Ανταπόκριση: Perturbator, The Algorithm @ Gagarin Live Music Space – Τετάρτη 16/10/2019

Για μια σπουδαία συναυλία, βρεθήκαμε στο αγαπημένο στέκι της Λιοσίων, στο Gagarin, για αυτή του φοβερού Perturbator, τη δεύτερη στην Αθήνα, ένα μόλις χρόνο μετά τη συγκλονιστική του πρώτη, τον Νοέμβριο του 2018, όπου μας άφησε όλους άφωνους με την εμφάνισή του, κάνοντάς μας να διψάμε για ακόμα περισσότερο. Μη χαλώντας μάς χατίρι, ο 26χρονος Γάλλος master των synths, επανήλθε στη χώρα μας (μάλιστα, αυτή τη φορά, έπαιξε και στη Θεσσαλονίκη) κι εμείς βρεθήκαμε εκεί, για να διαπιστώσουμε αν τα όσα ζήσαμε πέρυσι, ήταν μια ψευδαίσθηση ή μια ξεθωριασμένη ανάμνηση, αλλά και για να δούμε αν θα επαναληφθούν. Ένας ακόμα, λόγος, βέβαια, ήταν και ο The Algorithm, που τον ακολουθούσε στην περιοδεία του και άνοιγε τις συναυλίες του, κάνοντας μας να απορούμε πως θα αντέχαμε τη συνέχεια, αφού αυτός μάς είχε ξετρελάνει εξαρχής. Πάμε, όμως, να τα δούμε όλα αναλυτικά!

Σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 20:00 και το opening act στις 20:45. Φτάνοντας στον χώρο, γύρω στις 20:30, ελάχιστος κόσμος ήταν ήδη εκεί. 12 λεπτά αργότερα, τρία πριν την ώρα τους, εμφανίστηκαν οι Algorithm στη σκηνή και πήραν τη θέση τους. Ο 30χρονος ιθύνων νους Remi Gallego, πήρε τη θέση του στα δεξιά, με το λάπτοπ του, τα πλήκτρα του και την κιθάρα του, ενώ στο κέντρο, ο ντράμερ του, Jean Ferry. Ξεκίνησαν με πολύ δυνατό ήχο και ρετροφουριστική μουσική (για αυτό και έδεσε και με τον Perturbator, μετά), που έφερνε στο νου ήχους από παλιά βιντεοπαιχνίδια με τρενάκια και λαβυρίνθους και όχι τυχαία, αφού ήταν εξαιρετικά, ηχητικά μιλώντας, δαιδαλώδεις οι μουσικές του.

Αυτό, φυσικά, είναι γνωστό σε όσους ακολουθούν τη μπάντα, αφού οι πολύπλοκες συνθέσεις τους, την καθιστούν ως άκρως ενδιαφέρουσα, ακόμα κι αν δεν τη γνωρίζεις, όπως και οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι στον χώρο, οι οποίοι έμειναν λίγο με ανοιχτό το στόμα, από αυτό που ζούσαν, και μιλάω φυσικά για την ενεργητικότητα του Remi να κοπανιέται, με τα χέρια του διασκορπισμένα σε πόσα σημεία, να παίζουν, ώστε να βγει το αποτέλεσμα αυτό, αλλά και ο ντράμερ, να δίνει πόνο από το πόστο του.

Τυχεροί, όλοι μας, που είχαμε την ευκαιρία με την επιστροφή του Perturbator, στη χώρα μας, να δούμε και τούτους εδώ, μαζί, γιατί πιθανώς, να μην τους βλέπαμε και ποτέ, αλλιώς. Και αυτοί, όπως και ο Perturbator, και η μουσική τους, και το πώς παίζουν ζωντανά και το τι τυπάρες είναι, είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει κι εκείνος, μαζί σου, ζωντανά.

