by Πάνος Σταυρουλάκης
Σε μια πολύ ωραία συναυλία, βρεθήκαμε την τελευταία μέρα του Οκτωβρίου, στο αγαπημένο Temple. Σε μια συναυλία από αυτές, που δυστυχώς, σπάνια πραγματοποιούνται, πια, στην χώρα μας, για αυτό και έχουν και ακόμα μεγαλύτερη αξία, όταν αυτό συμβαίνει. Μιλάμε, φυσικά, για την πρώτη, εν Ελλάδι, συναυλιακή εμφάνιση του Jay Munly, ενός από τα σπουδαιότερα ονόματα της γνωστής μουσικής σκηνής του Denver, ο οποίος μάς επισκέφθηκε με ένα από τα πολλά projects του, το Munly & The Lupercalians κι έδωσαν μια συναυλία που δεν θα ξεχάσουμε για πολύ καιρό!
Η βραδιά ξεκίνησε κατά τις 21:30, με ένα υπέροχο και άκρως ταιριαστό opening act, αυτό των δικών μας Manos Six & The Muddy Devil, που χάρηκα πολύ που ξαναείδα (και μάλιστα σε ακόμα καλύτερη φόρμα), 4,5 χρόνια μετά την πρώτη φορά που τους είχα πετύχει, στον ίδιο χώρο, να ανοίγουν τους :Of The Wand And The Moon:. Μάλιστα, τότε ήταν δύο άτομα επί σκηνής, ενώ πλέον, έφτασαν τα πέντε, δίνοντας ακόμα περισσότερο βάρος στην απόδοση της εξαιρετικής μουσικής τους. Το μπάντσο, είχε την τιμητική του εκείνη τη μέρα, αφού ήδη από το opening, είχε προεξάρχοντα ρόλο, στα χέρια του καθήμενου Μάνου, ο οποίος τραγουδούσε, αλλά και στα χέρια ενός ακόμα μέλους, το οποίο ήταν παραταγμένο, δίπλα στα έγχορδα, στα πλήκτρα και τα τύμπανα, πάνω στην σκοτεινή σκηνή, που φωτιζόταν, αρχικά, μόνο από μια ψεύτικη φωτιά, στο μπροστινό μέρος της σκηνής, δίπλα στα κρανία ζώων που είχαν τοποθετηθεί ως σκηνικά αντικείμενα, και όταν αυτή έσβησε, ο φωτισμός που την αντικατέστησε, ήταν και πάλι, χαμηλός.
Η εμφάνισή τους, είχε κάτι πολύ μυσταγωγικό, στοιχείο που δεν διακρίνουμε συχνά σε εμφανίσεις εγχώριων συγκροτημάτων. Αργός, ατμοσφαιρικός, σκοτεινός, θλιμμένος ρυθμός, υπέροχη μουσική (που θα ήταν και μόνη της, ακόμα και ορχηστρικά μιλώντας, πόσο μάλλον τώρα, που έδενε απόλυτα με τη χροιά των φωνητικών και τους στίχους). Εξαιρετικά, καλοδουλεμένα κομμάτια, πολλά και από τον νέο, φετινό τους δίσκο ‘Swamp Suicide’, μία από τις καλύτερες εγχώριες κυκλοφορίες του 2022. Φοβερή δουλειά, δισκογραφικά, αλλά και επί σκηνής, από μια μπάντα που εύχομαι να μας απασχολήσει ακόμα περισσότερο στο μέλλον, να ακουστεί περισσότερο και να βλέπουμε συχνότερα. Είναι αξιοσημείωτη και μόνη η ύπαρξη μιας μπάντας αυτού του ήχου, που κινείται μεταξύ folk-americana-country, με μέταλ στοιχεία, γενικώς και διεθνώς, στο 2022, πόσο μάλλον, στη χώρα μας.
