Ανταπόκριση: Perturbator & The Black Capes @ Gagarin 205 – Σάββατο 03/11/2018

Όταν προ διμήνου, ανακοινώθηκε η άφιξη του Perturbator για πρώτη φορά στην Ελλάδα, όλο το αθηναϊκό εναλλακτικό μουσικό κοινό, συσπειρώθηκε αλαλάζοντας ενθουσιασμένο και δηλώνοντας πανέτοιμο να υποδεχτεί τον Γάλλο μουσικοσυνθέτη Perturbator, κατά κόσμο, James Kent, στη χώρα μας, πράγμα που έκανε επιφυλάσσοντάς του θερμή υποδοχή, κάτι που εκείνος ανταπέδωσε. Κανείς, όμως, δε μπορούσε να φανταστεί, τελικά, τα εξωπραγματικά επίπεδα στα οποία έμελλε να κινηθεί η συναυλία του, όταν η μέρα αυτή έφτασε και το προαναφερθέν κοινό έσπευσε να γεμίσει το Gagarin. Πάμε όμως να τα δούμε όλα αναλυτικά (προσθέτω και την αφίσα της βραδιάς, μιας και είχε τέτοιο εξαίσιο artwork).

 

Μπαίνοντας στο Gagarin κατά τις 21:20, έμεινα έκπληκτος από το πόσος κόσμος είχε έρθει από νωρίς, για τη συγκεκριμένη συναυλία – πράγμα που δε συνηθίζεται. Προφανώς, αυτό με εξέπληξε ευχάριστα και μου υπογράμμισε την υποψία μου πως το κοινό διψάει για νέα μουσικά πράγματα, για διαφορετικού τύπου συναυλίες, για αυτό που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και για καλλιτέχνες που δεν έχει ξαναδεί άλλες δέκα φορές. Τη συναυλία ανέλαβε να ανοίξει η εγχώρια μπάντα The Black Capes (μέλη των οποίων, είναι γνωστά από άλλες, μπάντες), όπως ανακοινώθηκε μερικές μέρες νωρίτερα. Οφείλω να ομολογήσω πως δεν είχε τύχει να την ακούσω ξανά, στο παρελθόν, ούτε καν ως όνομα. Αυτό, βέβαια, δε λέει κάτι, με την πληθώρα των μπαντών που κυκλοφορούν εκεί έξω. Η συγκεκριμένη, μάλιστα, είναι και σχετικά πρόσφατη, από ότι είδα, με τις απαρχές της στο 2016 και την κυκλοφορία ενός δίσκου, έναν χρόνο αργότερα. Επομένως, περίμενα με ενδιαφέρον να την δω και να την ακούσω, επ’ ευκαιρίας.

 

21:40, ανέβηκε η πεντάδα των The Black Capes στη σκοτεινή σκηνή, η οποία, εκείνη την ώρα, φωτιζόταν μόνο από το λογότυπό της, στο background. Ξεκίνησαν δυναμικά να παίζουν τα κομμάτια τους, τα οποία, ως μουσική, μου ήταν οικεία – θέλω να πω, τη μπάντα δεν την είχα ακούσει ως τώρα, αλλά το είδος που υπηρετούν, τη rock και τα παρακλάδια της, κινούμενοι σε ένα alternative / goth μονοπάτι, ίσως και με κάποια post στοιχεία, με έκανε να καταλάβω πως έχουν σαφείς επιρροές από μεγάλες μπάντες του είδους. Βέβαια, ακριβώς επειδή εγώ δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με αυτό, δε μου έρχονταν κατευθείαν στο μυαλό οι πιθανές επιρροές, μέχρι που αργότερα διάβασα κάποιες και μου χτύπησε καμπανάκι στους Paradise Lost, ειδικά. Η μπάντα, έχει εμπνευστεί από πρωτομάστορες του είδους, και αυτό, μόνο κακό δεν είναι, αφού βάζοντας το δικό τους χέρι, κυρίως, στις συνθέσεις τους, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν εξαιρετικά μουσικά και πρωτότυπα αποτελέσματα. Αυτό, οφείλεται σίγουρα και στο γεγονός πως τα μέλη της μπάντας φαίνονταν να έχουν μια εξαιρετική συνεργασία μεταξύ τους, η οποία οδηγεί και στην αρμονική, καλοκουρδισμένη σύμπραξή τους επί σκηνής.