Ο ήχος του να πηγαινοέρχεται, ανάμεσα στο cyber punk, στο heavy metal, το mathcore και την ηλεκτρονική μουσική που έφτανε και σε σημεία εντελώς clubίστικα, ξεσηκώνοντάς μας όλους, ενώ τα πρόσθετα φωτορυθμικά τους, που είχαν τοποθετηθεί μπροστά στη σκηνή, μάς έλουζαν στο φως. Προσωπικά, η μπάντα μου άρεσε ήδη δισκογραφικά (κυρίως από τον τελευταίο, περυσινό, τέταρτο δίσκο που είχα ακούσει αρκετά), αλλά στο live της, με ξετρέλανε και θεωρώ πως είναι αρκετά underrated, ενώ υφίσταται μια δεκαετία (καθαρά, τουλάχιστον επτά χρόνια) και έχει βγάλει τέσσερις δίσκους και πόσες ακόμα άλλες, κυκλοφορίες, συν ότι έχει παίξει δίπλα σε σχετικά μεγάλα (για τα εκάστοτε είδη τους) ονόματα και αξίζουν και πολλά μπράβο στον Perturbator, που τη σκέφτηκε για την περιοδεία του στην Ευρώπη, όχι μόνο γιατί ταιριάζουν μουσικά, αλλά και επειδή, είναι πραγματικά τρομερή!

Η ενέργεια που επικρατούσε στον μισογεμάτο χώρο, μάς είχε ηλεκτρίσει όλους, ενώ τα παιδιά, επάνω, έκαναν ένα πέρασμα στη δισκογραφία τους, ρίχνοντας το βάρος τους στον εξαιρετικό, περυσινό τους δίσκο, παίζοντας ασταμάτητα, το ένα κομμάτι μετά το άλλο, σε αδιάσπαστη ορμή που σε συνέπαιρνε, ενώ ανά φάσεις, ο τύπος ύψωνε την κιθάρα του σαν χαιρετισμό στο κοινό που χειροκροτούσε μαγεμένο.

Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι εκ των θεατών, μόλις γύρισαν σπίτι τους, θα τσέκαραν το δισκογραφικό υλικό της μπάντας – και δικαίως. Πενήντα λεπτά αργότερα, και αφού το τελευταίο κομμάτι, που έφερνε προς industrial / techno, τελείωσε με ένα νοσταλγικό ξέσπασμα, είχε φτάσει, δυστυχώς και το τέλος, με τους δυο τους, μέσα στα χαμόγελα και φανερά ευτυχείς, όπως κι εμείς, να μας χαιρετούν εγκάρδια.

23 λεπτά αργότερα, όλα ήταν έτοιμα στη σκηνή, για το μεγάλο όνομα της βραδιάς, τον Perturbator. Τα όργανά τους, είχαν έρθει πιο μπροστά, ενώ πίσω από αυτά, υπήρχαν τεράστιοι πύργοι με ειδικά φώτα και ηχεία, τα οποία υποθέτω, πως έφερε αυτός μαζί του, καθώς, αφενός δε θύμιζαν εξοπλισμό του venue, αφετέρου, δε θα μπορούσε να επιτευχθεί διαφορετικά το άριστο ηχητικό και φωτιστικό αποτέλεσμα που ακολούθησε στη συνέχεια, που παρόμοιό του, σπάνια να έχουμε ξαναδεί ποτέ στην Ελλάδα (καλά, και πέρυσι ακόμα ήταν εξαιρετικό το αποτέλεσμα από αυτή την άποψη, αλλά φέτος, ακόμα καλύτερο!). Η ανυπομονησία του κοινού, το οποίο πλέον, είχε πλημμυρίσει τον χώρο, πάνω και κάτω (αλλά ευτυχώς, όχι σε ασφυκτικά επίπεδα), ήταν έκδηλη.

Όταν γύρω στις δέκα παρά πέντε, τα φώτα χαμήλωσαν και οι πρώτες προηχογραφημένες νότες από το ‘Birth Of The New Model’, άρχισαν να ακούγονται, η βαβούρα έπαυσε και όλοι στράφηκαν προς τη σκηνή, όπου πρώτος εμφανίστηκε ο ντράμερ, ο οποίος και πήρε τη θέση του στα δεξιά της σκηνής. Δεν πέρασε πολύ ώρα, για να εμφανιστεί, με το χέρι ψηλά, εν μέσω ιαχών του κοινού, ο τεράστιος Perturbator, o 26χρονος, δηλαδή, James Kent, και να πάρει αμέσως, τη καθιερωμένη του θέση πίσω από τα synthesizers του, στα αριστερά της σκηνής, κάτι που σήμανε την έναρξη ενός τρομερού, οργιώδους, σκοτεινού πάρτυ, για άλλη μια φορά, σχεδόν δώδεκα μήνες μετά την προηγούμενη φορά.

