Ανταπόκριση: Oceans Ate Alaska, Mindthreat, Skybinder, Sense Of Insanity @ An Club – Σάββατο 02/02/2019

Το Σάββατο, στις 2 του Φλεβάρη, ένα εξαιρετικό μίνι metalcore φεστιβάλ, στήθηκε στο υπόγειο της Σολωμού, του οποίου ηγήθηκαν οι τεράστιοι Oceans Ate Alaska, στην πρώτη τους επίσκεψη στη χώρα μας, μετά από αρκετά χρόνια ύπαρξή τους και με το όνομά τους, να είναι πια, ένα από τα πιο hot ονόματα του χώρου. Φυσικά, δε θα μπορούσαμε να μην παρευρεθούμε από κοντά, για να δούμε αν οι εντυπώσεις που έχουμε αποκομίσει από αυτούς, από το στούντιο, θα επαληθεύονταν, αλλά και για να απολαύσουμε και τις εγχώριες μπάντες που θα τους άνοιγαν. Πάμε όμως να τα δούμε όλα αναλυτικά.

Το πρόγραμμα έλεγε πως στις 21:00 θα άνοιγαν οι πόρτες και ένα τέταρτο αργότερα, θα ξεκινούσε και η πρώτη μπάντα, οι Sense Of Insanity. Λογικά, πρέπει να υπήρξε μια μικρή καθυστέρηση στο πρόγραμμα, εντός λογικών πλαισίων, αλλά σίγουρα υπήρχε και μία από εμένα (αφού κάτι συνέβη στην Κηφισίας και τα λεωφορεία, δεν έστριβαν Αλεξάνδρας, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να κατέβω από τη διασταύρωσή τους, με τα πόδια, στα Εξάρχεια), με αποτέλεσμα, να καθυστερήσω, δυστυχώς και να φτάσω στην χώρο στις 21:50, μερικά λεπτά πριν η μπάντα τελειώσει το σετ της. Από το λίγο που άκουσα, αυτή τη νεοσύστατη αγρινιώτικη μπάντα, με τις λίγες, έως τώρα, εμφανίσεις της, μού άρεσαν πολύ. Δεν δύναμαι επί του παρόντος, να αναπτύξω περισσότερο την άποψή μου, αλλά δεσμεύομαι να τους δω κανονικά το εγγύς μέλλον, και να επιστρέψω δριμύτερος για την κατάθεση πλήρους άποψης. Μέχρι τότε, λυπάμαι που τους έχασα, αλλά με αποζημιώνει το εξαιρετικό τετρακόμματο ep τους στο Spotify, που πραγματικά τα σπάει!

Σειρά είχαν οι Skybinder, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή χωρίς πολλή καθυστέρηση, στις 22:10, και ενώ ο κόσμος από κάτω, ήταν ακόμα λίγος. Η πεντάδα αυτή, ξεκίνησε δυναμικά, με πολύ δυνατή ένταση στον ήχο, η οποία, αλλοίωνε λίγο τη μουσική τους, ευτυχώς όχι και τα εξαιρετικά, βαριά φωνητικά του τραγουδιστή, τα οποία είχαν μια, σε κανονικά πλαίσια, ταχύτητα εκφορά τους, με αποτέλεσμα να μπορείς να τα ακούσεις σχεδόν ξεκάθαρα, πράγμα όχι συχνό, για το είδος του metalcore, το οποίο επάξια εκπροσωπούν, παρότι νέα μπάντα. Σίγουρα θα δούμε πολλά από αυτούς στο μέλλον, πιστεύω. Μέχρι τώρα, έχουν κυκλοφορήσει τρία singles, από τον επερχόμενο, πρώτο, ολοκληρωμένο τους δίσκο, τον οποίο και μας έκαναν να περιμένουμε εναγωνίως, μετά από αυτή τούς την εμφάνιση. Εξαιρετικοί όλοι τους, μπράβο και στον ντράμερ για όλο αυτό που έβγαζε και που μου τράβηξε την προσοχή. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και η δυνατότητα μετατροπής των φωνητικών, από brutal σε screamo, ανά στιγμές, από τον τραγουδιστή. Μας καλησπέρισαν, μας ευχαρίστησαν και είπαν μπράβο και στην πρώτη μπάντα. Αστείρευτη ενέργεια επί σκηνής στο σύνολό τους, πολύ καλά και τα έξι κομμάτια που έπαιξαν. Στη σκηνή έμειναν για σχεδόν τριάντα λεπτά και η εμφάνισή τους, ήταν σίγουρα αξιοπρόσεκτη, για αυτό και αναμένω να τους ξαναδώ μελλοντικά και εύχομαι τα καλύτερα, στα παιδιά αυτά.

