Ανταπόκριση: Οι Iron Maiden στο ΟΑΚΑ, 16/07/2022 Αθήνα

Φωτογραφική Ανταπόκριση: Christina Alossi

Επιτέλους η μεγάλη μέρα είχε φτάσει! Η ώρα να είναι 18:00, όπου φτάνω στην είσοδο γνωρίζοντας ότι σε 3 ώρες θα έβλεπα το “θηρίο”, τους θρυλικούς Maiden ξανά μετά από 4 χρόνια και η αδρεναλίνη αλλά και ο ενθουσιασμός να βαράει κόκκινο! Επιπλέον, η αλλαγή μεγαλύτερου χώρου και πόσο μάλλον, του επιβλητικού ΟΑΚΑ σε έκανε να νιώθεις ακόμα μεγαλύτερο δέος και αγωνία για το τι θα παρακολουθούσες σε λίγες ώρες!
Από την αρχή είχαμε ένα δυνατό ξεκίνημα από τους Γερμανούς Lord Of The Lost με ωραίο ογκώδη ήχο σε στυλ industrial goth metal τύπου Rammstein σε συνδυασμό όμως με μία πιο γλυκανάλατη παραγωγή αλά Eurovison. Ως σκηνική παρουσία ήταν πολύ καλοί για το είδος τους ( αν και λίγο ξεπερασμένο πλέον ) αλλά “λίγοι” ώστε να “κρατήσουν” ζεστό το κοινό. Οπότε στην κυριολεξία, έπαιξαν τον άχαρο ρόλο του opening act αφού ο κόσμος εκείνη την ώρα βόλταρε και έψαχνε τα “πατήματα” του. Επίσης, μουσικά δεν ταίριαζαν καθόλου ούτε με τους Airbourne αλλά ούτε και με τους headliners. Συνεπώς πέρασαν και δεν ακούμπησαν ούτε καν.

Lord of The Lost Setlist

Drag Me to Hell
Born With a Broken Heart
Under the Sun
The Heartbeat of the Devil
Die Tomorrow
Loreley
On This Rock I Will Build My Church

Στην επόμενη φάση αφού αρχίζει και κατασταλάζει η ατμόσφαιρα βγαίνουν οι τρελό Αυστραλοί Airbourne έτοιμοι να τα μας τα δώσουν όλα με το περίσσιο rock’n’roll τους όπως και έτσι έκαναν! Ήμουν αρκετά περίεργος λοιπόν να τους δω on stage ξέροντας ότι είναι τα “πνευματικά” παιδιά των τεράστιων ACDC και αυτό ήταν μία λεπτομέρεια που δεν μας χάλαγε καθόλου, ίσα-ίσα το αντίθετο! Παρόλη την έντονη και φοβερά ηλεκτρισμένη σκηνική τους παρουσία δυστυχώς δεν τους απόλαυσα όσο έπρεπε εξαιτίας των καταραμένων εγκαταστάσεων που είχε τοποθετήσει η διοργάνωση στη μέση (θα επανέλθουμε και εκεί) με αποτέλεσμα να τους βλέπεις ή από κιάλι ή και καθόλου, αφού ούτε στις γιγαντοοθόνες δεν τους είχαν βάλει. Παρόλα αυτά ο ήχος τους ήταν δυναμίτης και ο frontman της μπάντας θεόμουρλος και αεικίνητος. Αμαρτία πάντως για μία τέτοια τίμια μπάντα να μη την φέρεις σε κλειστό κλαμπ, για να περάσει ο κόσμος καλά! Το 45λεπτο σετλιστ τους είχε ωραίες γκαζιάρικες αυθεντικές rock’n’roll στιγμές ικανές να σε εμπνέουν εύκολα, να κάνεις την κλασσική γραφική κίνηση του Angus Young!

Airbourne setlist:

Ready to Rock
Back in the Game
Girls in Black
Burnout the Nitro
Boneshaker
Breakin’ Outta Hell
Live It Up
Raise the Flag
Runnin’ Wild

