by Maria Sarantou
Στον απόηχο μιας συναυλίας φαίνεται κατά πόσο ευχαρίστησε και επηρέασε τους θεατές της και στην περίπτωση των ΜΟΝΟ, το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από θετικό, όταν, όσον αφορά και την υποφαινόμενη που πέρασε σούπερ, λίγες μέρες μετά ακούς κομμάτια του συγκροτήματος και έρχονται στην μνήμη σου τα ποικιλόμορφα συναισθήματα που σου δημιούργησαν.
Και αφού νιώσεις όλα αυτά, θυμάσαι ότι το πρόγραμμα κύλισε όπως είχε προγραμματιστεί. Ο κόσμος ήταν σχετικά αρκετός για την εμφάνιση του support, κάποιοι είχαν έρθει και για την σιγουριά της καλής θέσης, αλλά σε όλους βγήκε σε καλό γιατί πέντε λεπτά πριν τις εννιά, όταν στην σκηνή εμφανίστηκαν οι δικοί μας CALDERA, ήχησαν από το ξεκίνημα όπως μια ξαφνική καταιγίδα, που για την μισή ώρα που κράτησε η εμφάνισή τους, μαινόταν και βροντούσε η σκοτεινή ομορφιά της μουσικής τους μέσα από τις αγριεμένες κιθάρες και τα ντραμς.
Η instrumental έναρξη της συναυλίας ήταν ένα καλό προοίμιο της βραδιάς. Σειρά είχαν, δεκαπέντε λεπτά πριν τις δέκα, οι Αμερικανοί post - metal A STORM OF LIGHT, με το όνομά τους να λειτουργεί σαν δόλωμα, γιατί η δικιά τους καταιγίδα φώτιζε ότι είχες κρυμμένο μέσα σου, με τα απόκοσμα φωνητικά του τραγουδιστή να σε βυθίζουν όλο και πιο πολύ προς τα έγκατα της ψυχής σου που ήθελες να αποφύγεις και με τις βίαιες εικόνες του video wall να σου πετάνε τις αλήθειες τους κατάμουτρα. Η καταχνιά του ήχου τους άγγιξε μια μεγάλη μερίδα του κόσμου, που είχε εντωμεταξύ πληθύνει και γεμίσει τον χώρο του Fuzz.
Και η πτώση που μας υπόβαλε η metal χροιά του post, διακόπηκε από την αρχή του τέλους της βραδιάς που ξεκίνησε με τους MONO στην σκηνή δέκα λεπτά πριν τις έντεκα, κι από εδώ και πέρα, ότι διαδραματίστηκε στο υπόλοιπό της άρχισε να αιωρείται στην σκοτεινή αίθουσα, με το ειδικό βάρος της μουσικής να ανατροφοδοτείται από τις νότες, τις ανάσες και τα καθηλωμένα βλέμματα προς την σκηνή.
Η διάταξη του συγκροτήματος διακρινόταν από μια λιτή θεατρικότητα: στο πίσω μέρος τα ντραμς και μπροστά τα έγχορδα, με τους δύο άντρες μουσικούς στις άκρες καθιστούς και η γυναίκα στην μέση όρθια. Τις διακυμάνσεις κάθε κομματιού που τους συντάραζε ήταν εύκολο να τις διακρίνεις, με τον παροξυσμό στο παίξιμό τους να διαχέεται ως τις ρίζες των μαλλιών τους που σας χείμαρρος εξαφάνιζαν με την σειρά τους τα πρόσωπά τους.
Η μουσική τους ήταν μια παράσταση αισθημάτων τόσο πλήρες στην έκφραση, που αν υπήρχαν λόγια θα κόβονταν ως περιττά. Εκείνο το βράδυ ήταν σαν είμασταν ομόκεντροι κύκλοι, που το βέλος της μουσικής τους μας διαπέρασε και χτύπησε την ευαίσθητή μας χορδή. Αυτό το κατάφεραν με την σύνθεση των κομματιών τους: παραπάνω από τα μισά ήταν από το επερχόμενο νέο τους δίσκο «Nowhere Now Here» που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο και τα υπόλοιπα μια σταχυολόγηση από προηγούμενες δουλειές τους, με δυνατές στιγμές τους τα Sorrow και Ashes In The Snow και με την αισθητική της βραδιάς στο σύνολό της να κρίνεται λυτρωτική και άκρως πετυχημένη.
