by Πάνος Σταυρουλάκης
Δεύτερη συναυλία ξένου καλλιτέχνη, στην οποία είχα τη χαρά να βρεθώ, μετά από τη διετή παύση της πανδημίας, ήταν αυτή του αγαπημένου Perturbator, το περασμένο Σάββατο, στο Gagarin, ο οποίος επέστρεψε στη χώρα μας, για ακόμα μία, θριαμβευτική εμφάνιση (την Τρίτη, από το 2018, έως σήμερα), 2,5 χρόνια μετά την τελευταία φορά, ξανά σε διοργάνωση της σχετικά νέας, στον χώρο, εταιρίας Como Esta Events, οι οποία έχει δώσει πολύ θετικά, πρώτα δείγματα, ως προς τις επιλογές καλλιτεχνών και αναμένουμε να δούμε τη συνέχεια (ήταν να φέρει στις 13/05, τις Minuit Machine, που τις περιμένουμε πραγματικά πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς ακυρώθηκε, λόγω θέματος υγείας, ενός εκ των καλλιτέχνιδων και θα επαναπρογραμματιστεί το φθινόπωρο – περιμένουμε εναγωνίως!).
Πάμε όμως, να δούμε τι συνέβη την 30η Απριλίου στον αριθμό 205 της Λιοσίων. Καταρχάς, να πω σε αυτό το σημείο, το εξής: Λόγω απρόσμενού κωλύματος επικοινωνίας με τους υπευθύνους, εμείς, ως sinavlia.gr, μέχρι και αργά το απόγευμα του Σαββάτου, δεν είχαμε λάβει ακόμα απάντηση για το αν θα καλύψουμε τη συναυλία, κάτι που τελικά μάς απαντήθηκε θετικά, γύρω στις 21:10 το βράδυ, με αποτέλεσμα να καθυστερήσω να φτάσω στον συναυλιακό χώρο, καθώς μέχρι εκείνη την ώρα, υπέθετα πως δε θα πάω (και ευτυχώς, δεν πρόλαβα να πάω πουθενά αλλού ή να κανονίσω κάτι άλλο). Ως εκ τούτου, έφτασα στο Gagarin, γύρω στις 22:35, έχοντας χάσει την εμφάνιση του Φωνοπτικόν, πράγμα για το οποίο λυπάμαι, μιας και έχω ακούσει και καλά λόγια, αλλά θεωρώ πως θα υπάρξουν κι άλλες ευκαιρίες, μελλοντικά, να τον δω.
Έχοντας χάσει , λοιπόν, δυστυχώς, το opening act της βραδιάς, έφτασα στον χώρο, πάνω στην ώρα που ο Perturbator ήταν ήδη στη σκηνή και έπαιζε το πρώτο του κομμάτι. Μπόλικος κόσμος υπήρχε στον χώρο – στο κάτω, ακόμα περισσότερος, για αυτό κι εγώ ανέβηκα στον πάνω, να τον απολαύσω κι από εκεί μια φορά και να δω πώς είναι, καθώς τις δύο προηγούμενες, ήμουν μπροστά του, κάτω από τη σκηνή. Έχοντας άνετη και απρόσκοπτη θέα από το ψηλότερο μέρος του εξώστη, δεν άργησα να μπω στο κλίμα του live, αφού το κέφι είχα ξεκινήσει να κατακλύζει τον χώρο και να εξαπλώνεται στο κοινό.
Στη σκηνή, όπως πάντα, πάνω σε μια πλατφόρμα αριστερά, βρισκόταν ο Perturbator, μπροστά στα συνθ του, τα πλήκτρα του, το λάπτοπ του και σε μια άλλη, δεξιά, ο ντράμερ τους (ο οποίος είναι πολύτιμος, καθώς από όταν προστέθηκε στις εμφανίσεις, πριν κάποια χρόνια, ο ήχος έγινε ακόμα πιο ογκώδης, καθώς παλιότερα, ως το 2017 περίπου, ο Perturbator εμφανιζόταν μόνος του). Ειδική μνεία απαιτούν τα εξαιρετικά φώτα που είχαν εγκατασταθεί στο πίσω μέρος της σκηνής (μιας και αν θυμάμαι καλά, κουβαλάει και δικά του φώτα μαζί, ώστε να επιτευχθεί το απαιτητικό φωτιστικό αποτέλεσμα), δημιουργώντας ένα μοναδικό light show, το οποίο συνομιλεί απόλυτα με τη μουσική του και είναι κάτι που δε συναντάμε συχνά σε συναυλίες στην Ελλάδα, ειδικά σε κανονικού μεγέθους, κλειστούς χώρους. Ο συνδυασμός, τώρα, του φωτός, της μουσικής, του πάρα πολύ καλού - αν και λίγο δυνατού – ήχου, της αστείρευτης ενέργειας των δυο τους, αλλά και της διάθεσης του κόσμου, να βυθιστεί ξανά, στον υπόγειο, σκοτεινό, ηλεκτρονικό, synthwaveικό και ρετροφουριστικό ήχο του Perturbator, συντέλεσε στο να μετατραπεί η βραδιά σε ακόμα ένα, ξέφρενο, οργιώδες πάρτυ, που παρέσυρε κάθε παρευρισκόμενο, στη χορευτική του δίνη.