Ό,τι ακολούθησε, ήταν πραγματικά καταιγιστικό. Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός του Perturbator ως master of synths ή αυτό που λέγεται, πως είναι μισός άνθρωπος και μισός synthesizer, αφού τα πλήκτρα του, αποτελούν την προέκταση του χεριού του, αλλά και του εσωτερικού του κόσμου. Σπάνια θα δείτε άνθρωπο να παίζει με τέτοιο πάθος και ενέργεια – γενικότερα, αλλά πόσο μάλλον πχ σε ένα τέτοιο μουσικό είδος και με τη χρήση τέτοιων οργάνων, γιατί οκ, έχουμε δει πχ κιθαρίστες, ειδικά της μέταλ να παίζουν τρελαμένοι, αλλά να δεις έναν πληκτρά, στην ουσία, δεν είναι συχνό θέαμα.

Οι σκοτεινοί, ηλεκτρονικοί του ήχου, που άγγιζαν κι εκείνου, τα σημεία του ρετροφουτουρισμού και του ασταμάτητου, ποιοτικού clubbing, έφταναν μέχρι κάποια μέταλ σημεία από τη μια, μέχρι κάποια techno, από την άλλη. Δεν πρέπει να υπάρχει άλλος σύγχρονος καλλιτέχνης, ο οποίος να κυριαρχήσει τόσο πάνω στο synthwave και να τη διανθίσει, μάλιστα, με τόσα υποείδη, τα οποία, να δένουν και τόσο αρμονικά μεταξύ τους.

Ασταμάτητη και αυτού, η ροή των κομματιών, η οποία κυμαινόταν μέσα στη σχετικά πλούσια (για τα επτά του χρόνια καριέρας) δισκογραφία, περνώντας όχι μόνο από τους δίσκους του, αλλά και από τα eps του και τα singles του, παίζοντας, μάλιστα, και κάποια νέα κομμάτια. Όλα, συνεπήραν εξαρχής τον κόσμο, ο οποίος παρασύρθηκε σε μια ηδονική χορευτική έκσταση, αγνοώντας τον χωροχρόνο, και ταξιδεύοντας νοητά στα ηλεκτρονικά διαστρικά ταξίδια, στα οποία τον επιβίβασε η μουσική του Perturbator.

Κάποιοι, είχαν έρθει έχοντας την περυσινή γνώση (όπως κι εγώ, με μια ανησυχία για το αν θα ήταν τόσο ωραία όπως πέρυσι – ήταν, όμως, ίσως και ακόμα καλύτερα), άλλοι, επειδή άκουσαν καλά λόγια (τα οποία και επαληθεύτηκαν). Όπως και να ‘χει, όλοι μαζί γίναμε ένα, σε αυτή την άπαυστη κατάσταση χορού – headbanging – παράνοιας, την οποία, κιόλας, προφανώς, φαινόταν να κατανοεί και ο ίδιος ο Perturbator, αφού βρισκόταν στην αντίστοιχη, εκεί ψηλά (εμένα μετά τις συναυλίες του, πονάει το κεφάλι μου δυο – τρεις μέρες από το κοπάνημα, αυτός πώς αντέχει στις περιοδείες, να κάνει κάθε μέρα το ίδιο;), με το υπέροχο μαλλί του να γυρίζει συνεχώς με τη φορά του ρολογιού. Συχνά ανασηκωνόταν και έτεινε τα χέρια του προς τα πάνω, κινητοποιώντας μας κι άλλο, ενώ ευρισκόμενος κι ο ίδιος σε εκστατική φάση, σχεδόν σκαρφάλωνε πάνω στα synthesizers του, πατώντας στις βάσεις τους, όσο εμείς κοπανιόμασταν στα κάγκελα και ενώ το πάτωμα του Gagarin σειόταν ολόκληρο, σαν να συνέβαινε σεισμός πολλών ρίχτερ.

Περιττό, βέβαια, να μιλήσω για την τρομερή ατμόσφαιρα την οποία δημιουργούσαν τα τόσο σπέσιαλ φώτα που είχε φέρει κάνοντας την όλη ακουστική εμπειρία να παίρνει ονειρικές διαστάσεις, τα όρια του τριπαρίσματος – νομίζω δεν έχω ξαναδεί τόσο καλά φώτα, με τόσες πολλές χρωματικές και σχεδιαστικές ικανότητες, όπως, άλλωστε και ηχεία, τα οποία προσέφεραν έναν ήχο άνω του αρίστου, δίνοντας άλλο βάρος στον χώρο, αλλά και στην τόσο καλοδουλεμένη μουσική του, η οποία είχε, έτσι, της κατάλληλες τεχνολογικές συνθήκες ώστε να ακουστεί ακέραια, μη χάνοντας στο ελάχιστο, από το όραμα του δημιουργού της, όπως φαντάζομαι.

