλόγους των κομματιών, τα θεατρικά του βλέμματα και τις αντίστοιχες κινήσεις, όντως κατάφερε να φανεί απειλητικός, εντός εισαγωγικών και να περάσει την εικόνα που ήθελε, καθώς και τα μηνύματα των κομματιών τους, και μόνο, ήδη, από τις εκφράσεις του. Οι υπόλοιποι, όλοι μακρυμάλληδες, φυσικά, ενώ κιθάρα και μπάσο, είχαν τριγωνικά σχήματα. Όλα μαζί, δημιουργούσαν εικόνα, παλιού, κλασικού, μέταλ συγκροτήματος, το οποίο, όμως, στην ουσία, διέφερε, αφού έπαιζε street doom metal, ένα όχι και τόσο συχνό υποείδος της μέταλ, ενώ απέπνεε τον αέρα του σήμερα, μουσικά μιλώντας.

Μετά το δεύτερο, ο τραγουδιστής είπε ‘Καλώς ήρθες, Αθήνα, αυτό (το όλο σετ, μάλλον), θα σε παραλύσει, αυτό θα σε διαλύσει!’ και πέρασε δυναμικά στο τρίτο. Από ‘κει και πέρα, πριν από κάθε, σχεδόν κομμάτι, είχαμε εισαγωγή με δυσοίωνα λόγια, τα οποία και σχετίζονταν με το περιεχόμενο του εκάστοτε κομματιού που θα ακολουθούσε. Ακόμα, προέτρεπε το λιγοστό κοινό να κινηθεί, να χτυπηθεί κλπ, αλλά αυτό, δύσκολα έπαιρνε μπρος, χωρίς βέβαια να σημαίνει, πως κατά τα άλλα, δεν ήταν ενθουσιασμένο ή δε γούσταρε.

Από την άλλη, όλοι στη σκηνή χτυπιούνταν, και κυρίως, ο τραγουδιστής, που πηγαινοερχόταν με το δρεπάνι, έπεφτε στα γόνατα και έριχνε προκλητικά βλέμματα σε όλους. Μου άρεσε πολύ η φωνή του, έχει πολλές δυνατότητες, είναι χαρακτηριστική του είδους τους, ενώ η μουσική της μπάντας, συνδυάζει τόσο ωραία το doom με το rock, ενώ έχει και πολλά extreme ξεσπάσματα.

Και όπως φάνηκε, είχε και επίδραση στον κόσμο, όσο το σετ προχωρούσε, αφού σε ξεσήκωνε και σε έκανε να χοροπηδάς. Το τέταρτο, μάλιστα, το αφιέρωσε σε εμάς, τους ‘Έλληνες καουμπόυδες’! Πριν το πέμπτο, παρακίνησε τον κόσμο, λέγοντας ‘Ελλάδα, πάμε να κουνήσουμε κεφάλια, με το νέο, αυτό, κομμάτι, που είναι πολύ γρήγορο’ – και όντως ήταν, ενώ πριν το έβδομο, λάβαμε την προειδοποίηση πως ‘ok, this is going to be a long one’ – συγκριτικά με τα άλλα, που είχαν μικρή, σχετικά, διάρκεια.

Το τέλος, δεν άργησε να έρθει, όταν πριν το ένατο, μάθαμε πως ‘ok, Athens, one last song’. Το κοινό, φώναζε όχι, από κάτω, κάτι που όπως φάνηκε, δεν τους συγκίνησε, αφού αυτό, ήταν όντως το τελευταίο, και εκείνοι, μετά από εννιά κομμάτια, κατέβηκαν από τη σκηνή, καταχειροκρούμενοι, στις 00:04, χωρίς να επιστρέψουν για encore.

Συμπερασματικά, η συναυλία είχε αρκετό ενδιαφέρον (για τους φίλους των ειδών αυτών, φαντάζομαι ακόμα περισσότερο), αλλά δυστυχώς, η προσέλευση σε αυτή, ήταν τρομερά απογοητευτική, πράγμα, όμως, που ίσως δικαιολογείται, λόγω εργάσιμης ημέρας, τιμής εισιτηρίου, ποδοσφαίρου και καλοκαιριού με αμέτρητες, μεγάλες και ακριβές συναυλίες, προ των πυλών. Όπως και να είχε, όσοι παρευρεθήκαμε εκεί, περάσαμε καλά, και αυτό μετράει.

Τα opening acts, ήταν πολύ καλά και ιδανικά για να ζεστάνουν τη βραδιά, ενώ το main act, επίσης πολύ καλό, αν και σίγουρα, παρά τον λίγο κόσμο, ακριβώς επειδή είναι το κυρίως (και με τέτοιο εισιτήριο), θα έπρεπε να παίξει παραπάνω από τρία τέταρτα (εδώ οι Bus και τους πέρασαν για ένα δεκάλεπτο, χρονικά, τι να λέμε τώρα), και ειδικά εφόσον έχουν και δισκογραφία (τρεις δίσκους) – δεν είναι ότι τώρα, δηλαδή, έβγαλαν τον πρώτον, τον έπαιξαν όλο και τελείωσαν, μην έχοντας περισσότερο υλικό.

Τι να πω, δεν ξέρω… Τουλάχιστον έτσι, την ώρα που τελείωσαν και με λίγο τρέξιμο, προλάβαμε το μετρό, πράγμα πολύ σημαντικό. Ποιος ξέρει, ίσως τους ξαναδούμε στο μέλλον, με καλύτερες συνθήκες, περισσότερο κόσμο, μεγαλύτερο setlist και φθηνότερο εισιτήριο.

SETLIST:

In The Wind (part 2)
Tremble
Street Reaper
Black Leather
[νέο κομμάτι]
In The Wind (Part 1)
The Casket
Unmarked Grave
Smoke & Lightning

Για το sinavlia.gr:

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Sunnata & Weedpecker @ Death Disco – Πέμπτη 07/03/2019

Doom και stoner, σε ένα δυναμικότατο double bill εκ Πολωνίας ερχόμενο, απολαύσαμε...
Read More