by Maria Sarantou
Αγαπώ τα μέρη που συναθροίζεται ο κόσμος όταν πάει να παρακολουθήσει μια εκδήλωση που του αρέσει πολύ: η έκδηλη χαρά που διαχέεται από τους γύρω σου είναι και δική σου.
Κάπως έτσι ήταν και το κλίμα στο Gagarin το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η συναυλία του Nick Waterhouse. Οι πόρτες ήταν ήδη ανοιχτές στις 21:00 και υπήρχε αρκετός κόσμος.
Μέχρι τις 22:00 που το συγκρότημα των The Cave Children ανέβηκε πρώτο στην σκηνή, ο χώρος κάτω αλλά και στον εξώστη είχε γεμίσει ασφυκτικά και υπήρχε μια γλυκιά αδημονία για το ξεκίνημα της συναυλίας.
Τα τέσσερα παιδιά του γκρουπ μας έπαιξαν σχεδόν για μια ώρα την πολύ καλή μουσική τους. Ατμοσφαιρική, με τον ήχο των πλήκτρων να φέρνει μια καταχνιά από τα ‘70s και το ακούραστο παίξιμο των ντραμς μαζί με τα κιθαριστικά σόλα, να σε φέρνουν βόλτα σε ένα ατέρμονο κύκλο ενός ακουστικού σεληνόφωτος.
Αν και το ύφος της μουσικής τους ήταν άλλο από αυτό που είχαμε έρθει φτιαγμένοι να ακούσουμε, το χειροκρότημα του κόσμου στο τέλος ήταν ειλικρινές.
Την ώρα που είχαν καταλάβει την σκηνή οι τεχνικοί – βγάζοντας / βάζοντας / συνδέοντας – και όσοι θεατές ήθελαν έκαναν ένα τελευταίο πήγαινε έλα, κοιτώντας γύρω μου, αναρωτήθηκα πόση ομορφιά κουβαλάμε μέσα μας και που χρειάζεται να την βγάζουμε πιο συχνά.
Σκέψη μισή, που επιβεβαιώθηκε και με χαρά διακόπηκε από το θερμό χειροκρότημα που ακούστηκε, όταν ο Nick Waterhouse και οι μουσικοί του πήραν θέση και ξεκίνησαν αμέσως να παίζουν.
Κέφι, ζωντάνια, τραγούδι και ζητωκραυγές, λικνίσματα κορμιών με κάποιους τυχερούς σε γωνίες να χορεύουν, πήραν από το χέρι και συνόδεψαν γλυκά όλα αυτά τα τραγούδια που ακούσαμε στην παραπάνω από μιάμιση ώρα που διήρκησε η εμφάνισή τους.
Οι επιλογές των τραγουδιών ήταν ανάμεικτες και από τους τρεις δίσκους του και ο ρυθμός τους στιγμή δεν σε άφηνε να σταματήσεις να κινείσαι. It's Time, Holly, Katchi,. LA Τurnaround, Tracy, The Old Place, Sleepin' Pills, This is a Game, Straight Love Affair, I Had Some Money – και καλά έκανα που τα ξόδεψα εδώ.
Η εξαμελής ομάδα και ο καθένας με τον τρόπο του, είχαν μια θαυμαστή ισορροπία - ήταν χωμένοι στην μουσική τους και παράλληλα δοσμένοι στην σκηνή. Στα μετόπισθεν και στο πλάι οι αφανείς ήρωες και ηρωίδες με τα ντραμς, το μπάσο και τα πλήκτρα εκτόξευαν εύστοχα ο καθένας τις νότες τους και συνόδευαν παράλληλα με την φωνή τους τα τραγούδια.
Στην μια άκρη της πρώτης γραμμής μια θηλυκή παρουσία μετέδιδε την ζωντάνια της παίζοντας ντέφι, κάνοντας φωνητικά και χορεύοντας ασταμάτητα.
Ενώ στον αντίποδα της άλλης άκρης, ο τύπος με το σαξόφωνο και το φλάουτο, με το παίξιμό του και το καπέλο α λα Σινάτρα που φορούσε έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από ένα καταγώγιο που κρυφά επιθυμείς να πας.