 

Στα 35 λεπτά που έπαιξαν, μάς χάρισαν επτά κομμάτια, από τον δίσκο τους, υποθέτω (δεν ξέρω να υπήρχε και κάποιο νέο, γιατί όταν δεν έχω προηγούμενη επαφή με μια μπάντα, το χάνω λίγο με τις λεπτομέρειες), τα οποία θεωρώ πως αποδόθηκαν σε πολύ καλό βαθμό, πράγμα λογικό, αφού και τα παιδιά, φαίνονταν πως το γούσταραν πολύ αυτό που έκαναν. Ειδική μνεία στην πολύ ενδιαφέρουσα φωνή του frontman, η οποία, ναι μεν ακουγόταν καλά, αφού ο ήχος βοήθησε σε αυτό, αλλά μέσα στο πολυπληθές κοινό, το οποίο δε φάνηκε να ενθουσιάζεται και τρομερά, με τη μπάντα (δεν πιστεύω πως αυτό έγινε επειδή δεν άξιζε η μπάντα – σε καμία περίπτωση – απλώς, είχαν έρθει με άλλη μουσική διάθεση, και η μουσική του support, μάλλον δεν ταίριαζε με αυτή), δε μπορούσα να εστιάσω τόσο σε αυτή, πράγμα που πιστεύω πως θα καταστεί δυνατό στο μέλλον, σε κάποιο μικρότερο λάιβ, ώστε να έχω κι εγώ να πω περισσότερα. Μόνο καλά πράγματα, έχουμε να πούμε, λοιπόν, για το opening act, και ένα από αυτά, είναι και η επικοινωνία με το κοινό, που με αυτήν, ο τραγουδιστής ευχαρίστησε πολλάκις το κοινό, είπε πως μπορεί να είναι ιδιαίτερη η συγκεκριμένη συναυλία, αλλά εκείνοι θα έκαναν προσπάθεια να μας ζεστάνουν, ενώ σε κάποια φάση, είπε πως θα βιντεοσκοπούσαν ένα κομμάτι τους, εκείνη την ώρα οπότε θα χαίρονταν, με όσους θα θέλαμε να συμμετάσχουμε (αλλιώς, όσοι δεν, να γυρίζαμε την πλάτη μας). Καλή μουσική, πολύ καλή εκτέλεση, ενδιαφέρουσα, ευγενική παρουσία, ωραία έναρξη της βραδιάς, αυτή η μπάντα. Ας κρατήσουμε αυτά, γιατί η αλήθεια είναι, πως κι εγώ, ανυπομονούσα για τη συνέχεια και δεν είχα μυαλό για να καταγράψω περισσότερα στοιχεία σε αυτό.

 

Μετά από ένα μισάωρο κενό, το οποίο απαιτούταν για να αδειάσει η σκηνή από τον εξοπλισμό του support, και να στηθεί ο του Perturbator, ο οποίος αποτελούταν από το synthesizer, υπολογιστή, κονσόλα, και ντραμς πιο δίπλα, σε ειδικές βάσεις με συγκεκριμένα, έξτρα φώτα όπισθεν και πλαγίως του, η ώρα έφτασε 22:45. Τα φώτα χαμήλωσαν και στη σκηνή, εμφανίστηκε ο Perturbator με τον αγνώστων στοιχείων drummer του, που τον συνοδεύει στις ζωντανές εμφανίσεις του ανά τον κόσμο, και πήραν τις θέσεις τους, με το κοινό να ζητωκραυγάζει και τις πρώτες νότες του ‘Birth Of The New Model’, να αρχίζουν να ακούγονται και να διεισδύουν στον πυρήνα των κυττάρων μας. Αυτό που θα επακολουθούσε τις πρώτες αυτές νότες, δεν το φανταζόταν κανείς. Το οργιώδες πάρτυ που έστησε για μία ώρα και ένα τέταρτο ο Perturbator, ξεπερνά κατά πολύ ακόμα και την πιο, καλλιτεχνικά μιλώντας, νοσηρή φαντασία.