Αφού μας αποχαιρέτησαν και αυτοί γεμάτοι υποσχέσεις για το μέλλον, είχαμε ένα μισάωρο διάλλειμα μέχρι το μεγάλο γεγονός, για να αναδιοργανωθούμε ψυχολογικά αλλά και σωματικά δροσίζοντας το λαρύγγι μας με καμιά μπύρα. Χωρίς να το καταλάβουμε καν, το πόσο γρήγορα κύλησε ο χρόνος, ακριβώς στις 21:02 άρχισε να ακούγεται το εισαγωγικό “Doctor Doctor” από τα ηχεία και αφού δεν πρόλαβαν να περάσουν δύο λεπτά ξεπετάγεται με μανία όλη η μπάντα και εμείς να τρέχουμε να πιάσουμε καμιά καλή θέση μπροστά από τη σκηνή!
Λίγο- πολύ όλοι το ήξεραν το σετλίστ τι περιλαμβάνει είτε από το youtube ή επειδή κάνουν τόσο καιρό την ίδια περιοδεία. Συνεπώς, το πιο πιθανό είναι ότι το 90% του κόσμου γνώριζε ότι ή πρώτη τριάδα περιλάμβανε κομμάτια από το πρόσφατο Senjutsu. Ήταν φοβερά και τα τρία. Τα έπαιξαν αψεγαδιαστά! Φυσικά highlight του πρώτου μέρους ήταν η εμφάνιση του επιβλητικού Eddie Samurai να κόβει βόλτες στη σκηνή αλλά και το επικό τρολάρισμα του Dickinson για τον καημό των Ελλήνων οπαδών, το “Alexander the Great” στην ανυπέρβλητη εισαγωγή του “The Writing On the Wall”, ενός από τα καλύτερα τραγούδια τους κατά την ύστερη περίοδό της καριέρας τους. Το “χιτάκι” αυτό έδενε άψογα συναυλιακά και χαρήκαμε το ρεφραίν του με τη ψυχή μας.
Συνέχεια με τον κυρίως κορμό του σετ, με όλες τις επιτυχίες με το “Revelations” να κάνουμε headbanging, με το “Blood Brothers” ( αφού έκανε ένα τυπικό λόγο ο Bruce για αυτό το μεσοδιάστημα που μεσολάβησε λόγω κόβιντ ) να μπήγουμε τα κλάματα και ύστερα να αγκαλιαζόμαστε τραγουδώντας. Έχουμε φτάσει πριν τη μέση του σόου και ακούγονται οι γνωστές ψαλμωδίες του – ίσως πιο σκοτεινού κομματιού τους την εποχή των 90s -“Sign Of The Cross”, με έναν θεατρικό Bruce να κουβαλάει στην κυριολεξία τον Σταυρό του. Πολύ μεγάλη στιγμή. Θεωρώ εκεί μπάντα και κοινό ήμασταν “αλλού”, εκστασιασμένοι και βυθισμένοι στην ατμόσφαιρα του κομματιού αλλά και απόλυτα εναρμονισμένοι. Έως ότου να ακολουθήσουν τα επόμενα τρία “Flight of Icarus”, “Fear of the Dark” και “Hallowed Be Thy Name” όπου πραγματικά “απογειωθήκαμε” από την ευφορία που μας διακατείχε – σαν έναν άλλον Ίκαρο – από τα αλλεπάλληλα κλασσικά sing along “οοο ο οο” και τα “αεροβικά” πηδηματάκια! Μία απίστευτη ατμόσφαιρα που έμελλε να μας την χαλάσει (για λίγα λεπτά)…ένας πυρσός/καπνογόνο.
Δεν θα σταθώ πολύ σε αυτό το γεγονός για το ποιος φέρει ευθύνη για αυτή την κακιά στιγμή, που δυστυχώς όμως έγραψε ιστορία. Γνώμη μου: “θελέστα και παθαίστα” και αδίκως ο Dickinson έγινε το πρόσωπο της ημέρας για λάθος λόγους. Θα αναφέρω ένα πράγμα μόνο: Αν νομίζεις ότι το μέταλ ή ροκ ή οτιδήποτε ξέρω εγώ, μετριέται από το μέγεθος του πυρσού ή τον αριθμό των καπνογόνων που είναι αναμμένα σε μία συναυλία, “μαζική” και “για όλη την οικογένεια” όπως είναι αυτή των Iron Maiden και μάλιστα όντας ένα άτομο που πάει σε δύο συναυλίες τον χρόνο (η μία είναι αυτή) είσαι εκτός πραγματικότητας. Ειδικά, αν είσαι “αληθινός” οπαδός, προφανώς θα ξέρεις ότι όπως έχεις σχεδόν δεδομένο ότι δεν θα σου παίξουν το “άχτι” σου “Alexander…”, κάπως έτσι πρέπει να θεωρείς δεδομένο και να σεβαστείς το αίτημα ενός πρώην καρκινοπαθούς καλλιτέχνη – που έχει να δώσει άλλα δέκα live μετά – να μην ανάβεις καπνογόνα μέσα στη μούρη του. Όχι μόνο για τη πάρτη του, αλλά και για την δική σου ασφάλεια (όπως στον αντίποδα απέδειξε άλλωστε το μεγαλείο της ψυχής του και την ποιότητα του χαρακτήρα του, με την επόμενη παύση του για να βοηθηθεί κάποιος που είχε λιποθυμήσει μπροστά) αμόρφωτε ουρακοτάγκε.
