Ανταπόκριση: Mortuary Drape & Slaughtered Priest @ Temple

Σε μια πολύ σημαντική συναυλιακή βραδιά, βρεθήκαμε πριν μερικές μέρες, στο αγαπημένο Temple. Εκείνο το Σάββατο, θα σημειωνόταν η επιστροφή των τεράστιων Mortuary Drape, οι οποίοι, μάς επισκέπτονται ξανά, από τη γειτονική Ιταλία, ύστερα από τρία χρόνια, αυτή τη φορά, όμως, όχι για μια απλή συναυλία, αλλά ως στάση τους στο tour που κάνουν για την επέτειο της παρέλευσης 25 ολόκληρων ετών από την κυκλοφορία του πρώτου τους, εμβληματικού δίσκου ‘All The Witches Dance’, που βγήκε το μακρινό 1994 και κατέκτησε τις καρδιές και τα αυτιά των μεταλλάδων, βάζοντας παράλληλα και την υπογραφή τους, δίπλα στη θέση που κατέκτησαν στο αξιόλογο, νέο μέταλ – από το μπόλικο που βγήκε μέσα στη δεκαετία του ’90. Έτσι, λοιπόν, όλοι περιμέναμε με μεγάλη τη 16^η του Φλεβάρη, αφού αυτό που ξέραμε με σιγουριά, ήταν πως οι τιτάνες Mortuary Drape, θα ερμήνευαν ζωντανά, ολόκληρο τον θρυλικό τους, ντεμπούτο δίσκο. Όμως τα πράγματα, ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακά από αυτή την απλή, αρχική ενημέρωση. Ας τα δούμε αναλυτικά:

Η βραδιά ξεκίνησε με τους δικούς μας Slaughtered Priest, για τους οποίους, δε θα μακρηγορήσω, αφού δεν έχω να πω και πολλά, μιας και κατ’ εμέ, ήταν ίσως ένα από τα χειρότερα opening acts που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Αυτό, όμως, δεν έγκειται στο ότι αυτοί δεν έπαιζαν καλά πχ, αλλά στο προσωπικό μου μουσικό γούστο και την αισθητική μου, στα οποία και δεν εντάσσονται αυτοί, με τίποτα. To thrash, ήταν ανέκαθεν για εμένα, μία κατηγορία του μέταλ που απεχθανόμουν. Στην προκειμένη, είχαμε black thrash, οπότε καταλαβαίνετε, πως τα έχωσα βαθιά τις ωτοασπίδες στα αυτιά μου και περίμενα να τελειώσει όσο το δυνατόν ταχύτερα, αυτό το μαρτύριο. Ευτυχώς κιόλας, που έτυχε και καθυστέρησα λίγο, οπότε δεν τους πρόλαβα κι από την αρχή. Έφτασα στον χώρο 22:20 και το act, τελείωσε 35 λεπτά αργότερα, άρα υπολογίζω πως έχασα (μόνο) 5-10 λεπτά.

Για την ιστορία τώρα, είδα πως η μπάντα, είναι ενεργή εδώ και μια δωδεκαετία και έχει ήδη πέντε δίσκους στο ενεργητικό της και μπόλικα eps. Αποτελείται από τέσσερα άτομα, ντραμς, κιθάρα, μπάσο και τραγουδιστής που εκτελεί χρέη δεύτερου κιθαρίστα. Τα φωνητικά του, πολύ βαριά και ‘σάπια’. Η ένταση του ήχους τον θεό και η (όχι και η καλύτερη) occultίλα τους, διέλυε τύμπανα και μυαλά. Ο κόσμος, γούσταρε και το έδειχνε. Δε θα πω περιέργως, γιατί γούστα είναι αυτά, και εκείνων, και τα δικά μου (δεν έχω κάτι με την μπάντα, ούτε την ήξερα, ούτε θέλω να την προσβάλλω, προς θεού), οπότε no hard feelings). Δεν έχω ιδέα τι κομμάτια έπαιξαν, πόσα, πότε κλπ. Έχασα το μέτρημα, τον έλεγχο, της συγκέντρωση. Από τις ελάχιστες φορές που δε μπορούσα να παρακολουθήσω ένα support, ούτε έστω και τυπικά, για να γράψω μερικά λόγια παραπάνω. Είχε γύρω στα δύο χρόνια να μου συμβεί σε τέτοιον βαθμό, από μία άλλη, ελληνική, noise rock μπάντα. Τι να κάνουμε, φίλοι, συμβαίνουν κι αυτά. Απολογούμαι για τα μη επαρκή ανταποκριτικά στοιχεία για την εμφάνιση αυτής εδώ, αλλά μπείτε στη θέση μου και θα με καταλάβετε. Ευχαριστώ.

