by Maria Sarantou
Ο αγαπητός στο ελληνικό κοινό Sivert Hoyem, που τα τελευταία χρόνια ακολουθούσε solo καριέρα, βρέθηκε στην σκηνή του Gagarin (που γιόρταζε τα 15α γενέθλιά του) με το νέο του συγκρότημα, τους Paradise.
Και μόνο το όνομά του ήταν αρκετό για να γεμίσει ο χώρος από την αρχή της συναυλιακής μας βραδιάς.
Το άνοιγμα έγινε στις 21:30 με τους George Gaudy & Sun. Η rock μουσική τους ζέστανε τον κόσμο την μισή ώρα που διήρκεσε η εμφάνισή τους, με τα διαφορετικά διάθεσης κομμάτια τους: οι νότες του Millionaire που έμοιαζαν να ξεχύνονται από ένα ημιφωτισμένο υπόγειο στέκι , το Berlin που μας γύρισε πίσω στο ‘ 60, αλλά και το κλείσιμο με το Home Again σε μια άλλη του εκτέλεση (η χροιά του ανέμου με γυναικεία φωνητικά μαζί με το εκρηκτικό παίξιμο της ντράμερ) - που μόνο σε ένα live μπορείς να ζήσεις αυτή την εμπειρία.
Μισή ώρα διάλλειμα και ενώ περιμέναμε εναγωνίως την πρώτη εμφάνιση των Paradise στην Αθήνα, η εισαγωγή τους έγινε, τολμώ να πω, με ένα μεγαλειώδες τρόπο: ακούστηκε μια γυναικεία φωνή να απαγγέλλει στα Ιταλικά και ήταν σαν ηχητικό ντοκουμέντο πλάνου ταινίας με θέμα την αναγέννηση και γυρισμένη στην Capella Sixtina, μόνο που αντί να βλέπουμε την «Δευτέρα Παρουσία» του Μικελάντζελο που κοσμεί τον χώρο της, αντικρίζαμε το όνομα του συγκροτήματος που αναβόσβηνε σε γρήγορο ρυθμό. Η φωνή στο τέλος μας καλωσόρισε στον παράδεισο και τότε μόνο εμφανίστηκαν οι δημιουργοί του.
Η ήρεμη δύναμη της Simone Butler (Primal Scream) στο μπάσο, η αξιόλογη ορμή του Jack Revy στα ντραμς (ο Rob Ellis – PJ Harvey – δεν μπόρεσε να ακολουθήσει λόγω προβλημάτων υγείας), η φωτεινή παρουσία του Robert McVey (Marianne Faithfull) στην κιθάρα και ο Sivert Hoyem στην φωνή - αυτή που μας ταξιδεύει από την εποχή των Madrugada.
Στην μία ώρα και πέντε λεπτά που κράτησε το πρόγραμμά τους (μαζί με το encore και με την παρότρυνση του κόσμου να είναι πολύ θερμή) η set list τους περιλάμβανε μόνο τραγούδια των Paradise, από τα οποία μόνο λίγα έχουν κυκλοφορήσει στο πρώτο EP του συγκροτήματος.
Ακούσαμε όμορφες μελωδίες (Call My Name, Mary, Wonderful Life – αφιερωμένο στον Νίκο Τριανταφυλλίδη και στο Gagarin, Ecstasy – συνοδεία μόνο με πιάνο από τα χέρια του Robert McVey), τα δυνατά Goodbye 21st Century και Duchess Seductress, αλλά και το εκρηκτικό Headwound, βγάζοντας ο Hoyem μια πιο άγρια και “σκληρή” rock πλευρά του, από την πιο συναισθηματική που τον έχουμε μάθει οι ακροατές του. Το ύφος των τραγουδιών στο σύνολό τους μου έκαναν σε μια φυσική εξέλιξη της solo καριέρας του τραγουδιστή.
