ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: MOTORPSYCHO + DURY DAVA @ FUZZ LIVE MUSIC CLUB, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Αν θεωρήσουμε τον Σεπτέμβρη τον μήνα που σηματοδοτεί τα νέα ξεκινήματα (και που όσο πιο δυναμικά τόσο πιο καλά), τότε για την έναρξη της (δικής μου) φετινής συναυλιακής σεζόν δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, αν αφήσουμε να μιλήσουν τα ντοκουμέντα.

Έτσι, την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου, σε ένα από τα πρώτα σημαντικά μαθήματα του μήνα, νιώσαμε για τα καλά ότι η μουσική, όπως η ζωή, κύκλους κάνει. Και είδαμε ότι είναι ομόκεντροι οι κύκλοι που μας ξέβρασαν οι δίνες των Motorpsycho αλλά και των Dury Dava, γιατί συναντήσαμε μέσα τους πτυχές του ροκ περασμένων και ιστορικών πλέον, δεκαετιών.

Όλα αυτά συνέβησαν στην χρονοκάψουλα του Fuzz που είχε διακοσμηθεί αρμονικά με τις μουσικές που παίχτηκαν: σχεδόν όλη την συναυλιακή βραδιά την περίβαλλε μια σκοτεινιά, τα χρώματα σαν πινελιές ζωντάνευαν μουσικές μνήμες και τα φώτα έλουζαν περιστασιακά την σκηνή σαν μηχανές που έτρεχαν ξέφρενα και αιχμαλώτιζαν στον χρόνο ότι γινόταν τις στιγμές που περνούσαν.

Οι πρώτοι που ήρθαν στο ιδιότυπο αυτό ραντεβού των 21:15 ήταν λίγοι, αλλά τυχεροί που άκουσαν το πενταμελές ελληνικό συγκρότημα των Dury Dava. Στα σαρανταπέντε λεπτά της εμφάνισή τους μας έπαιξαν τραγούδια από τον πρώτο τους δίσκο που έχει κυκλοφορήσει πριν λίγους μήνες.

Εκτός από τα παραδοσιακά μουσικά όργανα του ροκ, έχουν εντάξει μέσα στην μουσική τους κλαρίνο, φλογέρα, μπουζούκι και σε συνάρτηση με τον ελληνικό στίχο των τραγουδιών τους, έδωσαν το δικό τους στίγμα, στην άλλοτε αργή και παραδομένη και άλλοτε παθιασμένη ψυχεδέλεια τους, που πήγαζε από μουσικά κινήματα που ζυμώνονταν εκείνες τις εποχές.

Οι Dury Dava κέρδισαν επάξια το θερμό χειροκρότημα και τον ενθουσιασμό του κόσμου για τις μουσικές και την σκηνική παρουσία τους, αλλά και για την απροσδόκητα υφολογική συνάφεια με αυτούς που αναμέναμε.

Μισή ώρα διάλλειμα και αρκετά χρόνια μετά από την τελευταία τους εμφάνιση στην χώρα μας, μαζεύτηκαν αρκετοί για το ραντεβού των 22:30 με την εμβληματική progressive μπάντα των Motorpsycho.

Τα δύο μέλη από το τριμελές συγκρότημα είναι μαζί εδώ και τριάντα χρόνια και είναι τα πρώτα μέλη του γκρουπ. Στην σκηνή ήταν μπροστά παραταγμένοι και στιβαροί ο ένας αριστερά και ο άλλος δεξιά σαν κυβερνήτες αστρόπλοιου και με οδηγό τα έγχορδα και τις φωνές τους μας διηγόντουσαν τις περιπέτειες τους στο αχανές σύμπαν της μουσικής δημιουργία τους. Ο ντράμερ, αν και φρέσκος στο γκρουπ, ήταν όχι μόνο εναρμονισμένος με το παρελθόν τους, αλλά πλέον οι τρεις ως ομάδα, γράφουνε ιστορία μαζί.

Αρχικά, πλέαμε μαζί με τις φωνές και τις μελωδίες τους σε ένα νοσταλγικό ροκ των ‘70s , αλλά όσο περνούσε η ώρα οι εντάσεις ανέβαιναν και εμπλουτίζονταν πότε με τις καταιγιστικές solo ριπές του ντράμερ και πότε με τις διθυραμβικές κραυγές των εγχόρδων. Τα τραγούδια τους ήταν χορταστικά, ακούσαμε δώδεκα επιλεγμένα από όλη την δισκογραφία τους, σε ένα πρόγραμμα που διήρκησε ακριβώς δύο ώρες. Η διάθεση για τζαμάρισμα ήταν συνεχώς εκεί και ειδικά προς το τέλος έρχονταν σαν παλιρροιακά κύματα με το κοινό αφημένο να οδηγηθεί στον βυθό της μουσικής τους Ατλαντίδας.