Τελευταία από τις εγχώριες μπάντας, ήταν αυτή των Mindthreath, η οποία ανέβηκε τη σκηνή ένα τέταρτο πριν τις 11, μέσα σε σκοτάδι, καπνούς και μιας μουσικής εισαγωγής. Ο κόσμος, ο οποίος είχε αυξηθεί, άρχισε να κοπανιέται και έμοιαζε να γνωρίζει τη μπάντα και τις εμφανίσεις αυτής. Μπροστά, είχαν τοποθετηθεί δυο σαν ας τα πούμε σκαμνάκια, όπου ο τραγουδιστής κυρίως, ανεβοκατέβαινε επάνω τους. Μετά το πρώτο, νομίζω κομμάτι, αυτός ρώτησε αν είμαστε εδώ και αν είμαστε έτοιμοι για αυτό, όλοι ανταποκρίθηκαν θετικά και ακολούθησε το χάος, με την τετράδα αυτή, όχι μόνο να κατακυριεύει τη σκηνή, αλλά αυτή, να είναι πολύ μικρή για τα μέτρα της, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ο ήχος τους ήταν εξαιρετικός, η μουσική τους και οι μελωδίες τους ήταν τόσο καλοδουλεμένες, το στιχουργικό κομμάτι και οι ιστορίες πίσω από κάθε τραγούδι, περιείχαν μεγάλα νοήματα, ενώ κάθε δευτερόλεπτο της performance τους, φαινόταν σαν να εξαρτάται η ζωή τους από αυτήν. Ένα χάος άνευ προηγουμένου, με τον ήχο τους να κάνει όλο το An, να σείεται. Τρελά φώτα, απίστευτη δυναμική, χοροπηδητά, άψογη επικοινωνία με το κοινό, σύσταση και εκτέλεση νέων κομματιών,  καπνός, υπέροχα προηχογραφημένα γυναικεία φωνητικά σε κάποια φάση, ευχαριστίες και ένα τέλος που μας άφησε ξέπνοους, μετά από οχτώ κομμάτια, γύρω στις 23:20, με την ελπίδα τους να το απολαύσαμε κι εμείς, όσο κι αυτοί. Αυτό, δεν τίθεται καν υπό συζήτηση. Μπαντάρα αποδείχτηκαν οι Mindthreat. Έχουν ήδη κάποια χρόνια πορείας – προσωπικά, τους είχα ακουστά, δεν είχε τύχει να τους ξαναδώ, μα πλέον, θα το επιδιώξω στο μέλλον, γιατί μπάντες σαν κι αυτοί, τόσο άξιοι εκπρόσωποι του ήχου αυτού, θα έπρεπε να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό και να παίζουν με μπαντάρες τους metalcore, για αυτό, όσο τους έχουμε εδώ, καλό είναι να το εκτιμούμε.

Μετά από ένα κάποιο χρονικό διάστημα που χρειάστηκε, ώστε να ετοιμαστεί ο χώρος, έφτασε η ώρα να υποδεχτούμε την πεντάδα των Βρετανών metalcorers Oceans Ate Alaska, κάτι που όλοι περιμέναμε με ανυπομονησία. Αυτό συνέβη, ένα τέταρτο πριν τις 12, όταν όλοι είχαν πάρει τις θέσεις τους πάνω στη σκηνή και ο Jake Noakes, ο εδώ και δύο χρόνια, τραγουδιστής της μπάντας, προσπάθησε να ξεσηκώσει το πλήθος, πριν αρχίζουν να παίζουν, πράγμα που κατάφερε επιτυχώς, κάτι το οποίο, όμως, δεν είχε καμία σχέση με ό,τι ακολούθησε, αφού μόλις ξεκίνησαν να παίζουν κιόλας, επικράτησε ο απόλυτος πανικός. Όλοι οι πωρωμένοι fans, είχαν πιάσει κάγκελο και άρχισαν να ουρλιάζουν τους στίχους των κομματιών, συνοδεύοντας τον Jake, ο οποίος, μπορεί να φαίνεται μικροκαμωμένος και να μοιάζει λίγο σαν ράπερ, ως προς τη σκηνική του κίνηση, αλλά όταν αρχίζει να τραγουδάει, ξεχνάς τα πάντα και παραδίνεσαι στη δίνη των τόσο brutal φωνητικών του – εμφανής αντίστιξη σε σχέση με την εξωτερική του παρουσία.