Ευτυχώς, κατά τη διάρκεια του σετ τους, είχε μαζευτεί κάμποσος κόσμος από κάτω, έχοντας τη χαρά να τους απολαύσει, με τον οποίον είχαν και φοβερή επικοινωνία! Η βαριά φωνή του Μάνου, οι εναλλαγές στην ένταση επιδέξιου παιξίματος όλων, καθώς και το όλο σκηνικό, λειτούργησαν συνδυαστικά, ζεσταίνοντας καταλλήλως την ατμόσφαιρα και για τη συνέχεια. Κορυφαία στιγμή της εμφάνισής τους, ήταν η σπαρακτική επανεκτέλεση του κλασικού κομματιού ‘My Only Sunshine’, που συγκίνησε τους πάντες και προτείνω άμεση ηχογράφηση της, μιας και είναι από τις καλύτερες που έχω ακούσει ποτέ. Δυστυχώς, η ώρα πέρασε γρήγορα, και μετά από κανένα σαραντάλεπτο, κατά τις 22:10, είχε φτάσει η ώρα να τους αποχαιρετήσουμε, με την ελπίδα, όμως, να τους δούμε ξανά λίαν συντόμως!
Μισή ώρα αργότερα, όλα ήταν έτοιμα για το main act: πλήκτρα σε πάγκους, που είχαν στηθεί σχεδόν αντικριστά και καλύφθηκαν πίσω από ένα σκηνικό σαν από διάκοσμο εκκλησίας, στη μέση, ανάμεσά τους, ένα σκαμπό, ένα μικρόφωνο και πεταλιέρες μπροστά του, ενώ στο βάθος, πίσω, δύο σετ από τύμπανα, διαφορετικού, μεταξύ τους εξοπλισμού, όμως. Και στα πλήκτρα και στα τύμπανα, μικρόφωνα κι εκεί, για τη συνδρομή των υπόλοιπων τεσσάρων μελών, στα δεύτερα φωνητικά. Πήραν τη θέση τους τα τέσσερα μέλη, οι δύο ντράμερ πίσω, τα άλλα δύο, μπροστά – όλα, μεταμφιεσμένα με σαν σαμανικές ενδυμασίες: οι δύο μπροστά, με τεράστια, ψάθινα καπέλα τύπου μάγισσας και οι δύο πίσω, με προσωπεία τύπου αφρικανικά. Στη μέση, ήρθε και πήρε θέση στο σκαμπό, ο ίδιος ο Munly, αμεταμφίεστος.
Ήδη από την όλη φάση του σκηνικού, είχαμε ψαρώσει, αλλά μόλις ξεκίνησε το σετ, παρασυρθήκαμε στον ρυθμό του, ο οποίος μας παρέσυρε μέσα στην ιδιαίτερη ατμόσφαρά του, με τις βαθιές φωνές, τις συνεχείς αυξομειώσεις, τις εναλλαγές του Munly από το παίξιμο μπάντσου σε κιθάρας, ενώ η καθαρή, διαυγής, κρυστάλλινη φωνή, ανά στιγμές αγρίευε, έβαζε γρέζει και αναδείκνυε τις τρομερές δυνατότητές της (πράγμα που με έκανε να σκεφτώ πως έγιναν κορυφαία και περιζήτητα ονόματα, τραγουδιστές συναφών ειδών που είναι κατώτεροι από άλλους, σαν τον Munly, καλλιτεχνικά μιλώντας πάντα, αλλά αυτή είναι μεγάλη συζήτηση, για αυτό και δεν θα θίξω με παραδείγματα τώρα).
Έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο τον νέο, δεύτερο δίσκο τους ‘Kinnery of Lupercalia / Undelivered legion’ (ο οποίος κυκλοφόρησε 12 ολόκληρα χρόνια μετά τον πρώτο, αφού μεσολάβησε μεγάλο διάστημα παύσης εργασιών στη μπάντα, από το 2012 περίπου, ως το 2019, οπότε και επαναδραστηριοποιήθηκαν), 7 από τα 8 κομμάτια του, 3 από τον πρώτο τους δίσκο, τον ‘Petr & The Wulf’, αλλά και 4 επανεκτελέσεις, μία των Motley Crue, και τρεις ‘δικές του’, ένα από τα κομμάτια του ως Jay Munly και δύο από το άλλο project του, το Munly & The Lee Lewis Harlots. 14 κομμάτια συνολικά, με τα δύο τελευταία, να παίζονται ως encore, πριν το οποίο, μόνο εκείνος αποχώρησε, για να επανέλθει επί σκηνής, για τα τελευταία, υπό τα χειροκροτήματα και τα καλέσματα του κόσμου (που τι ωραία, είχε γεμίσει - σχετικά, μιλώντας, πάντα, τον χώρο), ο οποίος, τους καλούσε, ύστερα και για δεύτερο encore, πράγμα που δεν συνέβη.
