by Maria Sarantou
Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης
Η εμφάνιση του μουσικού σχήματος των Postmodern Jukebox στο Fuzz, ήταν ότι έπρεπε που πραγματοποιήθηκε την συγκεκριμένη ημερομηνία, μιας και μας έφερε την μαγεία της εορταστικής περιόδου λίγο πιο κοντά. Την πρώτη φορά που τους είχα δει ήταν στο Release Festival τον Ιούνιο του 2016 και είχαν τότε, όπως και τώρα, την ίδια ζωντάνια αλλά και ένα υπέροχο show να παρουσιάσουν. Όμως μια προσωπική μου αίσθηση είναι ότι οι vintage μετατροπές των τραγουδιών και η ασορτί εμφάνιση των καλλιτεχνών λειτούργησαν καλύτερα στον κλειστό χώρο, μιας και όλα τα παραπάνω παραπέμπουν σε club εποχής βγαλμένο λες από την πένα του Σκοτ Φιτζέραλντ.
Οι βαριές βελούδινες κουρτίνες μπροστά και πίσω από την σκηνή και ο δυνατός και λαμπερός φωτισμός ήταν το σκηνικό όπου έκαναν την εμφάνισή τους οι μουσικοί και οι τραγουδιστές. Κι ένα club εποχής που σέβεται τον εαυτό του, όπως αυτό, είχε και παρουσιαστή. Ο Casey Abrams, πριν τις δυνατές στιγμές που μας έδωσε με τις ερμηνείες του, απέδειξε ότι και ο ρόλος του performer του πήγαινε γάντι. Μας παρουσίασε την ορχήστρα που είχε πιάνο, ντραμς, κοντραμπάσο, τρομπόνι και σαξόφωνο, όπως και τις τραγουδίστριες την πρώτη φορά που παρουσιάζονταν στην σκηνή.
Το show, σαν ένα σύγχρονο βαριετέ, είχε επίσης και έναν χορευτή - κλακετίστα που ενθουσίασε το κοινό: πότε μας άφηνε άφωνους με τις χορευτικές του ικανότητες και πότε μας παρέσερνε με τον ρυθμό του, εναρμονισμένος με τα υπόλοιπα μουσικά όργανα ως μέρος της μουσικής σύνθεσης. Οι τρεις συνολικά τραγουδίστριες, η Cristina Gatti, η Olivia Kuper Harris και η Sara Niemietz, αλλά και οι μουσικοί, εκτελούσαν μικρά χορευτικά, αναλόγως το τραγούδι, δημιουργώντας την αίσθηση ενός μίνι μιούζικαλ.
Όλες οι φωνές ήταν καταπληκτικές και τραγούδησαν πολλά γνωστά κομμάτια, μεταμορφωμένα σε ρυθμό και υπήρχαν στιγμές που ήταν σαν να προσπαθούσα να λύσω ένα γρίφο, μέχρι να καταλάβω ποιο τραγούδι είναι.
Τα τραγούδια που ακούσαμε μπορεί να ήταν ανόμοια ως είδη μεταξύ τους για ένα μουσικό πρόγραμμα, αλλά αυτό έπρεπε να το σκεφτείς για να το συνειδητοποιήσεις. Κάποια από αυτά: “Burn” – Ellie Goulding, “I will survive” – Gloria Gaynor, “Single Ladies” – Beyoncé, “Africa” – Toto, “Heroes” – David Bowie, “What is Love” – Haddaway, παίχτηκαν ως Rhythm and Blues, Gospel, Jazz ’40, swing κ.α.
Ο κόσμος που είχε γεμίσει όλο το μαγαζί συμμετείχε με χειροκροτήματα και κάποιοι χόρευαν, όσο μπορούσαν βέβαια στην στενότητα του χώρου. Στην υπέροχη εκτέλεση του “Creep” των Radiohead, το κοινό τραγούδησε μαζί με τον Casey και ο ίδιος προς το τέλος πέρασε μέσα από τον κόσμο χτυπώντας ένα ντέφι.
Ήταν ένα πολύ απολαυστικό πρόγραμμα, που ήταν και το τελευταίο του ευρωπαϊκού τους τουρ και ελπίζω να τους δούμε ξανά σύντομα με πολλά νέα τραγούδια στο ρεπερτόριό τους.