 

 

Μέσα σε ξέφρενους ρυθμούς, υπερβατικούς φωτισμούς, κρυστάλλινο ήχο και μια γενικότερη ατμόσφαιρα, που είτε έχει να κάνει με τη μουσική του Perturbator, είτε με την επιρροή αυτής, στο κοινό, το αποτέλεσμα ήταν σαν να ήμασταν οι πρωταγωνιστές της φετινής ταινίας του Γκάσπαρ Νόε, ‘Climax’ – όσοι δεν την είδατε, ψάξτε την και θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω. Δεν είναι τυχαίο που στα δελτία τύπου γραφόταν για τον Perturbator πως ‘ο μύθος λέει πως είναι μισός άνθρωπος και μισός συνθεσάιζερ’. Ο άνθρωπος αυτός, είναι ο λόγος για τον οποίον δημιουργήθηκε πριν κάποιες δεκαετίες το συνθεσάιζερ και ο αξιότερος πρεσβευτής αυτού, στα σύγχρονα μουσικά δρώμενα. Σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του κοινού που γέμισε το Gagarin, και το οποίο ήρθε στη συναυλία επειδή είναι η εποχή που ο καλλιτέχνης αυτός έχει κάποιο hype, εγώ ακούω εδώ και χρόνια μικρότερες synth wave / dark wave / new wave / minimal wave μπάντες, οι οποίες χρησιμοποιούν το συνθεσάιζερ ως βασικό όργανο σύνθεσης των κομματιών τους. Ε, με αυτό ως βάση, έχω να πω πως ο Perturbator, βρίσκεται κλάσεις πιο πάω, τα πλήκτρα αποτελούν προέκταση των δαχτύλων του, λες και αν τον τραβήξεις από αυτά, θα αποσυνδεθεί και ο οργανισμός του και ο ίδιος, θα πέσει σε αδράνεια, σε κατάσταση αναμονής, σαν τις ηλεκτρονικές συσκευές. Ευτυχώς, όμως, τίποτα τέτοιο δεν έγινε και εμείς, είχαμε την ευκαιρία, εκτός από το να τρελαθούμε στο κοπάνημα και στον χορό (ακόμα πονάει ο αυχένας μου από το headbanging), να διαπιστώσουμε με τα ίδια μας μάτια και αυτιά τον λόγο που ο Perturbator θεωρείται ο σκοτεινός άρχοντας του synth wave. Κατ’ εμέ, όμως, οι μουσικές του, αγγίζουν ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, ξεφεύγοντας από το κέντρο του synth wave, και φτάνοντας – επιτυχώς, πάντα, να αγγίζουν τα είδη της dance, electronica, trance, ebm, techno, synth pop, dark wave, και club μουσικής, ενώ ο ρετροφουτουρισμός που αναφέρεται στα δελτία τύπου, είναι αυτός που τις κάνει ιδανικές και για να αποτελέσουν soundtrack δυστοπικών ή ιδιαίτερων ταινιών, όπως το Climax, για το οποίο είπαμε, το Drive, το Mandy και πόσες άλλες συναφείς…

 