Αρχικά τουλάχιστον, υπήρχαν αρκετά θέματα στον ήχο, για τα οποία, δε γνωρίζω σίγουρα ποιος ευθύνεται. Ήταν σαν να υπάρχει διαφορά μεταξύ των φωνητικών και της μουσικής, σαν να λείπει ο συγχρονισμός. Στη συνέχεια, βελτιώθηκε αυτό – όχι πως μέχρι τότε, φάνηκε να το είχε παρατηρήσει κανείς ή να τον έχει ενοχλήσει. Όλο το κοινό, είχε γίνει ένα σώμα και μια φωνή, τραγουδώντας παθιασμένο, το ένα κομμάτι μετά το άλλο, φτύνοντας τις λέξεις και έπαιζε ξύλο (εντός εισαγωγικών πάντα), με τις ευλογίες της μαυροφορεμένης μπάντας (εξαίρεση ο θεός ντράμερ με τη βερμούδα με τα φλαμίνγκο), η οποία κοπανιόταν ασύστολα. Το κοινό, έφτασε στο An, με αισθήματα λατρείας και την παραμικρή πρόθεση να τα αποκρύψει, αφού μάλιστα ένας πιτσιρικάς, ανέβηκε στο άκυρο, εν μέσω εκτέλεσης κομματιού, στη σκηνή, αγκάλιασε τον τραγουδιστή και τού φώναξε: ‘YOU ARE THE BEST’ (και κατέβηκε χωρίς άλλα ευτράπελα).

Έπαιξαν ένα σύνολο δέκα κομματιών, το οποίο άγγιξε και τις δύο ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα (εκτός των eps και των demos, δηλαδή), ‘Lost Isles’ και ‘Hikari’. Πριν το τελευταίο, ο τραγουδιστής πήρε και πάλι τον λόγο, μάς ευχαρίστησε θερμά και είπε πως είμαστε υπέροχοι και προχώρησε στο κομμάτι. Μετά από αυτό, αποχώρησαν εν μέσω χειροκροτημάτων, για να επιστρέψουν ύστερα από λίγο, αφού προηγήθηκε δυναμικό κάλεσμα από το κοινό που βροντοφώναζε ‘WE WANT MORE!’. Επανήλθαν, λοιπόν, για το καθιερωμένο encore, πριν από το οποίο, έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις των μελών τις μπάντας, μας ευχαρίστησαν ξανά και έκαναν και χιούμορ (επικοινωνιακότατα τα παιδιά, και μπράβο τους). Η καλύτερη ευχαριστία για το κοινό, ήταν όμως, το εντέκατο και πραγματικά τελευταίο κομμάτι της βραδιάς, το οποίο, δεν ήταν άλλο από το πασίγνωστό τους single ‘Clocks’, που προκάλεσε κυριολεκτική φρενίτιδα στο κοινό. Το τέλος έφτασε μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα, και ύστερα από τρία τέταρτα πάνω στη σκηνή. Το κοινό αποχώρησε ενθουσιασμένο, αφού πρώτα οι πολύ φανατικοί, χαιρέτησαν τη μπάντα και φωτογραφήθηκαν μαζί της, η οποία μπάντα, στη συνέχεια, φωτογραφήθηκε και με τα support σχήματα, και έτσι, ένα υπέροχο βράδυ Σάββατου, έφτασε στο τέλος του.