Μία μαγική ώρα και δέκα λεπτά, που έφυγαν σαν νερό, όπως έφυγε και το μυαλό από το σώμα μας, κατά τη διάρκεια αυτή, πέταξε μακριά και το σώμα ανταποκρίθηκε στον ρυθμό της μουσικής, στα πίσω φωνητικά, στον συγχρονισμό όλων των μελών της μπάντας, στα ψηφιακά και αναλογικά τύμπανα, στις μαράκες και στα απαλά μουσικά χτυπήματα. Για μια ώρα, βρεθήκαμε μακριά, στο Denver, στην έρημο, στα ξύλινα σπίτια, στις φωτιές στην άμμο τη νύχτα, μας κάλεσε ο Munly εκεί και μας παρέσυρε σε έναν ξέφρενο χορό, τον οποίο, κανείς δεν αρνήθηκε από το κοινό που τον αποθέωσε στο τέλος έχοντας απολαύσει στο έπακρο τη βραδιά (το οποίο κοινό, μπορεί να ήταν μικρό, αλλά σίγουρα πιστό, έχοντας προσέλθει στον χώρο, γνωρίζοντας τι ακριβώς θα δει και θα ακούσει, επιθυμώντας το ίδιο, να είναι εκεί – πράγμα πολύ σημαντικό, να πούμε, έχοντας δει τόσα και τόσα, σε κάθε είδους συναυλία).
Μια μοναδική βραδιά, που δύσκολα περιγράφεται, όπως και οι μουσικές εκρήξεις επί σκηνής, αλλά και οι άλλες, που αυτές προκαλούσαν, μέσα μας. Με απόλυτη επιτυχία, στέφθηκε η πρώτη επίσκεψη του Munly (και της συγκεκριμένης μπάντας του) στην Αθήνα, έστω κι αν αυτή, καθυστέρησε αρκετά να συμβεί. Ελπίζουμε, όμως, παρά το γεγονός πως ήταν η τελευταία του, στη φετινή περιοδεία, να είναι η πρώτη από τις πολλές που θα ακολουθήσουν μελλοντικά στη χώρα μας. Εξαιρετική συναυλία, από την αρχή ως το τέλος, με τα πάντα να πήγαν τέλεια. Αυτή η βραδιά, μας θύμισε τις παλιές, μικρές συναυλίες, λίγων και καλών, που λένε, που γίνονταν καθημερινές, με λίγο κόσμο που γούσταρε να είναι εκεί, τελείωναν στην ώρα τους και όλοι έφευγαν μαγεμένοι, ο τύπος συναυλίας που είχαμε να ζήσουμε τουλάχιστον μια τριετία, από πριν την πανδημία, δηλαδή. Ας ελπίσουμε η συγκεκριμένη, να αποτελέσει αφετηρία για την επαναφορά τους, όλοι θα είμαστε εκεί – αποδείχθηκε περίτρανα, ήδη, από την συγκεκριμένη!
MUNLY & THE LUPERCALIANS SETLIST:
1) Ahmen
2) Mattie
3) ben Asher
4) Big Black Bull Comes Like a Caesar (Munly & The Lee Lewis Harlots cover)
5) Döder
6) Cat
7) Jehu
8) Song Rebecca Calls, “That Birdcage Song”, Which Never Was Though Now Kind Of Is Because of Her Influence… (Munly & The Lee Lewis Harlots cover)
9) Grandfater
10) Haggie Hennies Almost Dirty Dress (Jay Munly song)
11) Petr
12) Scarebeast
Encore:
13) Shout at the Devil (Mötley Crüe cover)
14) Polpot
Κείμενο & Φωτογραφίες: Πάνος Σταυρουλάκης
*