Με το ένα κομμάτι να παίζει καπάκι από το άλλο, εμάς να μην προλαβαίνουμε να πάρουμε ούτε ανάσα, τα λευκά φώτα να μας τρελαίνουν και τη μουσική να έχει δημιουργήσει μια σειρά ψυχεδελικών αντιδράσεων μέσα στο σώμα μας, ο Perturbator, με το μαλλί να καλύπτει το πρόσωπό του, κοπανιόταν και κρεμιόταν κυριολεκτικά πάνω από το συνθεσάιζερ, σήκωνε τα χέρια του παρακινώντας μας να αντιδράσουμε ακόμα περισσότερο, ενώ δεν ξέρω ποιου χτυπούσε γρηγορότερα η καρδιά – η δική του ή η δική μας; Ίσως να είχαν, βέβαια, συγχρονιστεί σε έναν κοινό, ομαδικό χτύπο, υπό των ρυθμό της μουσικής του. Μην ξεχνάμε, όμως και τον ντράμερ, που έδωσε πραγματικά πολύ πόνο, σχεδόν διαλύοντας τα sticks του και κάνοντάς μας να σκεφτούμε πως με τέτοια προϋπηρεσία, σίγουρα θα είχε δυνατότητα ένταξης και σε μπλακ μέταλ συγκρότημα, πιθανώς, κάποτε. Με τη συνεχή ροή των κομματιών, οι οποία δεν άφηνε ούτε περιθώρια ανάσας, κάποια στιγμή έχασα αι το μέτρημά τους και τον εντοπισμό τίτλων, αφέθηκα να παρασυρθώ πλήρως από το ωστικό αυτό κύμα που κατέκλυσε το venue της Λιοσίων και μας έκανε μετά το τέλος του (00:00 τα μεσάνυχτα, νταν), να παραληρούμε όλοι, μη μπορώντας να αρθρώσουμε ούτε δύο λέξεις, βάζοντάς τες σε πρόταση, στη σωστή σειρά, μέσα στον ιδρώτα, ξέπνοους, μα συνάμα τόσο βαθιά, εγκεφαλικά, ψυχολογικά και σωματικά λυτρωμένους.

 

 

Στα τόσα χρόνια που πηγαίνω σε συναυλίες (πολλές σε αριθμό και πολλών ειδών) δεν έχω ξαναζήσει τέτοιου ντελιριακού τύπου κατάσταση. Αυτό που συνέβη το Σάββατο, ήταν απερίγραπτο. Σε αυτό, σίγουρα θα συμφωνήσει και το πολυπληθές, ετερόκλητο πλήθος που βίωσε αυτή τη μοναδική εμπειρία μαζί μου. Για αυτό, άλλωστε, και όταν η δυάδα αποχώρησε από τη σκηνή, ξέσπασε σε κραυγές παράκλησης επαναφοράς τους σε αυτή, ευχή η οποία πραγματοποιήθηκε, με το καθιερωμένο encore να λαμβάνει χώρα και να μας ξαναβυθίζει στη σκοτεινή μουσική άβυσσο. Όταν πια, και αυτό έφτασε στο τέλος τους, ο Perturbator, ευχαρίστησε με τα χέρια και με το κεφάλι, δείχνοντας βαθιά ευγνώμων (τι να λέγαμε κι εμείς, δηλαδή;), το ίδιο και ο ντράμερ, χωρίς, τόση ώρα, να έχουν πει ούτε μια λέξη, πράγμα που τελικά, δε χρειάστηκε, αφού, αφενός, τα είπαν όλα μέσω της τέχνης, αφετέρου, δεν είναι πως αυτό έγινε ελλείψει σεβασμού προς το κοινό ή λόγω του ότι την έχουν ψωνίσει, αφού, άλλωστε, και οι κινήσεις τους έδειξαν ότι έχουμε να κάνουμε με πραγματικούς καλλιτέχνες –και ξέρετε, αυτοί είναι που μας ενδιαφέρουν ως κοινό, και αυτούς θέλουμε να βλέπουμε. Για αυτή του την ιδιότητα, αλλά και για αυτή την πρωτοφανών δεδομένων συναυλία, θέλουμε όσο τίποτα, να ξαναδούμε τον Perturbator στη χώρα μας και μάλιστα, σύντομα!

 

 