Αυτό που μας κέρδισε ήταν η δική τους εκδοχή στο post rock, γιατί όπως και να το κάνουμε μια «ταμπέλα» είναι για χρήση ενδεικτική και για μια πρώτη συνεννόηση. Πολλές είναι οι επιρροές που συντελούν στο τελικό μουσικό αποτέλεσμα και μια από αυτές είναι ο τόπος.
Οι προσλαμβάνουσες και οι προσμίξεις δίνουν κάθε φορά ένα αποτέλεσμα μοναδικό. Έτσι, τον λυρισμό της ιαπωνικής μουσικής παράδοσης τον ένιωσα στις μελωδίες που τόσο περίτεχνα έπαιζαν στην ηλεκτρική κιθάρα, που σε συνδυασμό με τον δυναμικό ρόλο των ντραμς, κάθε κομμάτι τους ήταν από μια ιστορία, με αρχή μέση και τέλος, με τις χαρούμενες στιγμές της αλλά και τις λυπητερές να αφηγούνται και να φιλτράρονται μέσα από τις αισθήσεις μας.
Το κλείσιμο της συναυλίας, μιάμιση ώρα μετά, ήταν τόσο καθηλωτικό που αν έκαναν encore θα φάνταζε περιττό, σαν ένα ποίημα χαϊκού που ή θα είχε παραπάνω συλλαβές ή δεν θα είχε κατασταλάξει μέσα του η ουσία της στιγμής.
Κι από όσα όμορφα ένιωσα από την μουσικής τους, από την ανταπόκριση του κόσμου που είδα και άκουσα, αλλά κι από όλη την αύρα συναισθημάτων που μας τύλιξε, αυτό που μου έμεινε ήταν ότι
Φωτογραφίες: Καλλιόπη Κατσιδονιώτη
Και αφού νιώσεις όλα αυτά, θυμάσαι ότι το πρόγραμμα κύλισε όπως είχε προγραμματιστεί. Ο κόσμος ήταν σχετικά αρκετός για την εμφάνιση του support, κάποιοι είχαν έρθει και για την σιγουριά της καλής θέσης, αλλά σε όλους βγήκε σε καλό γιατί πέντε λεπτά πριν τις εννιά, όταν στην σκηνή εμφανίστηκαν οι δικοί μας CALDERA, ήχησαν από το ξεκίνημα όπως μια ξαφνική καταιγίδα, που για την μισή ώρα που κράτησε η εμφάνισή τους, μαινόταν και βροντούσε η σκοτεινή ομορφιά της μουσικής τους μέσα από τις αγριεμένες κιθάρες και τα ντραμς.
Η instrumental έναρξη της συναυλίας ήταν ένα καλό προοίμιο της βραδιάς. Σειρά είχαν, δεκαπέντε λεπτά πριν τις δέκα, οι Αμερικανοί post - metal A STORM OF LIGHT, με το όνομά τους να λειτουργεί σαν δόλωμα, γιατί η δικιά τους καταιγίδα φώτιζε ότι είχες κρυμμένο μέσα σου, με τα απόκοσμα φωνητικά του τραγουδιστή να σε βυθίζουν όλο και πιο πολύ προς τα έγκατα της ψυχής σου που ήθελες να αποφύγεις και με τις βίαιες εικόνες του video wall να σου πετάνε τις αλήθειες τους κατάμουτρα. Η καταχνιά του ήχου τους άγγιξε μια μεγάλη μερίδα του κόσμου, που είχε εντωμεταξύ πληθύνει και γεμίσει τον χώρο του Fuzz.