Βέβαια, συνέτεινε σε αυτό και ο ντράμερ του, ο οποίος, ήταν επίσης άξιος και δεν πήρε ούτε εκείνος μια ανάσα, καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του μουσικού παροξυσμού. Παίζοντας το ένα κομμάτι μετά το άλλο, και αφού συμπλήρωσαν τα δώδεκα, σηκώθηκαν, χαιρέτησαν και αποχώρησαν, για να επιστρέψουν ύστερα από λίγο, κατόπιν πρόσκλησης του κοινού, για το καθιερωμένο encore και τρία ακόμα κομμάτια, τα οποία και αποτέλεσαν τον ιδανικό επίλογο σε αυτή την εκρηκτική βραδιά. Έτσι, αφού τελείωσαν και με αυτό, έφτασε δυστυχώς, η ώρα του αποχαιρετισμού, γύρω στις έντεκα και δέκα. Εμφανώς ενθουσιασμένοι, όπως κι εμείς, μας ευχαρίστησαν και αποχώρησαν, με εμάς, να έχουμε μείνει με πεσμένα σαγόνια και διαλυμένα μυαλά, προσπαθώντας, όσο γίνεται, από τη μια, να μιλήσουμε για ό,τι ζήσαμε, από την άλλη, να μαζέψουμε τα κομμάτια μας για να φύγουμε.

Συμπερασματικά, η βραδιά στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και δικαίως νομίζω πως κατατάσσεται στις καλύτερες συναυλίες του 2019 και σίγουρα, η πρώτη καλύτερη της σεζόν 2019-2020. Ο Perturbator απέδειξε ξανά πως είναι πραγματικά τα όσα θετικά του προσάπτουν, πως είναι ένας πραγματικός star της synthwave, χωρίς όμως το σταριλίκι – καταλαβαίνετε και πως μόνο διάττων αστέρας δεν είναι. Ήρθε για να μείνει και θα μείνει, με την αξία του. Αναζωπύρωσε την αγάπη όσων των ήξεραν ή και όσων των είδαν πέρυσι, ενώ κέρδισε και πόσους ακόμα νέους fans. Περιττό να πούμε πως τον περιμένουμε ξανά, σύντομα. Μα και για τους The Algorithm, μόνο το καλύτερα μπορούμε να πούμε. Εξαιρετικό ντουέτο, με απίστευτο και πρωτοποριακό ήχο. Σίγουρα κέρδισαν πολλούς θαυμαστές, περισσότερους κι από τον Perturbator, μιας και δεν ήταν τόσο γνωστοί εδώ.

Τους περιμένουμε ξανά, κι αυτούς, σύντομα, τώρα που έγινε η αρχή. Επίσης, αθρόα η προσέλευση και μπράβο στον κόσμο για αυτό. Λίγο μικρότερη από πέρυσι, πράγμα λογικό, λόγω των κοντινών ημερομηνιών των δύο συναυλιών, αλλά και λόγω καθημερινής, αν και το πρόγραμμα τηρήθηκε πιστά, και η λήξη έφτασε σε πολύ νορμάλ ώρα, κάτι για το οποίο δίνω συγχαρητήρια και στην παραγωγή της συναυλίας, όπως και για το γεγονός της διοργάνωσης αυτής καθ’ αυτής.  Ήχος, φώτα και εξαερισμός στην εντέλεια και όλοι μας, παραπάνω από ευχαριστημένοι. Παράδειγμα επιτυχημένης συναυλίας από όλες τις απόψεις.

SETLISTS:

The Algorithm:

1 – Floating Point

2 – Brute Force

3 – Cluster

4 – Fragmentation

5 – Overclock

6 – Deadlock

7 – Superscalar

8 – Shellcode

9 – Binary Space

Perturbator:

1 – Birth Of The New Model


2 – Neo Tokyo


3 – Future Club


4 – She Is Young, She Is Beautiful, She Is Next

5-Corrupted By Design

6- Excess

7 – She Moves Like A Knife

8 – Diabolus Ex Machina

9 – Humans Are Such Easy Prey

10 – God Complex

11 – Vantablack

12 – Tactical Precision Disarray

13 – Welcome Back

14 – Perturbator’s Theme

15 – The Cult Of 2112

___

Ανταπόκριση για το sinavlia.gr

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης

***