Συμπερασματικά, λοιπόν, το βράδυ του Σαββάτου, κρίνεται άκρως επιτυχημένο. O Perturbator, έδωσε μία συγκλονιστική εμφάνιση στα ελληνικά εδάφη και δικαίωσε το όνομα του το οποίο, είναι πλέον ένα από τα top της διεθνούς σκηνής. Το κοινό, το απόλαυσε και μόνο ευχαριστημένο έμεινε.. Ακόμα, η τόσο μεγάλη προσέλευση, υπογράμμισε ξανά το γεγονός πως θέλουμε να έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε και καλλιτέχνες που δεν έχουμε ξαναδεί εδώ, ειδικά τόσο επιτυχημένους έξω, και μάλιστα, από είδη που θεωρητικά, δεν τραβούν πολύ κόσμο, στη πράξη όμως, η θεωρία καταρρίπτεται πανηγυρικά. Οι The Black Capes, έδωσαν μία πολύ καλή και αξιοπρεπή εμφάνιση, παρά το προφανές, ότι ηχητικά, δεν ταίριαζαν επ’ουδενί με τον Perturbator. Προσπαθώντας από το Σάββατο, να σκεφτώ ποιο εγχώριο σχήμα θα μπορούσε αν ταιριάξει, κατέληξα στο ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί κάποιο, καθώς στην Ελλάδα, δεν έχουμε αντίστοιχους καλλιτέχνες. Το μόνο που μου ήρθε, ήταν εκείνο των Venus Volcalism & In Atlas, που είχε ανοίξει πέρυσι το λάιβ των Boy Harsher. Κατά τα άλλα, ενώ υπάρχουν αρκετοί καλλιτέχνες που η μουσική τους βασίζεται στο συνθεσάιζερ, είτε θα τείνουν προς το dark wave, είτε προς το πειραματικό noise, όποτε, καταλήγοντας, ναι, δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο να βρεις support για τον Perturbator, άρα, δε φέρνουμε μεγάλες ενστάσεις στην προσθήκη των The Black Capes – αυτά, ως προς τη μουσική καταλληλότητα με το main, αλλιώς, δεν τίθεται θέμα, πάντα είναι χαρά να βλέπουμε νέες μπάντες, ειδικά σαν τη συγκεκριμένη, που ξέρει πώς να σταθεί σε μια σκηνή, και μάλιστα μεγάλη, από όλες τις πλευρές. Τέλος, ένα σχόλιο για τον προγραμματισμό της βραδιάς: Ακριβές πρόγραμμα, δεν ανακοινώθηκε – υπήρχε μόνο στο ωράριο που παρέχει το facebook, στην εκδήλωση, στου οποίου η διάρκεια ήταν από τις 21:00 έως τις 00:00 και όντως, αυτή ήταν, αλλά πολύς κόσμος ρωτούσε και απάντηση δεν έπαιρνε, περί ωρών εμφάνισης, πόρτες κλπ. Αυτό θα πρότεινα να προσέξουν λίγο, για να υπάρχει πλήρης ενημέρωση, γιατί πέραν αυτού, το ωράριο ήταν μια χαρά και θα μπορούσε να σταθεί ακόμα και σε καθημερινή, οπότε όλα καλά ως προς αυτό. Επιπλέον, άψογη και η παραγωγή, η διοργάνωση και οι συνθήκες του χώρου. Στα πλην, τα πολύ υψηλά επίπεδα ήχου στο support (εγώ, μπροστά από το ηχείο, κουφάθηκα – σε αντίθεση με όταν βγήκε ο Perturbator, που ευτυχώς, τα επίπεδα ήχου έπεσαν στο κανονικό και μπορούσαμε να τον απολαύσουμε άνετα, σε αντίθεση με νωρίτερα, που βασανιστήκαμε). Στα συν, τα υπέροχα φώτα, ειδικά στον Perturbator. Κλείνω το κείμενο όντας βαθιά συνταραγμένος από τη συναυλία αυτή και με την ελπίδα να ζήσουμε αντίστοιχες συγκινήσεις ξανά, στο κοντινό μέλλον.

_______

Σημείωμα συντάκτη: Δυστυχώς, τη συγκεκριμένη ημέρα, δεν υπήρξε διαθέσιμος επαγγελματίας φωτογράφος από το σάιτ μας, ώστε να έρθει και να φωτογραφίσει τα συγκροτήματα, οπότε, στο άρθρο προστέθηκαν ερασιτεχνικές φωτογραφίες δικές μου, που τράβηξα με το κινητό μου, ώστε να μη μείνει άδειο το κείμενο. Ευχαριστούμε για την κατανόηση.

***

Tags from the story
, ,
More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Somali Yacht Club, Fuel Eater, Straytones – Παρασκευή 28/09/2018 @ Death Disco

Παρασκευή βράδυ, με χειμωνιάτικο καιρό, δυνατό κρύο και τη βροχή να έχει...
Read More