Το τέλος της συναυλίας όμως χρωματίστηκε με μια χροιά ανάμεικτων συναισθημάτων: ακούσαμε τα κομμάτια ενός νέου συγκροτήματος, από ένα όνομα που κουβαλάει επάνω του το ειδικό βάρος των τραγουδιών των Madrugada. Ένα όνομα που είναι ιδιαίτερα αγαπητό στη χώρα μας και με τα συναισθήματα να είναι αμφίδρομα (δυο φορές μέσα στην βραδιά κατέβηκε από την σκηνή και ακούμπησε στα διαχωριστικά κάγκελα με αυτούς που ήταν κοντά να τον αγκαλιάζουν όσο τραγουδούσε). Τον Sivert Hoyem, που στις τελευταίες solo εμφανίσεις του άλλαζε τις κιθάρες σαν τα πουκάμισα (εδώ κρατούσε το ρυθμό σε κάποια κομμάτια χτυπώντας μαράκες) και με την σκηνική του παρουσία συγκριτικά να είναι τώρα μέλος ενός συνόλου, του συγκροτήματος των Paradise.
Και εδώ υπάρχει κάποιου είδους “παγίδα”: τα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν ωραία και υπήρχαν αρκετές δυνατές στιγμές, απλά ακούσαμε νέα κομμάτια για πρώτη φορά ενός νεοσύστατου συγκροτήματος και δεν ακούσαμε (όσοι ελπίζαμε) καμία από τις επιτυχίες του τραγουδιστή από την προηγούμενη μουσική πορεία του.
Εδώ χρειάζεται ο χρόνος να κάνει την δουλειά του: να αφομοιωθεί το όνομα του Sivert Hoyem με το συγκρότημα Paradise – με την δουλειά τους που μας έπαιξαν και με ότι θα μας παίξουν στο μέλλον και να λειτουργήσει από την άλλη μεριά πιο αποδεσμευμένα το προσωπικό αισθητικό κριτήριο και γούστο του καθενός μας.
Και πιστεύω ότι όταν θα γίνει αυτή η ανασύνθεση, θα έχουμε την χαρά να ακούσουμε σε επόμενη εμφάνισή τους, τραγούδια εκτός των Paradise και κάποια άλλα, των παλιών αγαπημένων παραδείσων.
Το άνοιγμα έγινε στις 21:30 με τους George Gaudy & Sun. Η rock μουσική τους ζέστανε τον κόσμο την μισή ώρα που διήρκεσε η εμφάνισή τους, με τα διαφορετικά διάθεσης κομμάτια τους: οι νότες του Millionaire που έμοιαζαν να ξεχύνονται από ένα ημιφωτισμένο υπόγειο στέκι , το Berlin που μας γύρισε πίσω στο ‘ 60, αλλά και το κλείσιμο με το Home Again σε μια άλλη του εκτέλεση (η χροιά του ανέμου με γυναικεία φωνητικά μαζί με το εκρηκτικό παίξιμο της ντράμερ) - που μόνο σε ένα live μπορείς να ζήσεις αυτή την εμπειρία.
Μισή ώρα διάλλειμα και ενώ περιμέναμε εναγωνίως την πρώτη εμφάνιση των Paradise στην Αθήνα, η εισαγωγή τους έγινε, τολμώ να πω, με ένα μεγαλειώδες τρόπο: ακούστηκε μια γυναικεία φωνή να απαγγέλλει στα Ιταλικά και ήταν σαν ηχητικό ντοκουμέντο πλάνου ταινίας με θέμα την αναγέννηση και γυρισμένη στην Capella Sixtina, μόνο που αντί να βλέπουμε την «Δευτέρα Παρουσία» του Μικελάντζελο που κοσμεί τον χώρο της, αντικρίζαμε το όνομα του συγκροτήματος που αναβόσβηνε σε γρήγορο ρυθμό. Η φωνή στο τέλος μας καλωσόρισε στον παράδεισο και τότε μόνο εμφανίστηκαν οι δημιουργοί του.
