by Maria Sarantou
Τα γενέθλια των 30 μουσικών χρόνων μαζί με την κυκλοφορία ενός νέου δίσκου, γιόρτασαν οι Πυξ Λαξ στην προγραμματισμένη πάνω από ένα χρόνο συναυλία τους, που πραγματοποιήθηκε στο ΟΑΚΑ την Πέμπτη 12 Ιουλίου. Κι εμείς γιορτάσαμε μαζί τους, τα συναισθήματα που μας γέννησαν τα τραγούδια τους αλλά και τις προσωπικές μας μνήμες που τα περικλείουν - και τα ανακαλύψαμε όλα αυτά ξανά εκείνο το βράδυ μέσα μας αναλλοίωτα και γνήσια, σαν να ήταν η πρωτόγνωρη στιγμή που τα νιώσαμε.
Η καυτή εκείνη μέρα, ευτυχώς έδωσε την θέση της σε ένα αρκετά δροσερό βράδυ. Το ξεκίνημα της συναυλίας έγινε δέκα λεπτά μετά τις 21:30 και στις 2,5 γεμάτες ώρες που κράτησε ζήσαμε το καταστάλαγμα των 30 αυτών χρόνων. Η προσέλευση του κόσμου μπορεί να μην έφτασε τον τεράστιο αριθμό του 2011, αλλά και πάλι ήταν πολύ μεγάλη και με παλμό.
Προσωπικά, παρακολούθησα την συναυλία από την θύρα 32 κι ο ήχος δεν έφτανε τόσο καλά όσο πιο κάτω. Ήταν στιγμές που χάνονταν οι λέξεις και αυτό ήταν ιδιαίτερα αισθητό όταν προλόγιζαν κάποιο κομμάτι. Όμως μετά που ξεκίναγε η μουσική η αίσθηση άλλαζε τελείως: όλος ο κόσμος γινόταν ένα και τραγουδούσε τις γνωστές τους επιτυχίες που τόσο άγγιξαν με την νοσταλγική ροκ μουσική τους και τους στίχους τους που έχουν χαραχθεί μέσα μας.
Ερμήνευσαν και αρκετά κομμάτια από τον νέο τους δίσκο που κυκλοφόρησε τον Μάιο με τίτλο «Μια μέρα πριν τον χειμώνα» που ο κόσμος τα υποδέχτηκε θετικά, όμως με το που ακουγόταν μια σειρά από νότες γνώριμες, η θάλασσα του κόσμου όπως τον έβλεπα από ψηλά, άρχιζε να πάλλεται με κύματα ενθουσιασμού και νοσταλγίας.
Και είναι υπέροχη η αίσθηση, να είναι μέρος η φωνή σου στις χιλιάδες που έγιναν μία τραγουδώντας και γιορτάζοντας αυτή την γεμάτη συναίσθημα συναυλιακή βραδιά.
Η καυτή εκείνη μέρα, ευτυχώς έδωσε την θέση της σε ένα αρκετά δροσερό βράδυ. Το ξεκίνημα της συναυλίας έγινε δέκα λεπτά μετά τις 21:30 και στις 2,5 γεμάτες ώρες που κράτησε ζήσαμε το καταστάλαγμα των 30 αυτών χρόνων. Η προσέλευση του κόσμου μπορεί να μην έφτασε τον τεράστιο αριθμό του 2011, αλλά και πάλι ήταν πολύ μεγάλη και με παλμό.
Προσωπικά, παρακολούθησα την συναυλία από την θύρα 32 κι ο ήχος δεν έφτανε τόσο καλά όσο πιο κάτω. Ήταν στιγμές που χάνονταν οι λέξεις και αυτό ήταν ιδιαίτερα αισθητό όταν προλόγιζαν κάποιο κομμάτι. Όμως μετά που ξεκίναγε η μουσική η αίσθηση άλλαζε τελείως: όλος ο κόσμος γινόταν ένα και τραγουδούσε τις γνωστές τους επιτυχίες που τόσο άγγιξαν με την νοσταλγική ροκ μουσική τους και τους στίχους τους που έχουν χαραχθεί μέσα μας.
Όλο μ΄ αφήνεις να σ’ αφήσω,
Ανόητες αγάπες
Γιατί, Τι είναι αυτό που μας ενώνει
Senor, Λένε για μένα, Άστην να λέει
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ
Οι παλιές αγάπες πάνε στο παράδεισο
Μοναξιά μου όλα
Να με θυμηθείς, Πούλα με
You get in love, Μέλυδρον
Μια συνουσία μυστική
Δεν θα δακρύσω πια για σένα, Φωτιά
Έπαψες αγάπη να θυμίζεις
Ερμήνευσαν και αρκετά κομμάτια από τον νέο τους δίσκο που κυκλοφόρησε τον Μάιο με τίτλο «Μια μέρα πριν τον χειμώνα» που ο κόσμος τα υποδέχτηκε θετικά, όμως με το που ακουγόταν μια σειρά από νότες γνώριμες, η θάλασσα του κόσμου όπως τον έβλεπα από ψηλά, άρχιζε να πάλλεται με κύματα ενθουσιασμού και νοσταλγίας.
Και είναι υπέροχη η αίσθηση, να είναι μέρος η φωνή σου στις χιλιάδες που έγιναν μία τραγουδώντας και γιορτάζοντας αυτή την γεμάτη συναίσθημα συναυλιακή βραδιά.
