Ανταπόκριση: NanowaR of Steel live in Athens With Special Guests Alexandros Harizanis & friends @ Gagarin Live Music Space, 28/11/2019

Κείμενο/Φωτογραφίες: Νίκος Μαθιόπουλος

Το βράδυ της Πέμπτης ήταν αρκετά ιδιαίτερο διότι θα ήταν πρώτη φορά που θα έβλεπα ένα show που θα περιλάμβανε standup comedy μετά metal μουσικής! Ξεκινάμε λοιπόν με τους Alexandros Harizanis & friends στις 22:00. Οι δύο αυτοί τύποι επίτηδες έλεγαν φουλ κρύα αστεία (καλά που τα βρήκαν όλα αυτά;;) το ένα πίσω από το άλλο! Παραδείγματα: «Κτηνοβατόρες», «Καροτορεχαγκελ», «Σπιναλόγκα ομάδα μπάσκετ mvp: λεπρός Τζέιμς», «Ποδήλατο χωρίς παπούτσια ποδαρίλατο», με τις φτέρνες κάνουν ποδήλατο: κάθε δευτέρνα και άλλα τέτοια κουλά! Η performance τους περιείχε και λίγο διάλλειμα για τραγούδι, όπως το «υπερχίτ» «Στην εκκλησία του Σατανά!». Το κομμάτι ήταν σε reggae ρυθμό. Παρεμπιπτόντως ο Αλέξανδρος έχει ωραία φωνή! Τα παιδιά φυσικά, αυτοσαρκαζόντουσαν όλη την ωρα για αυτά που μας έλεγαν! Έκλεισαν στις 22:30 με ραπ κομμάτι με φουλ «χωσίδια», που μίλαγε για την υπογεννητικότητα. Αν μη τι άλλο, πέρασε και το κοινωνικό μήνυμα! Τι νομίζατε;

Η ώρα 23:00 και οι Ιταλοί βγαίνουν στην σκηνή. Στην αρχή «μείναμε» όλοι με την εμφάνιση τους και αυτά που φορούσαν! Ήταν τόσο εκκεντρικοί που από τα γέλια κάτι φορές δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε τις φωτογραφικές μηχανές! Πολύ γέλιο και χαβαλέ οι τύποι «σούργελα» εντελώς! Αφού μας έκαναν πλάκα για το ποιος έχει μικρό πουλί και ποιος μεγαλύτερο μας χώρισαν στα δύο, στα Orks και στα Elves, λέγοντας ότι και καλά οποίος έχει μικρότερο πουλί έχει πιο λεπτή heavy metal φωνή και είναι Ελφ και το αντίστροφο ως Όρκ! «Τρόλαραν» το metal και καλά τους “macho” Manowar. Το κοινό είχε ένα τσούρμο από Ιταλούς που τραγούδαγαν sing along τους στοίχους! Τα ήξεραν όλα τα κομμάτια απ’ έξω και ανακατωτά! Το show είχε τεράστια αλληλεπίδραση, ήταν δια δραστικό – κάτι εντελώς διαφορετικό και είχε πολλή ενέργεια! Highlight οπωσδήποτε το “Wall of Love”, κάτι αντίστροφο του “Wall Of Death”, που συμβάινει στις μέταλ συναυλίες! Με λίγα λόγια έβαλαν το κοινό να αγκαλιάζεται μεταξύ τους την ώρα της μεγάλης στιγμής υπό την μουσική υπόκρουση του George Michael!

Τους φαντάζομαι σε πολύ μεγάλο κοινό, θεωρώ ότι το αξίζουν, κάνουν φοβερό χαβαλέ και ξυπνάνε τα αίματα με το γέλιο που προκαλούν! Κρίμα που ήταν με το ζόρι 50 άτομα από κάτω… δεν πειράζει ήταν «παρεϊστικη» φάση. Τα πολυφωνικά μέρη τους ήταν συνδυασμένα με πομπώδες riff! Μία άψογη, αξιοζήλευτη σκηνική παρουσία! Απολαυστικοί! Τους εκτίμησα, που υποστήριζαν πλήρως το troll parody metal τους.

Επιπλέον, απολαύσαμε μία φοβερή ερμηνεία στο “Gargoyle…”, παρόλο που είχε λίγο κακό ήχο στα φωνητικά, Παρά αυτά ήταν πολύ καλοί μουσικοί. Αφού κορόιδευαν λίγο για το τζατζίκι έπαιξαν το μεγάλο σουξέ το “Norwegian…”. Εκεί κόσμος και μπάντα τα έδωσαν όλα! Μπράβο τους για τα “happy tunes” που μας προσέφεραν! Δεν γίνεται να περιγράφουν με λόγια, αλλά ήταν μία πολλή καλή στιγμή!

Πραγματικά ήταν ένας πετυχημένος συνδυασμός με stand up comedy μετά μουσικής metal. Με λίγα λόγια τα άτομα άνετα θα μπορούσαν να γίνουν κωμικοί ηθοποιοί και να διαπρέψουν, προφανώς τους βγαίνει καλύτερα έτσι! Το καλό είναι οτι με την μουσική τους περνάνε και κοινωνικά μηνύματα με χιουμοριστικό και σατυρικό τρόπο. Δεν είναι απλά μια μπάντα παρωδία. Ο μπασίστας τους σίγουρα είναι ο αρχηγός τους γιατί μίλαγε όλη την ώρα!

Ήρθε η ωρα για το κομμάτι - μία ωδή για την ελευθερία “Hail to Liechtenstein” με σύσταση όλης της μπάντας και σημαίες του Λιχτενστάιν. Ένα αμιγώς πολιτικό κομμάτι από μία ιδιοφυή μπάντα με έξυπνο concept και στίχο. Εκεί όλοι τραγουδούσαν με τις πολύ καλές φωνές τους και τα «ξεσηκωτικά» ρεφραίν τους.

Ο κόσμος φώναζε NanowaR! NanowaR! Ωρα για το encore! Έπαιξαν τρία κομμάτια σύνολο για encore. Το πρώτο ήταν αρκετά ‘Priest κομμάτι και πολύ καλά σκηνοθετημένο. Εγώ περισσότερο θα τους παρομοίαζα με μία κολεκτίβα μουσικών που κάνουν την πλάκα τους και γουστάρουν να περιοδεύουν και να περνάνε το οποιοδήποτε μήνυμα τους. Δεν τους έχω για τόσο «βαρεμένους» να μπαίνουν στην διαδικασία να παίζουν μπροστά σε 50 άτομα κάθε φορά, αλλά οκ είναι μέρος της δουλειάς τους και αυτό. Εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαινόντουσαν γελοίοι και «σούργελα» που θα ζήλευε μέχρι και ο θίασος του τσίρκο Medrano ή του Σεφερλή αλλά είναι μια τρολ μπάντα με πολύ καλούς μουσικούς, άρτιους, που παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της σε αυτό που κάνει και το κάνει πολύ καλά μάλιστα. Ανεπανάληπτο το τελευταίο με μίξη χορευτικού λαμπάντα στυλ και Pink Floyd από το “The Wall”

Το κοινό τους γούσταρε αφάνταστα και μετά την αναμνηστική φωτογραφία φώναζε το όνομα τους και ζήταγε και άλλο! Θεωρώ οτι αυτή είναι η πεμπτουσία ενός καλού live, ο κόσμος να περνάει καλά και η μπάντα να μην υποκρίνεται αλλά να είναι ειλικρινής.