Συμπερασματικά, η συναυλία ήταν πολύ καλή στο σύνολό της. Προσωπικά, φοβήθηκα πως τα τρία opening acts, ίσως κούρασαν, αλλά τελικά, διαψεύστηκα. Όχι μόνο δεν κούρασαν, αλλά αποτέλεσαν και την ιδανική προθέρμανση για ό,τι ακολούθησε. Σε αυτό, βοήθησε το γεγονός πως τα δύο που πρόλαβα κιόλας, ήταν εξαιρετικά. Οι Oceans Ate Alaska, παρέδωσαν μία άριστη performance, σαν να έπαιζαν σε κοινό χιλιάδων ατόμων, σε ανοιχτό χώρο του εξωτερικού, και όχι σε ένα υπόγειο στα Εξάρχεια, μπροστά σε καμιά διακοσοπενηνταριά πιτσιρίκια. Άψογοι και επαγγελματίες. Είχαν τα προβληματάκια τους με τον ήχο, αλλά τίποτα το τρομερό. Η διάρκεια του show τους, θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη, έστω μία ώρα, αντί για τρία τέταρτα, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες, συν ότι τέτοιες διάρκειες, συνηθίζονται από τέτοιες μπάντες, ένεκα της μεγάλης καταπόνησης που υφίστανται στη σκηνή, ειδικά οι τραγουδιστές αυτών. Να πω επίσης ένα μεγάλο μπράβο στη διοργάνωση, που τόλμησε να φέρει μια τέτοια μπάντα στην Αθήνα και μακάρι να ακολουθήσουν και άλλες τέτοιες συναυλίες, από την ίδια, αλλά και από άλλες διοργανώσεις. Καλό το μέταλ γενικά, αλλά τέτοια υποείδη, όπως το μέταλκορ, και δη το ξένο και σύγχρονο, έχουν αδικηθεί πολύ στην Ελλάδα. Όχι μόνο από τις διοργανώσεις, αλλά και από το κοινό, το οποίο θα έπρεπε να ήταν τουλάχιστον το διπλάσιο και ενός μεγαλύτερου ηλικιακού εύρους. Αντ’ αυτού, ήμασταν 250 – 300 άτομα, εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν ηλικιακού φάσματος 15 – 17 ετών. Τους έβλεπα, και θυμήθηκα τον εαυτό μου, όταν λίγα χρόνια πριν, στην ηλικία τους, ανακάλυπτα τις μουσικές μου προτιμήσεις, έβγαζα γούστα και ανακάλυπτα είδη και μπάντες. Συγκινήθηκα και χάρηκα κιόλας, γιατί τότε εγώ ακόμα, δεν είχα ψάξει το συναυλιακό κομμάτι, οπότε τολμώ να πω, πως η εικόνα αυτών των παιδιών να κοπανιούνται στο κάγκελο του An, μόνο αισιόδοξη είναι. Ο ήχος θα έπρεπε να είναι πιο χαμηλά, κατά τη γνώμη μου, σε όλη η διάρκεια της βραδιάς. Μάλλον, δεν είχε ληφθεί υπόψη από τους ανθρώπους του ήχου, το μέγεθος του χώρου… Τα φώτα, πάλι, με εντυπωσίασαν θετικά. Καλοδουλεμένα, ενώ σίγουρα έχουν γίνει και προσθήκες νέων, στον χώρο, από όταν είχα έρθει τελευταία φορά! Μπράβο σε όλους! Όσο για τους Oceans Ate Alaska, μακάρι να τους ξαναδούμε σύντομα εδώ, και με μεγαλύτερο κοινό!

_____

Σημείωμα συντάκτη:

Η ανταπόκριση, δημοσιεύεται με καθυστέρηση, λόγω τεχνικών προβλημάτων μου, κάτι για το οποίο λυπάμαι, αλλά ήμουν με δεμένα χέρια, δυστυχώς. Επίσης, εκείνη τη μέρα, δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site μας, ενώ εγώ, ήμουν χωρίς κινητό, οπότε δε μπορούσα ούτε να τραβήξω μερικές ερασιτεχνικές, έστω, φωτογραφίες, άρα για αυτό και το άρθρο στερείται φωτογραφικού υλικού. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

***

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Η θριαμβευτική επιστροφή των τεράστιων Harakiri For The Sky στην Αθήνα και γιατί δεν πρέπει να τη χάσετε!

Τρία ολόκληρα χρόνια και τρεις μήνες, πάνε από εκείνο το παρασκευιάτικο βράδυ,...
Read More