Ανταπόκριση: Orange Goblin with special guests Sadhus The Smoking Community live in Athens @ Fuzz Live Club, 21/09/2019

Φωτογραφική ανταπόκριση: Νώντας Εμμανουήλ

Sadhus The Smoking Community

Ενώ κάπου αλλού στην πόλη, στο Ηρώδειο και στο Γαλάτσι, έπαιζαν νεράιδες (Florence and the Machine), εμείς επιλέξαμε να χορέψουμε τον χορό των «πορτοκαλί καλικάτζαρων» μαζί με τους Λονδρέζους Orange Goblins για να καλωσορίσουμε με ανοιχτές αγκάλες το γλυκό φθινόπωρο που έπεται..

21:10 λοιπόν και καμία 200αρια άτομα να είναι μαζεμένοι εκείνη την ώρα, για να υποδεχτούμε τα «Παιδία του Πειραιά» Sadhus The Smoking Community. Ακριβώς στην ώρα τους στις 21:15, βγήκαν να τα ισοπεδώσουν όλα στο πέρασμα τους με τον απίστευτα βαρύ groovy ήχο τους. Μια μπάντα που όσες φορές και να τους δω, δεν τους χορταίνω και όλο και πιο μπροστά θέλω να είμαι για να τους απολαμβάνω. Μια μπάντα προσγειωμένη και αγαπητή όσο καμία άλλη. Φοβόμουν λίγο, μήπως η σκηνή του Fuzz τους "κατάπινε", ίσως επειδή τους έχω συνηθίσει σε πιο μικρές σκηνές, αλλά από το “Hyper Roller” και έπειτα, μπάντα και κόσμος (περισσότερος, που έμπαινε εκείνη την ώρα) είχαν γίνει ένα! Πραγματικά φοβερός ήχος, από τους καλύτερους που τους έχω ακούσει σε live, στη συγκεκριμένη μπάντα και παρόλο το γεγονός ότι έκαναν ένα απλό soundcheck των 15 λεπτών. Πράγμα που φανερώνει πόσο καλή είναι η χημεία μεταξύ των μελών της μπάντας. Μια μπάντα πολύ ενεργή που δίνει συνεxώς live και φροντίζει να κυκλοφορεί καινούργια πράγματα.

«Κλασσικά» ο Γρηγόρης με τη «μπαντάνα» του και την Beastie Boys φανέλα του και ο Θωμάς γυμνός από τη μέση και πάνω, να «σολάρει» και να «σοκάρει» ταυτόχρονα, ως άλλος ένας Matt Pike των Sleep. Στην συνέχεια, με την δυναμική του “Flesh” στις κιθάρες και στα ντραμς, που δεν την έχει καμία άλλη μπάντα στην Ελλάδα, σε ανεβάζει τόσο ωραία με το υποχθόνιο πιο γρήγορο Sabbathικό riff του, μέχρι τα ατέλειωτα κλιμακωτά «κοπανήματα» στα ντραμς του Γρηγόρη. Έπειτα μπήκε ως 4^ο track του σετ τους, το «σουξέ» τους το “Lazarus”. Αυτό είναι επίσης, από τον καινούργιο τους “Big Fish, που είναι δισκάρα! Φοβερή εκτέλεση και δουλειά στις κιθάρες και στο μπάσο, με τα ντραμς στο τελείωμα του κομματιού, να ακούγονται σαν το νέο “Davidian” του sludge!

Στο 6ο και προτελευταίο του σετ τους “Foondamentalist”, τα έσπασαν κυριολεκτικά, με αυτό το φοβερό stoner sludge Sabbathiko riff του κομματιού. Υποχθόνια μυστηριώδης ήχος και στο 7ο και τελευταίο “Colombian Boat Blues”, με φωνητικά «ερπετού» ο Σταύρος, ως άλλος ένας Al Cisneros επίσης, των πολύ μεγάλων Sleep. Ο Νίκος, έχοντας νωχελικά το τσιγάρο στο στόμα, να δίνει τον ρυθμό στη μέση του κομματιού, ως προθάλαμο για τις απίστευτες κραυγές του Σταύρου στον επίλογο του τραγουδιού. Τους κατάευχαριστήθηκα! Σύνολο 7 κομμάτια σε 45' διάρκειας σετ, μας ζέσταναν για τα καλά! Θεωρώ, καλύτερο support σχήμα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει για τους Orange Goblin!