Και η πτώση που μας υπόβαλε η metal χροιά του post, διακόπηκε από την αρχή του τέλους της βραδιάς που ξεκίνησε με τους MONO στην σκηνή δέκα λεπτά πριν τις έντεκα, κι από εδώ και πέρα, ότι διαδραματίστηκε στο υπόλοιπό της άρχισε να αιωρείται στην σκοτεινή αίθουσα, με το ειδικό βάρος της μουσικής να ανατροφοδοτείται από τις νότες, τις ανάσες και τα καθηλωμένα βλέμματα προς την σκηνή.
Η διάταξη του συγκροτήματος διακρινόταν από μια λιτή θεατρικότητα: στο πίσω μέρος τα ντραμς και μπροστά τα έγχορδα, με τους δύο άντρες μουσικούς στις άκρες καθιστούς και η γυναίκα στην μέση όρθια. Τις διακυμάνσεις κάθε κομματιού που τους συντάραζε ήταν εύκολο να τις διακρίνεις, με τον παροξυσμό στο παίξιμό τους να διαχέεται ως τις ρίζες των μαλλιών τους που σας χείμαρρος εξαφάνιζαν με την σειρά τους τα πρόσωπά τους.
Η μουσική τους ήταν μια παράσταση αισθημάτων τόσο πλήρες στην έκφραση, που αν υπήρχαν λόγια θα κόβονταν ως περιττά. Εκείνο το βράδυ ήταν σαν είμασταν ομόκεντροι κύκλοι, που το βέλος της μουσικής τους μας διαπέρασε και χτύπησε την ευαίσθητή μας χορδή. Αυτό το κατάφεραν με την σύνθεση των κομματιών τους: παραπάνω από τα μισά ήταν από το επερχόμενο νέο τους δίσκο «Nowhere Now Here» που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο και τα υπόλοιπα μια σταχυολόγηση από προηγούμενες δουλειές τους, με δυνατές στιγμές τους τα Sorrow και Ashes In The Snow και με την αισθητική της βραδιάς στο σύνολό της να κρίνεται λυτρωτική και άκρως πετυχημένη.
Αυτό που μας κέρδισε ήταν η δική τους εκδοχή στο post rock, γιατί όπως και να το κάνουμε μια «ταμπέλα» είναι για χρήση ενδεικτική και για μια πρώτη συνεννόηση. Πολλές είναι οι επιρροές που συντελούν στο τελικό μουσικό αποτέλεσμα και μια από αυτές είναι ο τόπος.
Οι προσλαμβάνουσες και οι προσμίξεις δίνουν κάθε φορά ένα αποτέλεσμα μοναδικό. Έτσι, τον λυρισμό της ιαπωνικής μουσικής παράδοσης τον ένιωσα στις μελωδίες που τόσο περίτεχνα έπαιζαν στην ηλεκτρική κιθάρα, που σε συνδυασμό με τον δυναμικό ρόλο των ντραμς, κάθε κομμάτι τους ήταν από μια ιστορία, με αρχή μέση και τέλος, με τις χαρούμενες στιγμές της αλλά και τις λυπητερές να αφηγούνται και να φιλτράρονται μέσα από τις αισθήσεις μας.
Το κλείσιμο της συναυλίας, μιάμιση ώρα μετά, ήταν τόσο καθηλωτικό που αν έκαναν encore θα φάνταζε περιττό, σαν ένα ποίημα χαϊκού που ή θα είχε παραπάνω συλλαβές ή δεν θα είχε κατασταλάξει μέσα του η ουσία της στιγμής.
Κι από όσα όμορφα ένιωσα από την μουσικής τους, από την ανταπόκριση του κόσμου που είδα και άκουσα, αλλά κι από όλη την αύρα συναισθημάτων που μας τύλιξε, αυτό που μου έμεινε ήταν ότι
Ξυπνούν αισθήσεις
όταν οι χορδές δονούν,
μαγεία ΜΟΝΟ!
Setlist- After You Comes The Flood
- Death In Rebirth
- Breathe
- Nowhere Now Here
- Dream Odyssey
- Sorrow
- Meet Us Where The Night Ends
- Halcyon
- Ashes In The Snow
Φωτογραφίες: Καλλιόπη Κατσιδονιώτη