Και στο κέντρο φυσικά ο Nick Waterhouse, με την χαρακτηριστική φιγούρα του, το γρέζι στην φωνή και το ξέφρενο παίξιμο της κιθάρας, πότε σόλο και πότε παρέα με τα πνευστά, παράσερνε τον κόσμο στον ρυθμό των τραγουδιών του.
[embed]
Δύο ωραίες καταστάσεις μου έχουν μείνει από την συναυλία: το δύο φορές encore στον ενθουσιασμένο κόσμο και τα λουλούδια που μοίρασε ο τραγουδιστής πετώντας τα στο πλήθος δείχνοντας και αυτός την αγάπη του. Και φυσικά, η χαρούμενη αίσθηση όλης της βραδιάς.
Την ώρα που είχαν καταλάβει την σκηνή οι τεχνικοί – βγάζοντας / βάζοντας / συνδέοντας – και όσοι θεατές ήθελαν έκαναν ένα τελευταίο πήγαινε έλα, κοιτώντας γύρω μου, αναρωτήθηκα πόση ομορφιά κουβαλάμε μέσα μας και που χρειάζεται να την βγάζουμε πιο συχνά.
Σκέψη μισή, που επιβεβαιώθηκε και με χαρά διακόπηκε από το θερμό χειροκρότημα που ακούστηκε, όταν ο Nick Waterhouse και οι μουσικοί του πήραν θέση και ξεκίνησαν αμέσως να παίζουν.
Κέφι, ζωντάνια, τραγούδι και ζητωκραυγές, λικνίσματα κορμιών με κάποιους τυχερούς σε γωνίες να χορεύουν, πήραν από το χέρι και συνόδεψαν γλυκά όλα αυτά τα τραγούδια που ακούσαμε στην παραπάνω από μιάμιση ώρα που διήρκησε η εμφάνισή τους.
Οι επιλογές των τραγουδιών ήταν ανάμεικτες και από τους τρεις δίσκους του και ο ρυθμός τους στιγμή δεν σε άφηνε να σταματήσεις να κινείσαι. It's Time, Holly, Katchi,. LA Τurnaround, Tracy, The Old Place, Sleepin' Pills, This is a Game, Straight Love Affair, I Had Some Money – και καλά έκανα που τα ξόδεψα εδώ.
Η εξαμελής ομάδα και ο καθένας με τον τρόπο του, είχαν μια θαυμαστή ισορροπία - ήταν χωμένοι στην μουσική τους και παράλληλα δοσμένοι στην σκηνή. Στα μετόπισθεν και στο πλάι οι αφανείς ήρωες και ηρωίδες με τα ντραμς, το μπάσο και τα πλήκτρα εκτόξευαν εύστοχα ο καθένας τις νότες τους και συνόδευαν παράλληλα με την φωνή τους τα τραγούδια.
Στην μια άκρη της πρώτης γραμμής μια θηλυκή παρουσία μετέδιδε την ζωντάνια της παίζοντας ντέφι, κάνοντας φωνητικά και χορεύοντας ασταμάτητα.
Ενώ στον αντίποδα της άλλης άκρης, ο τύπος με το σαξόφωνο και το φλάουτο, με το παίξιμό του και το καπέλο α λα Σινάτρα που φορούσε έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από ένα καταγώγιο που κρυφά επιθυμείς να πας.
Και στο κέντρο φυσικά ο Nick Waterhouse, με την χαρακτηριστική φιγούρα του, το γρέζι στην φωνή και το ξέφρενο παίξιμο της κιθάρας, πότε σόλο και πότε παρέα με τα πνευστά, παράσερνε τον κόσμο στον ρυθμό των τραγουδιών του.
[embed]Δύο ωραίες καταστάσεις μου έχουν μείνει από την συναυλία: το δύο φορές encore στον ενθουσιασμένο κόσμο και τα λουλούδια που μοίρασε ο τραγουδιστής πετώντας τα στο πλήθος δείχνοντας και αυτός την αγάπη του. Και φυσικά, η χαρούμενη αίσθηση όλης της βραδιάς.