Επίσης, αφού θες να το παίζεις σούπερ “μάτσο” μεταλλάς με αυτό τον τρόπο μη θίγεσαι μετά αν σε βρίζουν με τον χειρότερο τρόπο και γκρινιάζεις γιατί θα ειπωστείς τις συνέπειες. Αφού το ξέρεις ότι αυτή η κολόνια κρατάει χρόνια τώρα από το ’99 στο Περιστέρι και ότι αν σε πιάσει στο στόμα του ο Βρασίδας δεν σε ξεπλένει ούτε ο Γάγγης ο ποταμός, γιατί το ξανακάνεις; Για να επαναληφθεί η ιστορία; Να μου πεις καμία φορά αυτά μένουν…Όταν όμως θα διακοπεί, μία και καλή την επόμενη φορά, εντελώς η συναυλία ή δεν ξανάρθουν ( λέμε τώρα αφού οι επίσημες φωτό τους ήταν με καπνογόνα, ότι να ναι δηλαδή…) ή καεί κανένα παιδάκι να δούμε ποιος θα γελάει μετά…Δεν λέω ωραία είναι να τα βλέπεις τα καπνογόνα γιατί δημιουργούν μία μοναδική ατμόσφαιρα αλλά κάπου χρειάζεται ένα μέτρο, όπως σε περιπτώσεις του παρατράγουδου του “Number Of The Beast”, όπου ο Dickinson αφού “ρούφηξε” τον καπνό από τον πυρσό έφυγε τσαντισμένος από τη σκηνή βρίζοντας τον υπαίτιο με αποτέλεσμα όλο το κομμάτι – ύμνος να πάει στράφι και να την “πληρώσουν” 40 χιλιάδες κόσμος για δύο τρία άτομα…τουλάχιστον άδικο!
Εγώ να είμαι ειλικρινής πιο πολύ ενοχλήθηκα από το γεγονός ότι είχαν χωρίσει την αρένα δυσανάλογα και είχαν βάλει μέσα στη μέση όλες τις εγκαταστάσεις, ταμεία μπάρ και πιο μπροστά τον ηχολήπτη ( θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά χωροθετημένα ) με αποτέλεσμα να πρέπει να πας πόσα μέτρα πίσω για να βλέπεις καλύτερα, παρά αυτό που έγινε στο Νumber of the Βeast. Τώρα για τα υπόλοιπα περί διοργάνωσης, όσον αφορά της έλλειψης αυστηρότερου ελέγχου δεν υπάρχει κάτι να προστεθεί. Οι ουρές έξω καθώς και στα μπαρ και ταμεία ήταν σε φυσιολογικά επίπεδα για τέτοιου βεληνεκούς event με τόσο κόσμο.
Από αυτό το συμβάν και ύστερα, σίγουρα υπήρξε ένα σχετικό “μούδιασμα” και κάποιοι θα διχάστηκαν και δεν θα συνέχισαν να διασκεδάζουν άλλο, μέχρι το κλείσιμο του σετ με το ομότιτλο κομμάτι. Εμείς μπροστά πάντως συνεχίσαμε απτόητοι να απολαμβάνουμε μία ακούραστη μπάντα, παρά την ηλικία τους, να μας χαρίζουν απλόχερα και να εξισορροπούν την κατάσταση με τα επόμενα έπη: “The Trooper”, “The Clansman”, “Run to the Hills” και “Aces High” το ένα πίσω από το άλλο και στα δύο encore που ακολούθησαν. Ρουφήξαμε κάθε στιγμή, χαρήκαμε τα κοστούμια και την σημαία τη Ελληνική που κράταγε ο Bruce καθώς και όλα τα σκηνικά με αποκορύφωση την απογείωση του spitfire! “Σκίσαμε” τον αέρα κραυγάζοντας όλοι με ένα στόμα, με μία φωνή την λέξη Freedoooommm και χορέψαμε και τραγουδήσαμε ανέμελα σαν τρελοί “παίρνοντας τα όρη και τους λόφους”!
Ήταν ίσως η μεγαλύτερη και η πιο συγκινησιακή συναυλία του φετινού καλοκαιριού στην Ελλάδα. Η Σιδηρά Παρθένος “μας βρήκε και μας έπιασε” για άλλη μια φορά και δεν θα μας αφήσει μέχρι την επόμενη…UP THE IRONS!!!

Iron Maiden Setlist

Senjutsu
Stratego
The Writing on the Wall
Revelations
Blood Brothers
Sign of the Cross
Flight of Icarus
Fear of the Dark
Hallowed Be Thy Name
The Number of the Beast
Iron Maiden

Encore

The Trooper
The Clansman
Run to the Hills

Encore 2

Aces High

0 replies on “Ανταπόκριση: Οι Iron Maiden στο ΟΑΚΑ, 16/07/2022 Αθήνα”