Setlist

1. Bampoola

2. Flesh

3. Hyper Roller

4. Lazarus

5. Sobbing Children

6. Foondamentalist

7. Colombian Boat Blues

Orange Goblin

Έφτασε 22:30 η ώρα και οι «Πορτοκαλί Καλικάντζαροι» μπήκαν πολύ δυνατά στο παιχνίδι, με αυτό τον σκληρά «βρώμικο» και αλήτικό Βρετανικό ήχο τους, παίζοντας το “Scorpionica”. Ακούσαμε «σολάρες» απίστευτές! Στα “Filthy and the few” από το καινούργιο τους άλμπουμ «The Wolf Bites Back” και “Sons of Salem”, ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός και groovy. Ο πολύ καλός τραγουδιστής, ως γνήσιο «παιδί» του Lemmy, με αυτό το χαρακτηριστικό «ζεστό» γρέζι στη φωνή, μας πέταγε νερό να δροσιστούμε, δίνοντας μας in our face αληθινά ωραίο rock ‘n’ roll! Συνεχίζουμε με “Saruman’s Wish ”, όπου ακούσαμε γνήσια και ωμή «σεμιναριακή» Sabbath riffoλογία. Επίσης, το στακάτο παίξιμο της κιθάρας των Orange Goblin απέτεινε άλλο ένα φόρο τιμής σε αυτή την βαριά κληρονομία των «πατέρων» ομοεθνών τους από το Birmingham. Έπειτα με τον ερχομό του “Renegade” αναμειγνύεται ξανά, το έντονο rock ‘n’ roll συναίσθημα και η Motorhead σχολή. Σαν άλλος ένας Lemmy, ο τραγουδιστής έχοντας το κεφάλι ψηλά την ώρα που τραγουδούσε, μας έφτυνε τους στίχους στα μούτρα! Ξεκάθαρα το στυλ τους ήταν Old school British Metal Rock. Εν τέλει, τεράστια επιρροή αποτελούν οι Motorhead στον ήχο τους, εξού και το μπλουζάκι Motorhead του μπασίστα Martyn Millard.

Από το “The fog” και έπειτα, έπαιζαν πιο «απογυμνωμένο» και αλήτικο death ‘n’ roll αφού ένιωθες κάποια στοιχεία από καινούργιους Sodom και Entombed στις κιθάρες με το πρώτο μεγάλο moshpit στο κέντρο. Στην εισαγωγή του ομώνυμου “The Wolf Bites back”, ένιωθες εντελώς τον AC DC ηλεκτρισμό στην κιθάρα να σου ανεβάζει την λίμπιντο. Πολύ συμπαθητική φυσιογνωμία ο τραγουδιστής Ben Ward, ένας «θαλάσσιος ελέφαντας», όπως τον "βάφτισε"πολύ εύστοχα η φίλη μας Μαρία Smerte . Επικοινωνιακός όσο μπορούσε λόγο κόσμου και όσο έπρεπε. Ωραίες οι προτροπές του για πάρτι διάθεση! Στην αναμενόμενη, λόγο ήχου τους, διασκευή “No Class” των Motorhead, έγινε ο χαμός από κάτω! Αμέσως μετά, μας κάλμαραν με «άνετη μουσικούλα», παίζοντας μας το “Time Travelling Blues”, μια πολύ ωραία ζεστή heavy blues rock μπαλάντα. Ο κιθαρίστας Joe Hoare σε αυτό το σημείο, έκανε μαγικά κόλπα με το λευκό «ταυράκι» του, που σε «έλιωνε».

Μετά το “Time Travelling Blues” και αφού προσπαθούμε να συνέλθουμε από το ηχοτρόπιο της μουσικής του, μας «καταιγίζουν» οι Goblins με τα κομμάτια δυναμίτες “They Come Back”και “The Devil’s Whip” όπου επικράτησε ένας πανικός με το εντελώς heavy metal σκηνικό κάτω στο κοινό! Με καθοδηγητή τον frontman της μπάντας, ο χώρος άνοιξε στα δύο για να εισβάλλουν τα «απογυμνωμένα» σε στυλ Propain riff της μπάντας και να τα ισοπεδώσουν όλα στο πέρασμά τους, σαν σίφουνας! Ύστερα από 80 λεπτά, κάπου έφτασε το τελείωμα της συναυλίας στο “Red Tide Rising”, όπου γίναμε μάρτυρες ενός «χορευτικού» mosh pit, απολαμβάνοντας αυτό το πολύ ωραίο rock ‘n’ roll party feeling της.

Η Βρετανική «επέλαση» έχοντας νέο, πολύ καλό δίσκο, το “The wolf Bites Back” στις αποσκευές της, μας έδωσε μία συναυλία που ήταν το κατάλληλο «σβήσιμο» από το live των Primordial της προηγούμενης βραδιάς, ετοιμάζοντας μας να υποδεχτούμε εγκάρδια την φθινοπωρινή ισημερία και να μπούμε ομαλά σε αυτό το «γκρι φθινοπωρινό» mood.

Setlist