Όπως ήταν αναμενόμενο, στη setlist, το βάρος έπεσε στον περυσινό, τελευταίο δίσκο ‘Lustful Sacraments’, στον οποίο, δεν είχα κάνει και πολλές ακροάσεις, διότι δε με είχε ενθουσιάσει τρελά, αλλά καθώς τα τραγούδια αυτού, εκτελέστηκαν και ζωντανά, φάνηκε πως σε τίποτα δεν υπολείπονταν από εκείνα προηγούμενων δίσκων του, ασχέτως που το κοινό, αναγνώριζε ευκολότερα, γνωστότερα, παλιότερα κομμάτια του, πράγμα λογικό και καθόλου κακό, αφού η θερμή του υποδοχή, ήταν παρούσα σε παλιά και νέα κομμάτια, ασχέτως του βαθμού εξοικείωσης του μαζί τους. Εξάλλου και ο ίδιος είχε φροντίσει να αφιερώσει τη μισή setlist σε αγαπημένες, ήδη κλασικές, επιτυχίες του.
Εν τω μεταξύ, παρά το γεγονός πως δεν απευθύνονται λεκτικά στο κοινό, ύψωναν τις γροθιές τους προς παρακίνηση αυτού, το ευχαρίστησαν με χειρονομίες και αναμφίβολα, δημιούργησαν, όπως κάθε φορά, επαφή μαζί τους. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με καλλιτέχνες σνομπ ή ψωνισμένες, που έρχονται να δώσουν μια διεκπαιρεωτική συναυλία και να φύγουν, ούτε καν. Αντιθέτως, δίνουν τα πάντα, για όση ώρα βρίσκονται στη σκηνή και αυτό το σέβεται και το εκτιμά ο κόσμος, ο οποίος σε καμία περίπτωση, δεν είναι χαζός, όπως σε άλλες περιπτώσεις, κάποιοι, ίσως, νομίζουν. Μάλιστα, ο Perturbator δεν έχει λάβει τυχαία, μέσα σε αυτή τη δεκαετία δράσης του και παρά το νεαρό της ηλικίας του (29 ετών) το προσωνύμιο ‘master of synths’. Είναι ένας πραγματικός performer, ένας σταρ στο είδος του, που στην ουσία, όμως, είναι αντιστάρ, για αυτό και μια χαρά έρχεται και παίζει κι εδώ πχ, που η προσέλευση μπορεί να μην είναι και τεράστια, ενώ έχει φτάσει να είναι διεθνώς περιζήτητος και να παίζει στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου, με αντίστοιχα μεγάλα ακροατήρια.
[embed]http://Έτσι λοιπόν, κανείς δεν κατάλαβε πώς πέρασε μια ώρα γεμάτη μεθυστικούς ήχους και πότε έφτασε η στιγμή που αποχώρησαν από τη σκηνή, φυσικά για να επιστρέψουν μετά από πολύ λίγο, υπό τις παρακλητικές φωνές του κόσμου (ζητωκραύγαζαν: ‘We want more!’), για το καθιερωμένο encore, όπου ακούστηκαν τα τελευταία τρία κομμάτια (δεκαπέντε στο σύνολο), μέχρι τις 23:50, όταν το πραγματικό τέλος της βραδιάς, ήταν πια εκεί, έχοντας αφήσει τους πάντες ξέπνοους, από τον χορό, το headbanging και την ηλεκτρισμένη, γεμάτη καπνό από τη σκηνή, ατμόσφαιρα λαγνείας.
[embed]http://Μια υπέροχη βραδιά με ακόμα μία εξαιρετική εμφάνιση από τον Perturbator, ο οποίος, νομίζω, μας έμαθε πια και μας αγάπησε εξίσου (όπως και το Gagarin, υποθέτω). Πραγματικά, δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερος από το όσο ήδη είναι, οπότε πιστεύω πως αυτό που έχουμε να περιμένουμε πλέον, από αυτόν, είναι να παραμείνει ψηλά, αν συνεχίσει να βγάζει ποιοτικές δουλειές και να συνεχίσει τις αξεπέραστες εμφανίσεις του – και φυσικά, να εξακολουθούμε να τον βλέπουμε συχνά, με κάθε ευκαιρία. Όλα, στη βραδιά, ήταν άψογα, το χρονοδιάγραμμα τηρήθηκε και από ότι κατάλαβα από τη γενικότερη ευφορία που επικρατούσε κατά τη λήξη του event, όλοι ήταν ευχαριστημένοι, οπότε ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τις επόμενες, εξαιρετικές, αντίστοιχες συναυλίες!
[embed]http://SETLIST:
Excess
Reaching Xanadu
Lustful Sacraments
Future Club
The Other Place
She Moves Like a Knife
She Is Young, She Is Beautiful, She Is Next
Death of the Soul
Humans Are Such Easy Prey
God Says
Dethroned Under a Funeral Haze
Tainted Empire
Welcome Back
Perturbator's Theme
The Cult of 2112
_____
Κείμενο & Φωτογραφίες: Πάνος Σταυρουλάκης
*