Στις 23:13, όλα ήταν έτοιμα για να υποδεχτούμε τους τεράστιους Mortuary Drape: Στο πίσω μέρος της σκηνής, μεγάλα πανό είχαν αναρτηθεί, κεριά αναμμένα είχαν στηθεί, στη μέση, ένα όρθιο πράγμα, σαν αυτό που ακουμπούν τις εικόνες επάνω, στις εκκλησίες, το όρθιο, ξύλινο, μακρόστενο (αντίστοιχο είχαν και οι Batushka), λιβάνια άρχισαν να καίγονται και πηχτοί καπνοί να τυλίγουν τη σκηνή, σε συνδυασμό με μωβ φώτα. Ξεκίνησε να ακούγεται προηχογραφημένο, το πρώτο κομμάτι – εισαγωγή, το οποίο περιείχε γυναικεία φωνητικά σε στυλ απαγγελίας και εφτά λεπτά αργότερα, ανέβηκε και η (μακιγιαρισμένη) πεντάδα στη σκηνή.

Ξεκίνησε δυναμικά το σετ της, το οποίο έμελλε να κρατήσει γύρω στη μιάμιση ώρα. Πριν από την έναρξη, να πούμε πως όλοι βγήκαν καλυμμένοι, με ιερατικές μαύρες στολές με κουκούλες (τις οποίες κάποιοι έβαζαν και έβγαζαν ανά διαστήματα, εκτός από τον τραγουδιστή, ο οποίος δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, αφού είχε συνεχώς την κουκούλα πάνω στο κεφάλι του, η οποία του κάλυπτε τα μάτια, κι εκείνος κοιτούσε προς τα κάτω). Ακόμα, αυτός μοίρασε λουλούδια στο κοινό και πήρε τη θέση του – η τελετουργία, η οποία έμελλε να θυμίζει εορτασμό (!) κηδείας, ξεκίνησε θριαμβικά.

Όλος ο δίσκος – σταθμός ‘All The Witches Dance’, 25 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, εκτελέστηκε στην ολότητά του, ένα βράδυ Σαββάτου, σε ένα μικρό venue στο Γκάζι. Το αποτέλεσμα; Συγκλονιστικό και απερίγραπτο. Η τρομερά βαριά ατμόσφαιρα, μας ισοπέδωσε όλους. Σε αυτήν, συνέτειναν τα ογκώδη φωνητικά του τραγουδιστή, το απίστευτο παίξιμο των υπολοίπων (με τους δυο κιθαρίστες να κάνουν και τα απαραίτητα δεύτερα φωνητικά, όπου χρειαζόταν),καθώς και η άυλη μαυρίλα που είχε τυλίξει τον χώρο. Όλα μαζί, βίασαν τις ψυχές μας, και όλοι το κατευχαριστήθηκαν. Ο τραγουδιστής, συχνά πυκνά απηύθυνε ευχαριστίες και επικοινωνούσε με το κοινό, αποδεικνύοντας την ύπαρξη ευγένειας, πίσω από τις μαύρες στολές

. Είναι, άλλωστε, γνωστό, πως η μπάντα έχει στενή σχέση με το κοινότης, για αυτό και αυτή, μέσα στα χρόνια, έχει χαρακτηριστεί ως σχέση αγάπης, και από τις δυο πλευρές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως 30+ χρόνια από την πρώτη σύσταση της μπάντας, ακολούθησαν τόσοι δίσκοι, eps, singles, συνεργασίες, hiatus κλπ, αλλά ο κόσμος, παρέμεινε πιστός σε όσα οι Mortuary Drape πρεσβεύουν, μουσικά και ιδεολογικά. Για αυτό κι εκείνοι, κατάφεραν να ανελιχθούν τόσο γρήγορα στα μέσα της δεκαετίας του 90, παρά το γεγονός πως με τόσα μεγάλα ‘τέρατα’ στον χώρο της μέταλ, την εποχή εκείνη, δεν ήταν και ότι πιο εύκολο για μια νέα μπάντα, από την Ιταλία κιόλας, να τραβήξει την προσοχή (με θετικό τρόπο), να όμως, που τούτη εδώ, το κατάφερε, και δικαίως!

