by Maria Sarantou
Η βραδιά της Παρασκευής 05 Οκτωβρίου στο Fuzz Live Music Club ήταν αφιερωμένη στην σύγχρονη pop σκηνή, με καλεσμένη την Νεοζηλανδή Princess Chelsea, που επισκέπτεται για πρώτη φορά την χώρα μας και που τους τελευταίους δύο μήνες βρίσκεται σε περιοδεία μετά την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ της με τίτλο «The Loneliest Girl».
Την βραδιά άνοιξαν στις 21:30 και για μισή ώρα περίπου οι δικοί μας Le Page. Ο κόσμος λιγοστός, αλλά το κλίμα χαλαρό και ευχάριστο που το τροφοδότησαν στους παρευρισκόμενους τόσο η μουσική που μας έπαιξαν, όσο και η διάθεση του τραγουδιστή που με χιούμορ προσέγγιζε το κοινό.
Παρέα με έναν άλλο μουσικό που παίζανε τα έγχορδα και μαζί με τους υπόλοιπους “imaginary friends” (όπως χαρακτηριστικά είπε για τα υπόλοιπα μουσικά όργανα που ακούγονταν από τα μηχανήματα), μας ταξίδεψαν με νοσταλγική διάθεση σε κοντινές δεκαετίες με την ποπ μουσική τους και καθώς τους άκουγα φαντάστηκα κινηματογραφικές εικόνες από ένα αναγεννημένο Nouvelle Vague κίνημα.
Στις 22:30 ακριβώς που βγήκε η Princess Chelsea στην σκηνή, οι πιστοί της υπήκοοι που ήρθαν για να την ακούσουν, μισογέμισαν το κάτω μέρος του Fuzz. Μαζί με τους μουσικούς, πήρε κι εκείνη θέση πίσω από τα πλήκτρα και ξεκίνησε το τραγούδι. Υπήρχε μια κινητικότητα στην σκηνή, καθώς οι μουσικοί ενάλλασσαν τα μουσικά όργανα που έπαιζαν, ανάλογα το τραγούδι που είχε σειρά. Μας παρουσίασαν κομμάτια από το τελευταίο της άλμπουμ, το I Miss My Man και το πιο γνωστό I love My Boyfriend, αλλά ακούσαμε και παλιότερες επιτυχίες της όπως το Monkeys Eats Bananas και το The Cigarette Duet, τραγούδι που την έκανε ιδιαιτέρως γνωστή μέσω του Youtube.
Η εμφάνισή της τραγουδίστριας (ένα κράμα κούκλας και παιδιού) ταίριαζε με το ύφος των τραγουδιών της: η ονειρική αθωότητα που συναναστρέφεται με μια σκοτεινή πραγματικότητα, όχι τόσο ζοφερή για να την τρομάξει, όσο να την καταπλήξει, με αναπόφευκτο σκοπό να κοιτάξει γύρω της με μια πιο «μεγαλίστικη» ματιά και να ωριμάσει. Αυτό το κλίμα επιτεύχθηκε με την χρήση του μεταλλόφωνου στα περισσότερα τραγούδια που παίχτηκαν και που παράλληλα με την παραμυθένια χροιά της φωνής της, μας έδειξε τις σκοτεινές γωνιές που υπάρχουν σε ένα ήρεμο δάσος και τα αγκάθια σε ένα πανέμορφο κατά τα άλλα τριαντάφυλλο.
Ο κόσμος παρακολουθούσε προσηλωμένος την σκηνή και όσα διαδραματίζονταν σε αυτή, με την τραγουδίστρια να φεύγει σαν μηχανική κούκλα με τα ραβδιά από το μεταλλόφωνο στα χέρια και να επιστρέφει λίγο μετά για το encore και όταν ακούστηκε το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου και άναψαν τα φώτα, ήρθε το τέλος και τα μάγια λύθηκαν.
Την βραδιά άνοιξαν στις 21:30 και για μισή ώρα περίπου οι δικοί μας Le Page. Ο κόσμος λιγοστός, αλλά το κλίμα χαλαρό και ευχάριστο που το τροφοδότησαν στους παρευρισκόμενους τόσο η μουσική που μας έπαιξαν, όσο και η διάθεση του τραγουδιστή που με χιούμορ προσέγγιζε το κοινό.
Παρέα με έναν άλλο μουσικό που παίζανε τα έγχορδα και μαζί με τους υπόλοιπους “imaginary friends” (όπως χαρακτηριστικά είπε για τα υπόλοιπα μουσικά όργανα που ακούγονταν από τα μηχανήματα), μας ταξίδεψαν με νοσταλγική διάθεση σε κοντινές δεκαετίες με την ποπ μουσική τους και καθώς τους άκουγα φαντάστηκα κινηματογραφικές εικόνες από ένα αναγεννημένο Nouvelle Vague κίνημα.
Στις 22:30 ακριβώς που βγήκε η Princess Chelsea στην σκηνή, οι πιστοί της υπήκοοι που ήρθαν για να την ακούσουν, μισογέμισαν το κάτω μέρος του Fuzz. Μαζί με τους μουσικούς, πήρε κι εκείνη θέση πίσω από τα πλήκτρα και ξεκίνησε το τραγούδι. Υπήρχε μια κινητικότητα στην σκηνή, καθώς οι μουσικοί ενάλλασσαν τα μουσικά όργανα που έπαιζαν, ανάλογα το τραγούδι που είχε σειρά. Μας παρουσίασαν κομμάτια από το τελευταίο της άλμπουμ, το I Miss My Man και το πιο γνωστό I love My Boyfriend, αλλά ακούσαμε και παλιότερες επιτυχίες της όπως το Monkeys Eats Bananas και το The Cigarette Duet, τραγούδι που την έκανε ιδιαιτέρως γνωστή μέσω του Youtube.
Η εμφάνισή της τραγουδίστριας (ένα κράμα κούκλας και παιδιού) ταίριαζε με το ύφος των τραγουδιών της: η ονειρική αθωότητα που συναναστρέφεται με μια σκοτεινή πραγματικότητα, όχι τόσο ζοφερή για να την τρομάξει, όσο να την καταπλήξει, με αναπόφευκτο σκοπό να κοιτάξει γύρω της με μια πιο «μεγαλίστικη» ματιά και να ωριμάσει. Αυτό το κλίμα επιτεύχθηκε με την χρήση του μεταλλόφωνου στα περισσότερα τραγούδια που παίχτηκαν και που παράλληλα με την παραμυθένια χροιά της φωνής της, μας έδειξε τις σκοτεινές γωνιές που υπάρχουν σε ένα ήρεμο δάσος και τα αγκάθια σε ένα πανέμορφο κατά τα άλλα τριαντάφυλλο.
Ο κόσμος παρακολουθούσε προσηλωμένος την σκηνή και όσα διαδραματίζονταν σε αυτή, με την τραγουδίστρια να φεύγει σαν μηχανική κούκλα με τα ραβδιά από το μεταλλόφωνο στα χέρια και να επιστρέφει λίγο μετά για το encore και όταν ακούστηκε το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου και άναψαν τα φώτα, ήρθε το τέλος και τα μάγια λύθηκαν.