Η ήρεμη δύναμη της Simone Butler (Primal Scream) στο μπάσο, η αξιόλογη ορμή του Jack Revy στα ντραμς (ο Rob Ellis – PJ Harvey – δεν μπόρεσε να ακολουθήσει λόγω προβλημάτων υγείας), η φωτεινή παρουσία του Robert McVey (Marianne Faithfull) στην κιθάρα και ο Sivert Hoyem στην φωνή - αυτή που μας ταξιδεύει από την εποχή των Madrugada.
Στην μία ώρα και πέντε λεπτά που κράτησε το πρόγραμμά τους (μαζί με το encore και με την παρότρυνση του κόσμου να είναι πολύ θερμή) η set list τους περιλάμβανε μόνο τραγούδια των Paradise, από τα οποία μόνο λίγα έχουν κυκλοφορήσει στο πρώτο EP του συγκροτήματος.
Ακούσαμε όμορφες μελωδίες (Call My Name, Mary, Wonderful Life – αφιερωμένο στον Νίκο Τριανταφυλλίδη και στο Gagarin, Ecstasy – συνοδεία μόνο με πιάνο από τα χέρια του Robert McVey), τα δυνατά Goodbye 21st Century και Duchess Seductress, αλλά και το εκρηκτικό Headwound, βγάζοντας ο Hoyem μια πιο άγρια και “σκληρή” rock πλευρά του, από την πιο συναισθηματική που τον έχουμε μάθει οι ακροατές του. Το ύφος των τραγουδιών στο σύνολό τους μου έκαναν σε μια φυσική εξέλιξη της solo καριέρας του τραγουδιστή.
Το τέλος της συναυλίας όμως χρωματίστηκε με μια χροιά ανάμεικτων συναισθημάτων: ακούσαμε τα κομμάτια ενός νέου συγκροτήματος, από ένα όνομα που κουβαλάει επάνω του το ειδικό βάρος των τραγουδιών των Madrugada. Ένα όνομα που είναι ιδιαίτερα αγαπητό στη χώρα μας και με τα συναισθήματα να είναι αμφίδρομα (δυο φορές μέσα στην βραδιά κατέβηκε από την σκηνή και ακούμπησε στα διαχωριστικά κάγκελα με αυτούς που ήταν κοντά να τον αγκαλιάζουν όσο τραγουδούσε). Τον Sivert Hoyem, που στις τελευταίες solo εμφανίσεις του άλλαζε τις κιθάρες σαν τα πουκάμισα (εδώ κρατούσε το ρυθμό σε κάποια κομμάτια χτυπώντας μαράκες) και με την σκηνική του παρουσία συγκριτικά να είναι τώρα μέλος ενός συνόλου, του συγκροτήματος των Paradise.
Και εδώ υπάρχει κάποιου είδους “παγίδα”: τα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν ωραία και υπήρχαν αρκετές δυνατές στιγμές, απλά ακούσαμε νέα κομμάτια για πρώτη φορά ενός νεοσύστατου συγκροτήματος και δεν ακούσαμε (όσοι ελπίζαμε) καμία από τις επιτυχίες του τραγουδιστή από την προηγούμενη μουσική πορεία του.
Εδώ χρειάζεται ο χρόνος να κάνει την δουλειά του: να αφομοιωθεί το όνομα του Sivert Hoyem με το συγκρότημα Paradise – με την δουλειά τους που μας έπαιξαν και με ότι θα μας παίξουν στο μέλλον και να λειτουργήσει από την άλλη μεριά πιο αποδεσμευμένα το προσωπικό αισθητικό κριτήριο και γούστο του καθενός μας.
Και πιστεύω ότι όταν θα γίνει αυτή η ανασύνθεση, θα έχουμε την χαρά να ακούσουμε σε επόμενη εμφάνισή τους, τραγούδια εκτός των Paradise και κάποια άλλα, των παλιών αγαπημένων παραδείσων.