Ενώ, λοιπόν, ο κόσμος συγκλονίστηκε από την άψογη εκτέλεση του ντεμπούτου τους (το οποίο, ακούστηκε δέκα φορές καλύτερο από τη studio version του – τρομερό, ε;), περίμενε πως γύρω στα πενήντα λεπτά, η εμφάνισή τους, θα τελείωνε, αφού ο σκοπός τους, θα είχε επιτευχθεί, μιας και η περιοδεία, είναι επετειακή και αφορά τον συγκεκριμένο δίσκο. Όμως, έκανε μεγάλο λάθος, αφού οι γείτονές μας, μας επεφύλασσαν μια τεράστια έκπληξη, μετά το τέλος της εκτέλεσης του ‘ATWD’. Αυτή ήταν, η συνέχεια με την εκτέλεση του τρομερού ep τους ‘Into The Drape’, του χρονολογικού ‘προάγγελου΄ του ‘ATWD’, αφού κυκλοφόρησε δύο χρόνια νωρίτερα, το 1992. Το κοινό παραληρούσε και με τα δίκια του, φυσικά.

Σαν να μην έφτανε αυτό, όταν κάποια στιγμή τελείωσαν μαζί του και αποχώρησαν, επέστρεψαν για το encore, με μερικά ακόμα κομμάτια, κάνοντας και τον πιο απαιτητικό θεατή, της βραδιάς εκείνης, να μείνει παραπάνω από ευχαριστημένος και ικανοποιημένος, από την τόσο μοναδική, αυτή, εμφάνισή τους, η οποία, πέρα από τα κομμάτια, διέθετε και φοβερή θεατρικότητα, αφού η μπάντα, και ειδικά ο τραγουδιστής της, ξέρουν πολύ καλά πώς να τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού με πολλούς τρόπους και να το διατηρήσουν ζωντανό μέχρι το τέλος. Το μικρόφωνο δινόταν στο κοινό, στίχοι εκφέρονταν από εκείνο, μαζί με κραυγές, οι χειραψίες έδιναν και έπαιρναν, ενώ τα ευχαριστώ, δεν ήταν λίγα. Με τούτα και με εκείνα, η ώρα έφτασε 00:46, και η υπέροχη βραδιά, στο τέλος της. Όλοι είχαμε χάσει τα λόγια μας. Αυτό τα έλεγε όλα.

(ο περί ου ο λόγος, δίσκος - το εξώφυλλό του, μάλιστα, έχει σχολιαστεί ποικιλοτρόπως μέσα στα χρόνια, δίνοντας τροφή για πολλές φήμες...)

Συμπερασματικά, και αυτή η εμφάνιση των Mortuary Drape στη ώρα μας, στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Βέβαια, η προσέλευση του κόσμου, θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη, αλλά αυτό δε μετράει τόσο, όσο πως το όσοι είχαν την ευκαιρία να παρευρεθούν, μάλλον δε θα ξεχάσουν ποτέ αυτή τη βραδιά, η οποία άξιζε αφάνταστα πολύ, μιας και οι Ιταλοί, απέδειξαν ξανά πως διατηρούν μια θέση στο πάνθεον των μεγάλων μπλακμεταλλάδων παγκοσμίως και πως αξίζει να τους ακολουθεί ακόμα κάποιος, γιατί διατηρούνται παραπάνω από ακμαίοι και ίσως καλύτερα από ποτέ. Πέραν αυτών, ο ήχος ήταν τρομερός, τα φώτα εξαιρετικά, ο προγραμματισμός πολύ καλός, το support δεν ταίριαζε, αλλά δε βαριέσαι; Μετά από τέτοια λαιβάρα από ΜD, τα ξεχνάς όλα!